DEEL 10 — Mijn moeder bekende wat ze zesentwintig jaar had verborgen
“Niet dichterbij.”
Mijn stem trilde.
Thomas stopte.
Mijn vader stond tussen ons in.
Alexander bleef achter hem staan.
Mijn moeder was doodstil.
“Wat is Eden?” vroeg ik.
Thomas keek naar mijn moeder.
“Dat moet zij vertellen.”
Iedereen keek naar haar.
Ze sloot haar ogen.
“Charlotte…”
“Zeg het.”
“Je bent geboren als een normaal kind.”
Ik voelde mijn schouders ontspannen.
“Maar?”
“Toen je drie maanden oud was, werd je getest.”
“Door wie?”
“Door mijn vader.”
Ze keek naar Alexander.
“Hij ontdekte dat jouw hersenen patronen konden herkennen die andere mensen niet konden waarnemen.”
Alexander knikte.
“Dat was het begin.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Niet helemaal.”
Mijn moeder keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“Ze had die eigenschap van mij.”
Thomas lachte.
“Eindelijk.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wat heb jij voor mij verborgen?”
Hij haalde diep adem.
“Mijn familie werkte generaties lang aan cryptografische systemen.”
“Waarom?”
“Voor defensie.”
“En Eden?”
“Was mijn poging om mensen te beschermen tegen systemen zoals Horizon.”
Ik keek naar Thomas.
“Maar jij zei dat ik het slot ben.”
“Dat ben je.”
“Waarvan?”
“Van een systeem dat alle geheime informatie ter wereld kan blokkeren.”
Ik lachte ongelovig.
“Dat klinkt onmogelijk.”
Thomas antwoordde:
“Project Eden kan iedere database afsluiten die eraan gekoppeld is.”
Mijn vader vulde aan:
“En vernietigen.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Dat was nooit het plan.”
“Wat was het plan?”
“Om het systeem alleen te gebruiken wanneer mensenlevens in gevaar waren.”
Thomas keek haar aan.
“Maar Alexander wilde meer.”
Alexander zei niets.
Ik keek naar hem.
“Wat wilde jij?”
Hij antwoordde:
“Controle.”
Mijn moeder knikte.
“Hij wilde een systeem waarmee hij kon voorkomen dat regeringen elkaar vernietigden.”
“En daarvoor gebruikte hij kinderen?”
Alexander keek weg.
“Ja.”
Ik voelde woede opkomen.
“Waarom ik?”
“Je was de eerste die volledig compatibel was.”
“En Thomas?”
“Thomas was de bewaker.”
Ik keek hem aan.
“Dus jij hebt me al die jaren gevolgd.”
“Ja.”
“Waarom liet je me denken dat je mijn oom was die gewoon van me hield?”
“Omdat ik ook van je hield.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Maar je hebt haar gemanipuleerd.”
“Om haar te beschermen.”
“Dat zeggen jullie allemaal!”
Mijn stem brak.
“Jullie zeggen allemaal dat jullie mij beschermden!”
Niemand antwoordde.
Ik keek naar mijn moeder.
“Jij hebt gelogen.”
Ze knikte.
“Ja.”
“Naar mijn vader?”
“Ja.”
“Over opa?”
“Ja.”
“Over mijn jeugd?”
Ze begon te huilen.
“Ja.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Waarom?”
Ze kwam langzaam naar me toe.
“Omdat ik één keuze moest maken.”
“Welke?”
“Of jij vrij zou opgroeien…”
Ze keek naar Alexander.
“…of als een wapen.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
Mijn moeder vervolgde:
“Ik heb gekozen voor vrijheid.”
Thomas zei zacht:
“En daarom heb ik haar geholpen.”
Mijn vader keek hem aan.
“Je hebt haar ook verraden.”
Thomas keek terug.
“Een paar keer.”
“Waarom?”
“Omdat Alexander mij chanteerde.”
Alexander keek op.
“Je wist wat er zou gebeuren.”
“Ja.”
“En toch deed je het.”
Thomas keek naar mij.
“Omdat ik wist dat Charlotte uiteindelijk sterk genoeg zou zijn om alles te stoppen.”
Ik begreep het niet.
“Wat heb je dan gedaan?”
Thomas antwoordde:
“Ik heb Victor naar je toe gestuurd.”
Mijn vader trok zijn wapen.
“Jij?”
“Ja.”
“Je hebt hem tegen haar opgezet.”
“Ik heb hem laten geloven dat zij de sleutel was.”
“Maar ze was dat niet.”
“Nee.”
“Waarom?”
Thomas keek naar mijn hand.
“Omdat ik wilde dat haar verborgen protocol wakker werd.”
Het witte licht in mijn hand pulseerde.
“Wat is het?”
Thomas antwoordde:
“Een keuze.”
“Welke keuze?”
“Of je Eden vernietigt.”
Hij wees naar een console.
“Of het overneemt.”
Mijn hart bonsde.
“Wat gebeurt er als ik het overneem?”
“Dan kun je elke geheime database ter wereld openen.”
Mijn vader zei:
“En elke persoon ter wereld volgen.”
Thomas knikte.
“Ja.”
Mijn moeder fluisterde:
“Daarom moet je het vernietigen.”
Alexander keek haar aan.
“Als je het vernietigt, verdwijnen ook alle bewijzen.”
“Dat is het risico.”
Ik keek naar de schermen.
Miljoenen bestanden.
Miljoenen namen.
Misschien stonden daar mensen tussen die hun hele leven hadden gewacht op gerechtigheid.
“Als ik het vernietig,” vroeg ik, “wat gebeurt er met de slachtoffers?”
Thomas antwoordde:
“Ze krijgen nooit hun waarheid.”
“En als ik het overneem?”
“Dan krijg je macht.”
Mijn vader zei:
“Maar macht is precies wat Alexander had.”
Alexander keek naar mij.
“En kijk waar dat mij heeft gebracht.”
Ik keek hem aan.
Voor het eerst zag ik geen machtige man.
Ik zag een oude man die wist dat hij alles had verloren.
Toen klonk er een alarm.
Thomas draaide zich om.
“Wat is dat?”
De schermen werden rood.
Een bericht verscheen.
EXTERNE TOEGANG GEDETECTEERD.
Mijn vader keek naar Thomas.
“Wie?”
Thomas keek naar Alexander.
Alexander antwoordde:
“De echte directeur.”
“Je zei dat Thomas de directeur was.”
“Ik zei dat Thomas bij Eden hoorde.”
Thomas werd bleek.
“Wie heeft toegang?”
Alexander liep naar het scherm.
Toen verscheen een naam.
Mijn moeder hapte naar adem.
Mijn vader verstijfde.
Ik keek naar de naam.
DANIEL DE VRIES.
Mijn eigen vader.
“Maar dat ben ik niet,” zei hij.
Alexander keek naar hem.
“Dat is het probleem.”
Een tweede regel verscheen:
ORIGINAL CREATOR CONFIRMED.
Mijn vader stapte achteruit.
“Dat is onmogelijk.”
Mijn moeder fluisterde:
“Daniel…”
Toen verscheen een video.
Een man stond in beeld.
Hij had hetzelfde gezicht als mijn vader.
Maar hij was jonger.
Veel jonger.
De video begon te spelen.
De man keek rechtstreeks naar de camera.
“Als je dit ziet, betekent het dat mijn plan is mislukt.”
Mijn vader werd lijkbleek.
De man in de video vervolgde:
“Charlotte, als jij dit ziet…”
Hij zweeg even.
“…dan ben ik waarschijnlijk niet je vader.”
Mijn hart stopte.
De video ging verder.
“De man die jou heeft opgevoed, is mijn broer.”
Mijn moeder begon te huilen.
Ik keek naar mijn vader.
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
Op het scherm verscheen een laatste zin:
JE VADER IS NOOIT GESTORVEN.
Daarna viel het scherm zwart.
En ergens boven ons klonk een deur die openging.
