DEEL 18 — Het ziekenhuis waar mijn hele leven begon
We stonden minutenlang stil.
Vier kinderen.
Mijn hele leven had ik gedacht dat ik enig kind was.
Nu wist ik dat ik drie zussen had.
Misschien zelfs vier.
“Wie ligt daar?” vroeg ik.
Eva antwoordde:
“Dat weet ik niet.”
“Maar Richard wel.”
“Ja.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Dit moet stoppen.”
Claire keek haar aan.
“Dat kan alleen Charlotte.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waarom ik?”
“Omdat jij de eerste was.”
We reden naar het ziekenhuis.
Het was bijna verlaten.
Geen patiënten.
Geen verpleegkundigen.
Alleen lange donkere gangen.
Marcus controleerde zijn scherm.
“Geen netwerk.”
Mijn vader keek om zich heen.
“Dat betekent dat we dichtbij zijn.”
We bereikten de kelder.
Een metalen deur stond open.
Daarachter stond een oude lift.
Eva drukte op een knop.
De lift ging naar beneden.
Veel dieper dan een normaal ziekenhuis ooit zou hebben.
De deuren openden.
Een witte gang.
Aan beide kanten glazen kamers.
Leeg.
Tot we bij kamer 17 kwamen.
Daar lag een meisje.
Ze leek ongeveer twintig.
Donker haar.
Groene ogen.
Mijn hart stopte.
“Wie is dat?”
Claire liep naar het glas.
Ze begon te huilen.
“Lena.”
Mijn moeder keek haar aan.
“Wie?”
“Onze jongste.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Hoe oud?”
“Negentien.”
“Ze is hier al die tijd?”
Claire knikte.
“Ze is nooit wakker geworden.”
“Waarom?”
Eva antwoordde:
“Ze was het mislukte prototype.”
Ik keek naar haar.
“Maar ze leeft.”
“Ja.”
Mijn vader vond een console.
“Er staat een bestand.”
Hij opende het.
PROJECT ECHO — SUBJECT 004.
NAME: LENA MORGAN.
STATUS: PRESERVED.
“Preserved?”
Claire fluisterde:
“Ze hielden haar in kunstmatige slaap.”
“Waarom?”
“Omdat ze niet wisten wat ze met haar moesten doen.”
Mijn moeder raakte het glas aan.
“Mijn kind.”
Een stem klonk achter ons.
“Ze is niet jouw kind.”
Iedereen draaide zich om.
Richard stond aan het einde van de gang.
Naast hem stonden gewapende mannen.
En achter hem…
Amelia.
Mijn hart brak.
“Amelia!”
Ze rende naar me toe.
Ik wilde haar omhelzen.
Maar Richard hield haar tegen.
“Eerst de sleutel.”
Ik keek hem aan.
“Laat haar gaan.”
“Dat doe ik.”
“Nu.”
“Niet voordat je moeder de deur opent.”
Mijn moeder keek naar hem.
“Waar is de deur?”
Richard glimlachte.
“Je weet precies waar.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat was dertig jaar geleden.”
“Maar jij hebt hem gebouwd.”
Mijn moeder keek naar mij.
“Ik wilde je beschermen.”
Richard lachte.
“Je hebt haar juist voorbereid.”
Mijn vader stapte naar voren.
“Richard.”
Richard keek hem aan.
“Daniel.”
“Laat mijn familie gaan.”
“Jouw familie?”
Hij glimlachte.
“Je hebt jarenlang een familie gespeeld die niet van jou was.”
Mijn vader zweeg.
Richard keek naar mij.
“Charlotte.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Wil je weten waarom je moeder je verlaten heeft?”
“Ik weet het al.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je moeder heeft je niet verlaten.”
Hij wees naar Claire.
“Zij deed het.”
Claire werd bleek.
“Niet waar.”
“Vertel haar.”
Claire schudde haar hoofd.
Richard glimlachte.
“Vertel haar wie de operatie heeft goedgekeurd.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Claire…”
Ik keek naar haar.
“Wat heeft ze gedaan?”
Claire antwoordde:
“Ik heb de operatie goedgekeurd.”
Mijn hart stopte.
“Welke operatie?”
“De implantatie.”
“Bij mij?”
Ze knikte.
“Ik dacht dat ik je daarmee kon beschermen.”
“Maar je wist dat Richard betrokken was.”
“Ja.”
“En toch deed je het?”
“Ja.”
Ik voelde mijn woede.
“Waarom?”
“Omdat het alternatief erger was.”
Richard lachte.
“Ze liegt.”
Claire keek hem aan.
“Hou je mond.”
“Vertel haar over de vierde.”
Claire werd stil.
Ik keek naar Richard.
“Welke vierde?”
Hij wees naar Lena.
“Zij was niet de vierde.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
“Lena was nummer vier.”
Hij keek naar mij.
“Jij was nummer één.”
Eva stapte naar voren.
“Hij liegt.”
Richard schudde zijn hoofd.
“Vraag haar moeder.”
Ik keek naar Claire.
“Ben ik nummer één?”
Ze kon me niet aankijken.
“Ja.”
Mijn adem stokte.
“Wat betekent dat?”
Claire fluisterde:
“Jij was het eerste succesvolle Echo-kind.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Dat was nooit de bedoeling.”
Richard zei:
“Maar het werkte.”
Ik keek naar mijn dochter.
“En Amelia?”
Richard glimlachte.
“Amelia is de laatste generatie.”
Mijn moeder begreep het.
“Ze heeft de eigenschappen van alle vier gecombineerd.”
Richard knikte.
“Precies.”
Mijn bloed werd koud.
“Dus daarom wil je haar.”
“Ja.”
“Wat wil je met haar doen?”
“Het systeem voltooien.”
Mijn vader richtte zijn wapen.
“Niet zolang ik leef.”
Richard glimlachte.
“Dat is het probleem.”
Hij drukte op een knop.
Een scherm verscheen.
Op het scherm stond een medisch dossier.
DANIEL DE VRIES — STATUS: CLONED.
Ik keek naar mijn vader.
Hij werd lijkbleek.
Richard zei:
“De man naast je is niet degene die je denkt.”
Mijn vader keek naar zijn handen.
“Nee.”
Richard vervolgde:
“Hij is een kopie.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Dat is niet mogelijk.”
Richard keek naar haar.
“Je hebt hem zelf gemaakt.”
Ik voelde mijn wereld instorten.
Mijn vader keek naar mij.
“Charlotte…”
“Ben jij mijn vader?”
Hij antwoordde niet.
Richard zei:
“Niet biologisch.”
“Wie ben je dan?”
Mijn vader keek naar mij.
“Een kopie van de man die je werkelijk heeft gered.”
“Waar is hij?”
Richard glimlachte.
“Dood.”
Mijn moeder schreeuwde:
“Leugenaar!”
Richard drukte opnieuw op de knop.
De deur achter ons ging open.
Een man stapte naar binnen.
Hetzelfde gezicht.
Dezelfde ogen.
Maar ouder.
Mijn adem stokte.
Mijn vader keek naar hem.
“Dat kan niet.”
De man keek naar mij.
“Charlotte.”
Mijn hart stopte.
“Papa?”
Hij knikte.
“Ja.”
Richard glimlachte.
“Nu weet je eindelijk wie je echte vader is.”
Maar de man keek niet naar Richard.
Hij keek naar Amelia.
En zei:
“Ze mag hem nooit aanraken.”
Richard lachte.
“Te laat.”
Amelia keek op.
Haar ogen gloeiden blauw.
Alle schermen sprongen tegelijk aan.
ECHO FINAL PROTOCOL INITIATED.
De deuren sloten.
En ergens diep onder het ziekenhuis begon een enorme machine te ontwaken.
