💔 DEEL 2
Lin Hao bleef maar berichten sturen.
"Neem alsjeblieft op."
"Waar slaap je vannacht?"
"Ben je echt boos om een paar kippenbotjes?"
Bij het lezen van die laatste zin voelde ik niets meer.
Niet eens woede.
Alleen... teleurstelling.
Dus zelfs nu begreep hij nog steeds niet waarom ik was weggegaan.
Ik blokkeerde zijn nummer.
Die nacht checkte ik in bij een klein budgethotel.
Voor het eerst in drie jaar hoefde ik niemand eten te geven, geen vuile kleren op te ruimen en niet bang te zijn dat iemand midden in de nacht iets van mij zou eisen.
Ik sliep twaalf uur achter elkaar.
Toen ik de volgende ochtend wakker werd, voelde ik me lichter dan ooit.
Maar die rust duurde niet lang.
Mijn telefoon ging.
Het was de huisbaas.
"Mevrouw, uw vriend zei dat u de huur vandaag zou overmaken."
Ik glimlachte flauwtjes.
"Dat doe ik niet meer."
Een paar seconden bleef het stil.
"Hoe bedoelt u?"
"Ik woon daar niet meer."
Nog geen tien minuten later begon Lin Hao opnieuw te bellen. Dit keer met een onbekend nummer.
"Ben je gek geworden?" schreeuwde hij zodra ik opnam.
"Als jij de huur niet betaalt, worden we eruit gezet!"
Ik antwoordde rustig:
"Nee... jij wordt eruit gezet."
Hij viel stil.
"Ik heb je meer dan een jaar onderhouden," vervolgde ik. "Vanaf vandaag zorg je maar voor jezelf."
Ik hing op.
Nog diezelfde middag ontving ik een melding van mijn bank.
Mijn gezamenlijke rekening was bijna leeg.
Iemand had geprobeerd al het geld op te nemen.
Gelukkig had ik mijn salaris de avond ervoor al naar mijn eigen rekening overgemaakt.
Nog geen minuut later verscheen opnieuw een bericht van Lin Hao.
"Waarom heb je het geld weggehaald?"
Ik keek naar het scherm en lachte voor het eerst oprecht.
Hij miste mij niet.
Hij miste alleen mijn salaris.
En op dat moment nam ik een besluit.
Niet alleen zou ik bij hem weggaan...
Ik zou ook alles terughalen wat ik de afgelopen drie jaar voor hem had betaald.
Deze keer...
Was ík degene die hem zou laten voelen hoe duur verraad werkelijk is.
Einde van Deel 2... Deel 3 wordt nóg schokkender.
