DEEL 7 — In de tunnel ontdekte ik waarom Sophie al tien jaar werd opgejaagd
We renden.
Ik wist niet waarheen.
Ik wist alleen dat ik Sophies hand stevig vasthield terwijl onze voetstappen door de donkere tunnel galmden.
Achter ons klonken stemmen.
“Ze zijn de tunnel in!”
“Verspreid je!”
“Vind het meisje!”
Sophie begon sneller te ademen.
“Mama, ik kan niet meer.”
Ik tilde haar op.
“Hou je ogen dicht als je bang bent.”
“Maar wie zijn die mensen?”
Ik keek naar Michael.
Hij liep voor ons uit.
“Vraag het hem.”
Michael keek achterom.
“Niet hier.”
Eric greep zijn arm.
“Je hebt genoeg geheimen verteld. Nu vertel je de waarheid.”
Michael trok zijn arm los.
“Als we hier levend uitkomen, vertel ik alles.”
Daniel liep achter ons.
Hij had nauwelijks gesproken sinds we de kamer hadden verlaten.
Ik keek naar hem.
“Waarom zei je dat tegen Michael?”
Hij antwoordde niet.
“Daniel!”
Hij bleef zwijgen.
Eric pakte hem bij zijn jas.
“Wat heb je met Sophie te maken?”
Daniel keek hem aan.
“Ik heb haar niet gemaakt.”
“Maar je wist ervan.”
Daniel sloot zijn ogen.
“Niet alles.”
Ik voelde mijn woede oplaaien.
“Hoeveel wist je?”
Hij keek naar mij.
“Dat Michael betrokken was bij het onderzoek.”
“En?”
“Dat Sophie onderdeel was van een experiment.”
Mijn hart brak.
“En je hebt me niets verteld.”
“Ik probeerde je te beschermen.”
“Net als iedereen!”
Mijn stem galmde door de tunnel.
Sophie keek me geschrokken aan.
Ik slikte mijn tranen weg.
“Sorry, lieverd.”
Michael stopte plotseling.
“Stil.”
Iedereen bleef staan.
Hij hief zijn hand.
In de verte klonken voetstappen.
Michael keek naar de muur.
“Ze hebben een andere ingang gevonden.”
“Hoeveel?” vroeg Eric.
“Minstens zes.”
“En wat nu?”
Michael keek naar Sophie.
“Er is nog een uitweg.”
Hij liep verder.
Na ongeveer honderd meter kwamen we bij een metalen deur.
Michael haalde een sleutel tevoorschijn.
De deur ging open.
We kwamen uit in een oude kelderruimte onder een verlaten gebouw.
Ik keek om me heen.
“Waar zijn we?”
“Onder een oude onderzoeksfaciliteit.”
Laura verstijfde.
“Dit gebouw…”
Michael knikte.
“Hier begon Project Orpheus.”
Ik keek naar Sophie.
“Waarom bracht je ons hier?”
“Omdat hier iets ligt wat jij moet zien.”
Hij liep naar een oude kast.
Daaruit haalde hij een metalen doos.
Hij zette hem op tafel.
Mijn naam stond erop.
EMILY MORGAN
Mijn hart sloeg over.
“Wat is dit?”
“Je dossier.”
“Mijn dossier?”
“Het dossier dat tien jaar geleden uit het ziekenhuis werd verwijderd.”
Ik opende de doos.
Binnenin lagen foto's.
Medische rapporten.
Echo's.
En een geboortecertificaat.
Maar het document dat bovenop lag, maakte me misselijk.
Daar stond:
BIOLOGISCHE MOEDER: EMILY MORGAN
Daaronder:
BIOLOGISCHE VADER: ONBEKEND
Ik keek naar Michael.
“Dus jij bent niet haar vader?”
Michael schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Ik voelde mijn wereld opnieuw instorten.
“Maar jij zei dat Daniel iets wist.”
“Daniel wist wie de biologische vader was.”
Ik keek naar mijn man.
“Wie?”
Daniel keek naar de grond.
“Emily…”
“Wie?”
Hij antwoordde niet.
Eric werd woedend.
“Zeg het!”
Daniel fluisterde:
“Je hebt hem nooit ontmoet.”
Ik fronste.
“Wie?”
Hij keek naar Sophie.
“Hij is overleden voordat zij geboren werd.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie?”
Daniel keek naar Michael.
“Zijn naam was Jonathan Hale.”
Laura werd plotseling bleek.
“Jonathan…”
Michael knikte.
“Ja.”
Laura deed een stap achteruit.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?” vroeg ik.
“Jonathan was de oorspronkelijke proefpersoon.”
Ik keek haar aan.
“Wat betekent dat?”
“Hij had een zeldzame genetische mutatie. Het onderzoek begon met hem.”
“En Sophie?”
Laura keek naar haar.
“Zij erfde die mutatie.”
Ik begreep het nog steeds niet.
“Waarom is ze dan zo belangrijk?”
Michael opende een tweede dossier.
Daarin stond een grafiek met Sophies naam.
Onder haar naam stond:
ACTIVERING: 10 JAAR
Mijn adem stokte.
“Wat betekent dat?”
Michael keek me aan.
“Dat haar lichaam vanaf haar tiende verjaardag een genetisch proces begint dat niemand volledig begrijpt.”
Dr. Ortiz had gezegd dat haar hoofdpijn een symptoom was.
Nu begreep ik waarom.
“Kan het haar doden?”
Michael zweeg.
Dat was antwoord genoeg.
Sophie luisterde mee.
“Ga ik dood?”
Ik knielde voor haar neer.
“Nee.”
Maar mijn stem trilde.
Michael kwam naast ons staan.
“Niet als we op tijd zijn.”
Ik keek hem aan.
“Op tijd voor wat?”
“Een behandeling.”
“Bestaat die?”
“Ja.”
“Waar?”
Michael keek naar de metalen doos.
“Hier.”
Laura schudde haar hoofd.
“Die behandeling is nooit goedgekeurd.”
“Hij is nooit getest.”
“Precies.”
“Maar hij kan haar redden.”
Ik keek naar Sophie.
“Wat moet er gebeuren?”
Michael antwoordde:
“Ze moet één dosis krijgen.”
“Wat zit erin?”
Hij aarzelde.
“Genetisch materiaal van haar biologische vader.”
De kamer werd doodstil.
Eric keek hem aan.
“Jonathan is dood.”
“Zijn DNA bestaat nog.”
Laura begreep het onmiddellijk.
“De ingevroren monsters.”
Michael knikte.
“Precies.”
Ik keek naar mijn dochter.
“En waar zijn die?”
Michael wees naar een deur aan het einde van de kelder.
“Daarachter.”
Op dat moment klonk een harde dreun.
De deur waardoor we waren gekomen begon te trillen.
Ze hadden ons gevonden.
Michael pakte een sleutelkaart.
“Geen tijd meer.”
We liepen naar de tweede deur.
Maar voordat hij hem kon openen, pakte Daniel mijn arm.
“Emily.”
Ik draaide me om.
Zijn gezicht was vol angst.
“Ik moet je iets vertellen.”
“Wat?”
Hij keek naar Sophie.
“Jonathan Hale was niet alleen haar biologische vader.”
Mijn hart stopte.
“Wat bedoel je?”
Daniel slikte.
“Hij was ook mijn broer.”
Ik staarde hem aan.
“Wat?”
Achter ons brak de eerste deur open.
Mannen stormden de kelder binnen.
Michael trok zijn wapen.
“Geen tijd!”
Maar ik kon alleen nog naar Daniel kijken.
Mijn man.
De man die tien jaar lang naast mij had geslapen.
De man die Sophie had opgevoed.
De man die wist dat haar biologische vader zijn eigen broer was.
En toen zei Daniel de zin die mijn hele huwelijk in één seconde vernietigde:
“Emily… ik ben niet met je getrouwd om jou lief te hebben.”
Hij keek naar Sophie.
“Ik trouwde met je omdat ik opdracht kreeg haar te bewaken.”
