💔 DEEL 4
Lin Hao's gezicht werd lijkbleek toen hij zag dat ik echt de politie had gebeld.
"Ben je gek geworden?" riep hij terwijl hij mijn telefoon probeerde af te pakken.
Xiaoyu stapte direct tussen ons in.
"Raak haar niet aan."
Enkele minuten later klonk de deurbel.
Twee agenten stonden voor de deur.
Ik legde rustig uit dat mijn sieraden waren verdwenen. Het ging niet alleen om de geldwaarde, maar ook om de trouwring van mijn overleden oma en een gouden armband van mijn moeder.
De agent vroeg aan Lin Hao:
"Weet u waar deze sieraden zijn?"
Hij aarzelde.
"Ik... ik heb ze alleen tijdelijk verpand."
Mijn hart verstijfde.
"Dus je hebt ze echt verkocht..."
Hij keek naar de grond.
"Ik had geld nodig."
"Waarvoor?"
Hij antwoordde niet.
Een van de agenten vroeg opnieuw:
"Waar heeft u het geld aan uitgegeven?"
Na een lange stilte mompelde hij:
"Online gokken..."
Ik voelde alsof alle lucht uit mijn longen werd geslagen.
Dus al die maanden waarin hij zei dat hij geen werk kon vinden...
Verdween mijn zuurverdiende geld aan online casino's.
Zijn moeder schoot onmiddellijk in de verdediging.
"Hij heeft gewoon pech gehad! Iedereen maakt fouten!"
Ik draaide me rustig naar haar om.
"Nee."
"Een fout maak je één keer."
"Drie jaar lang leven van iemand anders terwijl je liegt, steelt en gokt... dat is een keuze."
De agenten noteerden alles en vroegen mij of ik officieel aangifte wilde doen.
Ik keek naar Lin Hao.
Hij keek me eindelijk recht aan.
Voor het eerst zag ik geen arrogantie meer.
Alleen angst.
"Alsjeblieft," fluisterde hij.
"Ik betaal alles terug."
Ik schudde mijn hoofd.
"Met welk geld?"
Hij zweeg.
De agenten begeleidden hem mee naar het bureau voor verder onderzoek.
Toen de deur achter hem dichtviel, voelde het appartement vreemd stil.
Ik keek nog één keer rond.
Hier had ik drie jaar van mijn leven achtergelaten.
Drie jaar dromen.
Drie jaar opofferingen.
En drie jaar excuses.
Ik pakte de laatste verhuisdoos op.
Net toen ik wilde vertrekken, zag Xiaoyu een map onder de bank liggen.
"Is die van jou?"
Ik opende de map.
Binnenin zaten documenten van een bank.
Ook zat er een contract tussen.
Mijn ogen werden groot toen ik de naam van Lin Hao zag...
En daarnaast die van een onbekende vrouw.
Het was geen sollicitatie.
Geen lening.
Geen verzekeringspapieren.
Het was een koopcontract voor een luxe appartement.
Met een aanbetaling van bijna €180.000.
Ik keek verbijsterd naar de datum.
Het contract was zes maanden oud.
Precies in de periode waarin Lin Hao mij vertelde dat hij geen geld had om zelfs maar boodschappen te doen.
Mijn handen begonnen te trillen.
Hij was dus niet alleen een werkloze man...
Hij had een tweede leven voor mij verborgen gehouden.
En de vrouw die naast zijn naam stond...
Was absoluut niet ik.
Einde van Deel 4...
