💔 DEEL 3
Die avond zat ik alleen in het kleine hotelkamertje.
Mijn telefoon bleef onophoudelijk trillen.
Twintig gemiste oproepen.
Meer dan vijftig berichten.
Niet alleen van Lin Hao.
Ook van zijn moeder.
Zijn zus.
Zelfs van een paar gezamenlijke vrienden.
Blijkbaar had hij iedereen verteld dat ik hem zomaar had verlaten.
Dat ik hem in de steek had gelaten terwijl hij "door een moeilijke periode" ging.
Ik glimlachte bitter.
Niemand wist hoe die zogenaamde moeilijke periode er werkelijk uitzag.
Niemand wist dat ik drie banen tegelijk had gehad om de huur te betalen.
Niemand wist dat ik soms met hoge koorts naar kantoor ging omdat we anders geen geld zouden hebben om de rekeningen te betalen.
En al die tijd zat hij thuis.
Games te spelen.
Video's te kijken.
En te wachten tot ik thuiskwam om weer voor hem te zorgen.
Ik reageerde op geen enkel bericht.
In plaats daarvan opende ik mijn laptop.
Voor het eerst in drie jaar bekeek ik al mijn bankafschriften.
Ik schrok.
Elke maand had ik bijna mijn volledige salaris uitgegeven.
Huur.
Gas.
Water.
Elektriciteit.
Internet.
Boodschappen.
Zijn telefoonabonnement.
Zijn zorgverzekering.
Zijn kleding.
Zijn games.
Zijn nieuwe koptelefoon.
Zelfs de bloemen die hij mij ooit op mijn verjaardag had gegeven...
Had hij met míjn bankpas betaald.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik had gedacht dat liefde betekende dat je offers bracht.
Maar dit...
Dit was uitbuiting.
De volgende ochtend belde mijn beste vriendin, Xiaoyu.
"Waar ben je? Iedereen zoekt je."
Ik vertelde haar alles.
Het bleef lang stil aan de andere kant van de lijn.
Toen zei ze zacht:
"Ik wist dat er iets niet klopte."
"Waarom heb je nooit iets gezegd?"
Ik slikte.
"Ik schaamde me."
Een uur later stond Xiaoyu voor mijn hotel met twee bekers warme koffie.
Ze sloeg haar armen om me heen.
"Je komt voorlopig bij mij wonen."
Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik dat iemand écht om mij gaf.
Diezelfde middag gingen we samen naar het appartement.
Niet om terug te komen.
Maar om mijn laatste spullen op te halen.
Toen de deur openging, keek Lin Hao me geschrokken aan.
"Je bent terug..."
Zijn gezicht straalde even van opluchting.
Waarschijnlijk dacht hij dat ik van gedachten was veranderd.
Tot hij de verhuisdozen zag.
"Wat doe je?"
"Mijn spullen ophalen."
Zijn moeder kwam plotseling uit de keuken gelopen.
Ik verstijfde.
Blijkbaar woonde zij inmiddels ook in mijn appartement.
Zonder dat iemand mij iets had verteld.
Ze keek me streng aan.
"Een goede vrouw verlaat haar man niet."
Ik keek haar recht aan.
"Een goede man leeft niet jarenlang op het salaris van zijn vriendin."
Ze werd rood van woede.
"Jij denkt alleen aan geld!"
Ik moest lachen.
"Geld?"
"Wie heeft de huur drie jaar betaald?"
"Wie betaalde de boodschappen?"
"Wie betaalde de rekeningen?"
"Wie betaalde zelfs de shampoo waarmee uw zoon zijn haar wast?"
Niemand zei nog iets.
Ik liep rechtstreeks naar de slaapkamer.
Mijn kleding lag nog precies zoals ik ze had achtergelaten.
Maar mijn sieradendoos...
Was verdwenen.
Ik draaide me om.
"Waar zijn mijn sieraden?"
Lin Hao keek weg.
"Welke sieraden?"
Mijn hart sloeg een slag over.
Daar zaten de gouden armband van mijn moeder in.
De ring van mijn oma.
En een ketting die ik van mijn overleden vader had gekregen.
Ik voelde meteen dat er iets heel erg mis was.
Toen Xiaoyu fluisterde:
"Volgens mij heeft hij ze verkocht..."
verstijfde ik.
Ik keek Lin Hao recht in de ogen.
"Zeg me dat dat niet waar is."
Hij bleef zwijgen.
Dat ene moment...
Was genoeg.
Ik pakte mijn telefoon.
En draaide rustig het nummer van de politie.
Voor het eerst sinds drie jaar...
Was ik niet langer bang om hem kwijt te raken.
Want op dat moment besefte ik eindelijk...
Dat ik mezelf had teruggevonden.
