DEEL 19 — Mijn vader vertelde wie mij werkelijk had gemaakt
Het blauwe licht in Amelia's ogen verdween net zo snel als het was verschenen.
Ze knipperde.
“Mama?”
Ik rende naar haar toe.
Richard hield haar niet meer tegen.
Ik trok haar tegen me aan.
“Ben je gewond?”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik ben gewoon bang.”
Ik hield haar stevig vast.
Mijn echte vader stond tegenover ons.
Hij leek precies op de man die ik mijn hele leven had gekend.
Maar ouder.
Vermoeider.
Echter.
“Wie ben je?” vroeg ik.
Hij antwoordde:
“Michael Morgan.”
Ik keek naar mijn vader.
De man die mij had opgevoed.
Hij keek naar Michael.
“Ik dacht dat je dood was.”
“Dat was de bedoeling.”
Richard lachte.
“Jullie blijven dezelfde fouten maken.”
Michael draaide zich naar hem om.
“Het is voorbij.”
“Nee.”
Richard wees naar Amelia.
“Het begint nu.”
De machine onder ons begon harder te trillen.
Mijn moeder liep naar de console.
“Ze heeft het systeem geactiveerd.”
Michael keek haar aan.
“Kun je het stoppen?”
“Niet meer.”
“Waarom niet?”
“Omdat Charlotte en Amelia samen de laatste beveiliging hebben geopend.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Hoe?”
Mijn moeder antwoordde:
“Jullie dragen elk een helft van dezelfde genetische sleutel.”
Eva begreep het.
“Daarom wilde Richard beide.”
Richard glimlachte.
“Eindelijk.”
Michael stapte naar voren.
“Je krijgt ze niet.”
Richard keek naar hem.
“Je denkt dat je haar vader bent?”
Michael verstijfde.
“Dat ben ik.”
“Biologisch, ja.”
Hij wees naar mij.
“Maar wie heeft haar ontworpen?”
Michael antwoordde niet.
Mijn moeder zei:
“Ik.”
Ik keek naar haar.
“Wat?”
Ze kwam naar mij toe.
“Ik heb je niet alleen gedragen.”
Ze slikte.
“Ik heb je DNA aangepast.”
Mijn wereld stond stil.
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat Richard je zou gebruiken.”
“Dus ik ben echt ontworpen.”
“Niet als wapen.”
“Maar wel aangepast.”
“Ja.”
Ik keek naar mijn handen.
“En Amelia?”
“Amelia is natuurlijk geboren.”
Richard lachte.
“Niet helemaal.”
Mijn moeder draaide zich om.
“Wat bedoel je?”
“Ze draagt mijn genetische marker.”
Mijn moeder werd bleek.
“Dat kan niet.”
Richard keek naar Amelia.
“Ze is mijn kleindochter.”
“Dat maakt haar niet van jou.”
“Nee.”
Hij glimlachte.
“Maar het maakt haar perfect compatibel.”
Michael liep naar de console.
“Er moet een manier zijn om het systeem uit te schakelen.”
Marcus kwam naast hem.
“Ik heb iets.”
Hij wees naar een oud bestand.
ECHO ORIGIN — SHUTDOWN PROTOCOL.
“Er is een handmatige afsluiting.”
“Waar?”
Marcus keek naar de kaart.
“Onder het oude laboratorium.”
Mijn moeder wees naar een deur.
“Daar.”
We renden erheen.
Richard riep:
“Je kunt het niet vernietigen!”
Michael draaide zich om.
“Waarom niet?”
“Omdat je dan je eigen bestaan wist.”
Michael verstijfde.
Ik keek hem aan.
“Wat bedoelt hij?”
Richard glimlachte.
“Michael is geen gewone man.”
Michael zei niets.
Richard vervolgde:
“Hij is de eerste succesvolle menselijke kloon.”
Mijn vader keek naar hem.
“Van wie?”
Richard keek naar mij.
“Van jouw echte vader.”
Ik voelde een rilling.
“Dus…”
“Michael is een kopie van je vader.”
Michael sloot zijn ogen.
“Dat klopt.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Maar hij heeft jou opgevoed.”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat de echte Michael stierf.”
Ik keek naar hem.
“En jij nam zijn plaats in.”
“Om jou te redden.”
Mijn vader keek naar Michael.
“Je hebt haar al die jaren voorgelogen.”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat zij anders zou zijn opgejaagd.”
Ik voelde tranen.
“Dus iedereen loog om mij te beschermen.”
Michael keek naar mij.
“Ja.”
“En toch ben ik nu hier.”
Hij knikte.
“Maar nu kun je zelf kiezen.”
We bereikten het laboratorium.
Binnen stond een enorme machine.
Een glazen cilinder.
Daarin vloeistof.
En een reeks oude gegevens.
Mijn moeder liep naar het paneel.
“Dit is het oorspronkelijke systeem.”
Marcus keek naar de cijfers.
“Als we het afsluiten, wordt alle informatie gewist.”
“Alles?”
“Alles.”
Ik keek naar Eva.
Naar Lena.
Naar Amelia.
Naar mijn moeder.
Naar de twee mannen die beweerden mijn vader te zijn.
“Maar dan verdwijnen ook alle bewijzen.”
Michael knikte.
“Ja.”
“En Richard?”
“Hij kan opnieuw beginnen.”
Richard verscheen op een scherm.
“Precies.”
Ik keek hem aan.
“Maar jij hebt één ding vergeten.”
Hij fronste.
“Wat?”
“Ik ben niet langer jouw experiment.”
Hij glimlachte.
“Je denkt dat je vrij bent?”
“Ja.”
“Dan weet je niet wat er in je lichaam zit.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat?”
Richard zei:
“De laatste code.”
Mijn moeder werd bleek.
“Charlotte…”
“Wat?”
“Hij heeft gelijk.”
Mijn moeder liep naar mij toe.
“Toen ik je DNA veranderde…”
Ze slikte.
“…heb ik een veiligheidsmechanisme ingebouwd.”
“Welk?”
“Als Echo ooit volledig wordt geactiveerd…”
Ze keek naar Amelia.
“…wordt het doorgegeven aan je kinderen.”
Mijn hart stopte.
“Dus Amelia…”
“Draagt het nu.”
Richard glimlachte.
“En daarom kan ik het systeem eindelijk voltooien.”
Ik pakte Amelia's hand.
“Nee.”
De machine begon te piepen.
FINAL TRANSFER: 10%
Mijn moeder keek naar het scherm.
“Het is al begonnen.”
Michael greep het bedieningspaneel.
“Dan moeten we snel zijn.”
Richard zei:
“Je kunt het systeem vernietigen.”
Hij glimlachte.
“Maar als je dat doet…”
Een tweede scherm verscheen.
Een foto van een onbekende jongen.
SUBJECT 005.
Richard zei:
“…sterft hij.”
Ik keek naar de foto.
“Wie is dat?”
Richard antwoordde:
“Je zoon.”
Mijn adem stokte.
Ik had nooit geweten dat er nog een dossier bestond.
Mijn moeder fluisterde:
“Charlotte…”
De machine gaf een piep.
FINAL TRANSFER: 21%.
En toen besefte ik wat Richard had gedaan.
Hij had niet één kind als sleutel gebruikt.
Hij had mijn hele familie voorbereid.
