DEEL 16 — Ik had een tweelingzus die officieel nooit had bestaan
Ik kon niets zeggen.
Een tweelingzus.
Mijn hele leven had ik gedacht dat ik enig kind was.
Mijn moeder keek naar mij alsof ze wist dat haar woorden mijn wereld opnieuw zouden breken.
“Waar is ze?”
Claire sloot haar ogen.
“Dat weten we niet.”
“Niet?”
Mijn stem werd scherper.
“Jullie weten niet waar mijn zus is?”
Mijn vader stond op.
“Charlotte…”
“Niet.”
Ik wees naar hem.
“Geen excuses meer.”
Ik draaide me naar mijn moeder.
“Waar is ze geboren?”
“Naast jou.”
“Wanneer verdween ze?”
“Binnen een uur.”
“Wie nam haar mee?”
Mijn moeder keek naar Claire.
Claire antwoordde:
“Richard.”
Mijn maag draaide zich om.
“Mijn biologische vader?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat hij dacht dat zij de perfecte drager was.”
“Maar ik was de sleutel.”
“Dat dachten wij.”
Claire keek naar Amelia.
“Later bleek dat jullie allebei een deel van het systeem konden activeren.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Wat gebeurde er met haar?”
Claire haalde een foto uit haar jas.
Een klein meisje.
Donker haar.
Groene ogen.
Ze keek recht naar de camera.
Op haar pols zat hetzelfde litteken.
Mijn adem stokte.
“Hoe oud?”
“Zes.”
“Net als ik.”
“Ja.”
Ik keek naar de foto.
“Ze lijkt op mij.”
“Ze is je zus.”
“Wat is haar naam?”
Claire aarzelde.
“Eva.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Eva.”
Ik sprak haar naam uit alsof ik haar altijd had gekend.
Mijn moeder begon te huilen.
“Richard zei dat hij haar zou beschermen.”
“Maar?”
“Hij loog.”
Claire knikte.
“Hij bracht haar naar een Echo-faciliteit.”
“En toen?”
“Daar werd ze getraind.”
“Waarvoor?”
“Om jou te vinden.”
Ik voelde een koude rilling.
“Mijn eigen zus?”
“Ze wist niet dat jij haar zus was.”
“Wat dacht ze dan?”
“Dat jij haar vijand was.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Daarom hebben we haar nooit gezocht.”
Ik keek hem aan.
“Jullie hebben haar gewoon opgegeven.”
“Nee.”
“Hoe noem je dit dan?”
Hij antwoordde niet.
Claire kwam naast me staan.
“Je vader heeft haar jarenlang geprobeerd te vinden.”
“Waarom vertelde hij mij dat niet?”
“Omdat jij anders zelf naar haar zou zoeken.”
“En dat was gevaarlijk.”
“Zeer.”
Marcus kwam terug de kamer binnen.
“We moeten gaan.”
Ik keek hem aan.
“Waarheen?”
“Er zijn drie voertuigen onderweg.”
“Van wie?”
“Geen idee.”
Claire keek naar het raam.
“Richard.”
Mijn vader pakte een tas.
“Dan vertrekken we nu.”
We verlieten het huis via de kelder.
Een lange tunnel leidde naar een verlaten parkeergarage.
Daar stonden twee zwarte auto's.
We stapten in.
Amelia zat naast mij.
Ze hield mijn hand vast.
“Mama?”
“Ja?”
“Heb ik echt een tante?”
Ik keek naar haar.
“Ja.”
“Is ze aardig?”
Ik slikte.
“Ik hoop het.”
De auto reed weg.
Na twintig minuten vroeg Claire:
“Heb je de foto nog?”
Ik knikte.
Ze keek naar mijn telefoon.
“Zoom in.”
Ik deed wat ze zei.
Claire wees naar de achtergrond.
“Zie je dat?”
Een gebouw.
Een oud station.
“Wat is dat?”
“De eerste Echo-faciliteit.”
Mijn vader keek achterom.
“Daar is niemand meer.”
Claire schudde haar hoofd.
“Dat dacht ik ook.”
Marcus keek op zijn scherm.
“Er is activiteit.”
“Waar?”
“Onder het station.”
Mijn vader vloekte.
“Richard heeft de faciliteit opnieuw geopend.”
We reden erheen.
Het gebouw stond verlaten.
Gebroken ramen.
Roestige deuren.
Maar onder de grond brandden lichten.
We daalden een trap af.
Een metalen deur ging open.
Binnen stonden tientallen schermen.
Op één ervan verscheen mijn foto.
Op een andere die van Amelia.
En op een derde…
Eva.
Maar ze was geen kind meer.
Ze was ongeveer dertig.
Lang donker haar.
Groene ogen.
Hetzelfde gezicht als het mijne.
Mijn hart brak.
“Ze leeft.”
Claire knikte.
“Ja.”
Op het scherm verscheen een locatie.
EVA MORGAN — CURRENT LOCATION: BERLIN.
Mijn vader keek naar Claire.
“Wie heeft deze gegevens bijgewerkt?”
Claire antwoordde:
“Richard.”
Marcus keek verder.
“Wacht.”
Hij zoomde in.
“Er is nog een bestand.”
EVA MORGAN — STATUS: ACTIVE AGENT.
Mijn moeder begon te huilen.
“Ze werkt voor hem.”
Claire schudde haar hoofd.
“Niet noodzakelijk.”
“Wat bedoel je?”
“Richard heeft haar jarenlang laten geloven dat haar familie haar had verlaten.”
Ik keek naar het scherm.
“Ze denkt dat wij haar hebben opgegeven.”
“Ja.”
“Dan moet ik haar vinden.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Dat is precies wat Richard wil.”
“Misschien.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Maar ze is mijn zus.”
Plotseling verscheen er een livebeeld.
Eva stond ergens in een donkere kamer.
Ze keek naar de camera.
Toen zei ze:
“Charlotte.”
Ik voelde mijn hart stoppen.
Ze wist wie ik was.
“Als je dit ziet…”
Ze keek recht in de lens.
“…weet dan dat ik niet voor Richard werk.”
Een korte stilte.
“Maar hij heeft Amelia.”
Mijn bloed werd koud.
Ik keek naar mijn dochter.
Ze zat naast me.
“Wat?”
Eva vervolgde:
“De vrouw naast je is niet Amelia.”
Ik draaide me om.
Mijn dochter keek me aan.
“Mama?”
Claire greep mijn arm.
“Charlotte, niet bewegen.”
Mijn hart bonsde.
“Wat bedoelt ze?”
Eva keek naar de camera.
“Richard heeft haar weken geleden vervangen.”
Ik keek naar het meisje naast me.
Haar ogen.
Haar gezicht.
Mijn dochter.
Ze begon te glimlachen.
Maar het was geen glimlach die ik kende.
Ze fluisterde:
“Hallo, mama.”
Claire trok haar wapen.
En op datzelfde moment gingen alle deuren achter ons op slot.
