Toen ik bijna negen uur ’s avonds klaar...
News Story

Toen ik bijna negen uur ’s avonds klaar...

0 weergaven

💔 DEEL 5

Ik bleef naar het koopcontract staren.

Mijn naam stond nergens.

Alleen die van Lin Hao...

En een vrouw die ik nog nooit eerder had gezien.

Liu Yating.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Wie was zij?

Een collega?

Een familielid?

Of...

Iemand die al die tijd een dubbelleven met hem leidde?

Xiaoyu pakte de papieren uit mijn handen.

"Dit kan niet kloppen. Hij zei toch dat hij al meer dan een jaar geen inkomen had?"

Ik knikte langzaam.

"Precies daarom begrijp ik het niet."

Nog diezelfde avond zochten we haar naam op sociale media.

Na een paar minuten vonden we een profiel.

Er stonden nauwelijks foto's op.

Maar op één foto bleef ik verstijfd staan.

Op de achtergrond zag ik een man die een taart vasthield.

Zijn gezicht was half verborgen.

Toch herkende ik onmiddellijk het horloge dat ik hem twee jaar geleden voor zijn verjaardag had gekocht.

Lin Hao.

Mijn vingers begonnen te trillen.

Hij had dus al die tijd contact met haar.

Maar waarom?

De volgende ochtend ging mijn telefoon opnieuw.

Geen onbekend nummer.

Geen bericht van Lin Hao.

Een bericht van een vrouw.

"Ik denk dat wij elkaar moeten ontmoeten."

Er stond geen naam onder.

Alleen een locatie en een tijdstip.

Mijn eerste gedachte was om het bericht te negeren.

Maar iets diep vanbinnen zei dat dit antwoord kon geven op alle vragen die ik al maanden had.

Die middag liep ik een rustig café binnen.

Aan een tafel bij het raam zat een elegante vrouw van ongeveer dertig jaar.

Zodra ze mij zag, stond ze op.

"Jij bent..."

Ze slikte.

"...de vriendin van Lin Hao."

Ik keek haar strak aan.

"En jij bent Liu Yating?"

Ze knikte.

Tot mijn verbazing zag ze er niet uit als iemand die wilde provoceren.

Integendeel.

Ze leek uitgeput.

Alsof ze al dagen niet had geslapen.

Ze schoof langzaam een dikke envelop over de tafel.

"Voordat je boos wordt..."

"Lees dit eerst."

Ik opende de envelop.

Binnenin zaten tientallen bankafschriften.

Foto's.

En een USB-stick.

Op de eerste foto stond Lin Hao.

Niet alleen.

Hij stond lachend naast meerdere onbekende mannen.

Op tafel lagen stapels contant geld.

Mijn adem stokte.

"Wat is dit?"

Liu Yating keek nerveus om zich heen.

"Ik kan hier niet alles uitleggen."

"Maar geloof me..."

"De man met wie jij drie jaar hebt samengewoond..."

"...is niet de echte Lin Hao die jij denkt te kennen."

Voordat ik nog iets kon vragen, stond ze plotseling op.

Ze keek angstig naar de ingang van het café.

"Ze hebben me gevonden..."

fluisterde ze.

Ze draaide zich om en liep haastig weg.

Ik wilde haar achterna.

Maar op datzelfde moment verscheen er een zwarte auto voor het café.

Twee mannen in donkere kleding stapten uit.

Ze keken eerst naar Liu Yating.

Daarna...

Recht naar mij.

En op dat moment ging mijn telefoon.

Er verscheen slechts één bericht.

"Als je wilt blijven leven, stop dan met zoeken naar de waarheid."

Mijn hart sloeg een slag over.

Ik keek op.

De zwarte auto...

Was verdwenen.

Maar de USB-stick lag nog steeds in mijn hand.

Ik wist dat één klik mijn leven voorgoed kon veranderen.

Toch wist ik ook...

Dat sommige geheimen misschien beter nooit ontdekt hadden kunnen worden.

Wordt vervolgd...