DEEL 17 — Het kind naast mij was niet mijn dochter
Mijn hart sloeg wild.
Ik keek naar het meisje naast me.
Ze droeg Amelia's jas.
Amelia's schoenen.
Amelia's haar.
Maar haar glimlach was verkeerd.
Te rustig.
Te volwassen.
“Wie ben jij?”
Ze antwoordde niet.
Claire trok me achteruit.
“Charlotte, weg van haar.”
Het meisje stond op.
“Je hoeft niet bang te zijn.”
“Waar is mijn dochter?”
Ze glimlachte.
“Veilig.”
“Waar?”
“Bij Richard.”
Mijn vader greep zijn wapen.
“Laat haar gaan.”
Het meisje keek hem aan.
“Daniel.”
Hij verstijfde.
“Hoe ken jij mijn naam?”
“Ik ken jullie allemaal.”
Marcus probeerde de deur te openen.
“Alles zit op slot.”
Claire keek naar het scherm.
“Eva!”
Het beeld van mijn zus verscheen opnieuw.
“Charlotte, luister.”
Ik keek naar haar.
“Waar is Amelia?”
“Onderweg naar haar.”
“Waar?”
“Berlijn.”
“Waarom?”
“Omdat Richard wil dat jij naar hem toe komt.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Het is een val.”
Eva knikte.
“Ja.”
“En toch bel je ons?”
“Omdat ik wil dat Charlotte komt.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat ik haar nodig heb.”
“Waarvoor?”
Eva zweeg.
Toen zei ze:
“Om onze vader te stoppen.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Richard is jullie vader.”
“Ja.”
“Waarom zou je hem stoppen?”
“Omdat ik eindelijk weet wat hij met ons heeft gedaan.”
De deuren sprongen plotseling open.
Een alarm klonk.
Claire pakte mijn hand.
“Nu!”
We renden door de gang.
Het meisje dat zich als Amelia had voorgedaan, bleef achter.
Mijn vader draaide zich om.
“Wat doen we met haar?”
Claire antwoordde:
“Ze is niet het gevaar.”
“Wat?”
“Ze is een Echo-kind.”
Ik keek achterom.
Het meisje stond stil.
“Wat is een Echo-kind?”
“Een kind dat genetisch en neurologisch is aangepast om een specifieke identiteit te kunnen imiteren.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Ze heeft Amelia's DNA?”
“Een deel.”
“Hoe?”
“Richard.”
We bereikten een uitgang.
Buiten stond een bestelwagen.
We sprongen erin.
Marcus startte de motor.
“Berlijn?”
Ik knikte.
“Berlijn.”
Mijn vader keek me aan.
“Charlotte, als Eva echt daar is, kan ze je naar Richard leiden.”
“Dat is precies wat ik wil.”
“Het kan een val zijn.”
“Alles is een val.”
Claire keek uit het raam.
“Maar dit keer hebben wij een voordeel.”
“Welke?”
“Richard denkt dat we bang zijn.”
We reden urenlang.
Onderweg probeerde Marcus de gegevens te ontcijferen.
Na bijna drie uur zei hij:
“Ik heb iets.”
“Wat?”
“De gegevens over Eva.”
Hij draaide het scherm.
“Ze is officieel geboren op dezelfde dag als jij.”
Ik fronste.
“Dat weten we.”
“Nee.”
Hij wees naar een tweede bestand.
“Er staat nog een geboorte geregistreerd.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
“Een derde kind.”
Mijn vader werd bleek.
“Dat kan niet.”
“Er is een derde dossier.”
Claire keek naar het scherm.
“Laat zien.”
Marcus opende het.
Een naam verscheen.
NOAH MORGAN.
Mijn adem stokte.
“Een broer?”
Claire schudde haar hoofd.
“Geen broer.”
“Wat dan?”
“Een prototype.”
Mijn moeder fluisterde:
“Richard heeft drie kinderen gebruikt.”
Ik keek naar haar.
“Waarom?”
Claire antwoordde:
“Omdat hij probeerde een perfecte Echo-drager te creëren.”
“En Noah?”
“Was de eerste.”
“Waar is hij?”
Marcus keek naar de gegevens.
“Geen locatie.”
“Status?”
Hij slikte.
“Actief.”
Mijn vader keek uit het raam.
“Dan is hij nog ergens.”
Mijn telefoon begon te trillen.
Een bericht.
RICHARD: JE HEBT DE WAARHEID BIJNA.
Daaronder:
KOM NAAR BERLIJN.
Nog een bericht.
BRENG JE MOEDER MEE.
Mijn moeder werd bleek.
“Waarom mij?”
Een derde bericht verscheen.
ZONDER HAAR KAN DE DEUR NIET OPEN.
Claire fluisterde:
“Welke deur?”
Mijn moeder antwoordde:
“De originele Echo-deur.”
We bereikten Berlijn tegen middernacht.
Eva wachtte in een verlaten parkeergarage.
Toen ze mij zag, bleef ze staan.
Ik liep naar haar toe.
We stonden tegenover elkaar.
Twee vrouwen.
Hetzelfde gezicht.
Dezelfde ogen.
Dezelfde moeder.
Ik fluisterde:
“Eva.”
Ze glimlachte.
“Charlotte.”
Ik wilde haar omhelzen.
Maar ze hield me tegen.
“Niet.”
“Waarom?”
“Omdat Richard ons kan zien.”
Ze wees naar een camera.
“Hij volgt alles.”
Mijn vader keek omhoog.
“Hoe lang?”
“Altijd.”
Eva gaf me een klein apparaat.
“Dit blokkeert zijn signaal voor zeven minuten.”
“En daarna?”
“Dan weet hij waar we zijn.”
“Waar is Amelia?”
Eva keek me aan.
“Bij Noah.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Wie is Noah?”
Eva antwoordde:
“Onze broer.”
“Waar?”
“Onder de stad.”
Mijn moeder kwam naar voren.
“Claire.”
Eva keek naar haar.
“Moeder.”
Claire begon te huilen.
“Het spijt me.”
Eva antwoordde:
“Je hoeft geen sorry te zeggen.”
“Jawel.”
“Nee.”
Eva keek naar mij.
“Jij hebt ons niet verlaten.”
Ik begreep het.
“Richard heeft jullie tegen elkaar opgezet.”
“Ja.”
“En Amelia?”
Eva knikte.
“Hij heeft haar meegenomen om jou hierheen te krijgen.”
“Waarom?”
Eva keek naar mijn moeder.
“Omdat alleen jouw moeder de originele deur kan openen.”
Mijn moeder werd bleek.
“Maar ik heb die deur nooit geopend.”
Eva antwoordde:
“Dat is niet waar.”
“Wat?”
“Je hebt hem geopend voordat Charlotte werd geboren.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Dat was dertig jaar geleden.”
“En je hebt hem daarna weer gesloten.”
“Waarom?”
Eva keek naar mij.
“Omdat je daar iets hebt achtergelaten.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Wat?”
Eva antwoordde:
“Het eerste Echo-prototype.”
Mijn vader keek haar aan.
“Wat was dat?”
Eva zei:
“Een kind.”
De stilte was ondraaglijk.
“Wie?”
Eva keek naar mij.
“Charlotte.”
Mijn hart stopte.
“Wat bedoel je?”
“Jij bent niet het eerste kind dat Richard heeft gebruikt.”
“Maar…”
“Je bent het eerste kind dat hij heeft geprobeerd te maken.”
Ik keek naar mijn handen.
“Dat kan niet.”
Eva pakte mijn arm.
“Je bent geboren.”
Ze keek me recht aan.
“Maar je bent ook ontworpen.”
Mijn moeder begon te huilen.
En toen verscheen op een gebouw tegenover ons een gigantisch scherm.
Richard verscheen.
Hij glimlachte.
“Eindelijk zijn mijn drie dochters weer bij elkaar.”
Mijn adem stokte.
Drie dochters.
Eva keek naar mij.
“Hij heeft ons nooit drie kinderen genoemd.”
“Wat bedoel je?”
Ze keek naar het scherm.
“Er is nog iemand.”
Richard glimlachte.
“Kom naar het ziekenhuis.”
Het scherm werd zwart.
Eva fluisterde:
“Daar ligt onze vierde zus.”
