DEEL 12 — De keuze die niemand had verwacht
De klok stond op 08:47.
Iedereen keek naar mij.
Mijn moeder huilde.
Mijn vader hield zijn wapen stevig vast.
Michael stond naast me.
Zelfs Alexander leek voor het eerst werkelijk bang.
“Charlotte,” zei Michael, “we moeten nu gaan.”
“Waarheen?”
“Boven.”
“Ze wil dat ik naar haar toe ga.”
“Ja.”
“Dan ga ik.”
Mijn vader schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Nee.”
Ik keek hem aan.
“Als ik vlucht, sterven jullie misschien allemaal.”
“Dan blijven we samen.”
Ik keek naar mijn moeder.
Ze knikte langzaam.
“Wat je ook kiest… ik ga met je mee.”
We renden naar boven.
De gangen trilden.
Rode lampen knipperden boven ons.
Toen we de laatste deur bereikten, ging die vanzelf open.
Daar stond een vrouw.
Helena.
Ze leek ouder dan op het scherm, maar haar blik was messcherp.
Ze keek eerst naar Alexander.
“Je hebt haar gevonden.”
Alexander antwoordde:
“Laat haar gaan.”
Helena glimlachte.
“Na zesentwintig jaar?”
Toen keek ze naar mij.
“Charlotte, weet je waarom je werkelijk bent geboren?”
Ik zweeg.
Ze liep naar een groot raam.
Achter haar verscheen een enorme ondergrondse installatie.
“Eden was nooit bedoeld om de wereld te vernietigen.”
Ze draaide zich om.
“Het was bedoeld om haar opnieuw te bouwen.”
Mijn vader richtte zijn wapen.
“Genoeg.”
Helena keek hem aan.
“Daniel, je begrijpt het nog steeds niet.”
Ze drukte op een knop.
Op het scherm verschenen duizenden namen.
Politici.
Militairen.
Wetenschappers.
Bedrijfsleiders.
En toen verscheen één naam die ik onmiddellijk herkende.
MARIANNE DE VRIES.
Mijn moeder verstijfde.
Helena zei:
“Zij was de eerste persoon die Eden ooit activeerde.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Nee…”
Ik keek naar haar.
“Mam?”
Ze begon te huilen.
Helena glimlachte.
“Vraag haar maar.”
De klok stond op 03:12.
Mijn moeder keek me aan.
“Charlotte…”
“Wat heb je gedaan?”
Ze veegde haar tranen weg.
“Ik heb geprobeerd je te beschermen.”
“Dat zegt iedereen.”
“Maar ik heb ook Eden gebouwd.”
Iedereen verstijfde.
Zelfs Michael.
Mijn moeder keek naar het scherm.
“Ik was de oorspronkelijke architect.”
Alexander fluisterde:
“Dat wist ik niet.”
Mijn moeder keek hem aan.
“Niemand mocht dat weten.”
De klok:
02:01
Helena lachte.
“Nu weet je alles.”
Ik keek naar het console.
Twee opties verschenen opnieuw.
VERNIETIGEN.
ACTIVEREN.
Maar deze keer stond er een derde optie onder.
OVERDRAGEN.
Ik keek naar mijn moeder.
“Wat betekent dat?”
Ze antwoordde zacht:
“Dat je de controle aan iemand anders geeft.”
“Wie?”
Ze keek naar mij.
“Jezelf.”
Ik begreep het niet.
De klok:
00:59
Helena schreeuwde:
“Charlotte! Kies!”
Mijn vader pakte mijn hand.
“Wat je ook doet, doe het omdat jij het wilt.”
Ik keek naar mijn moeder.
Naar mijn vader.
Naar Michael.
Naar Alexander.
En uiteindelijk naar Helena.
Toen legde ik mijn hand op het scherm.
00:10
00:09
00:08
Iedereen hield zijn adem in.
00:07
Ik drukte op een knop.
Het scherm werd zwart.
Een seconde lang gebeurde er niets.
Toen verscheen één zin:
KEUZE GEACCEPTEERD.
Helena staarde naar het scherm.
“Wat heb je gedaan?”
Ik keek haar aan.
“Ik heb niemand de macht gegeven.”
De grond begon te trillen.
“Wat dan?”
Ik glimlachte.
“Ik heb Eden vrijgelaten.”
Alle schermen sprongen tegelijkertijd aan.
Maar niemand wist wat er daarna zou gebeuren.
Want onder de laatste regel verscheen langzaam een nieuw bericht:
EDEN IS NIET LANGER ONDER MENSELIJKE CONTROLE.
En daaronder:
PROTOCOL: UNKNOWN.
Mijn moeder fluisterde:
“Charlotte… wat heb je geactiveerd?”
Ik keek naar het scherm.
Ik had geen antwoord.
Nog niet.
Want ergens diep onder ons klonk een stem.
Niet van Helena.
Niet van Alexander.
Niet van Michael.
Een stem die ik nog nooit had gehoord.
Maar die mijn naam kende.
“Charlotte…”
Toen viel overal het licht uit.
