DEEL 10 — Het ziekenhuis had een geheim verborgen… en Sophie was niet de enige
De duisternis kwam plotseling.
Eerst viel het licht uit.
Daarna stopten alle apparaten.
De gangen van het ziekenhuis, die enkele seconden geleden nog gevuld waren met geluiden van verpleegkundigen en patiënten, werden stil.
Te stil.
Ik hoorde alleen mijn eigen ademhaling.
En Sophies angstige stem.
“Mama?”
“Ik ben hier.”
Ik greep haar hand vast.
“Blijf bij mij.”
De onbekende vrouw stond nog steeds naast de deur.
Ze leek totaal niet verrast.
Alsof ze precies wist dat dit zou gebeuren.
Dr. Ortiz pakte haar telefoon.
“Geen bereik.”
De vrouw glimlachte.
“Dat duurt nooit lang.”
Ik keek haar woedend aan.
“Wie ben jij?”
Ze antwoordde niet.
In plaats daarvan keek ze naar Sophie.
“Ze is sterker dan verwacht.”
Ik voelde mijn woede oplaaien.
“Praat niet over haar alsof ze een object is.”
De vrouw keek mij aan.
Voor het eerst verdween haar glimlach.
“Jij begrijpt het nog steeds niet.”
“Wat begrijp ik niet?”
“Dat iedereen die haar wilde beschermen dezelfde fout maakte.”
“Welke fout?”
Ze keek naar Sophie.
“Ze dachten dat ze haar konden verbergen.”
Een noodlamp sprong aan.
Een zwak rood licht vulde de kamer.
En toen zag ik iets op haar jas.
Een klein symbool.
Een cirkel.
Met daaronder één woord:
ORPHEUS.
Mijn hart sloeg over.
“Jij werkt voor Richard.”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Jonathan dan?”
Op dat moment veranderde haar gezicht.
Een fractie van een seconde.
Maar ik zag het.
Angst.
“Waar is Jonathan?” vroeg ik.
Ze keek weg.
“Hij komt.”
* * *
De deur werd plotseling ingetrapt.
Beveiligers stormden binnen.
De vrouw draaide zich om.
Maar ze rende niet.
Ze gaf zich gewoon over.
Alsof dit allemaal onderdeel van een plan was.
Een beveiliger deed haar handboeien om.
Ik bleef naar haar kijken.
“Waarom?”
Ze keek mij aan.
“Omdat ik wilde dat je de waarheid hoorde.”
“Welke waarheid?”
Ze glimlachte zwak.
“Dat Jonathan Hale niet de vijand is die jij denkt.”
Mijn gezicht verstarde.
“Hij heeft mijn dochter gebruikt.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Hij heeft geprobeerd haar te redden.”
Ik voelde mijn vingers koud worden.
“Van wie?”
De vrouw keek naar Sophie.
“Van de mensen die haar gemaakt hebben.”
* * *
Een half uur later zat ik opnieuw tegenover Daniel.
Maar deze keer was er geen woede.
Alleen vragen.
“Je wist dit.”
Hij keek naar mij.
“Wat?”
“Dat Jonathan misschien nog leefde.”
Hij zweeg.
Dat was genoeg antwoord.
Ik voelde mijn ogen branden.
“Hoe lang?”
“Een paar jaar.”
Ik sloeg mijn hand op tafel.
“Een paar jaar?”
“Ik wilde je beschermen.”
“Stop met dat woord.”
Hij keek op.
“Wat?”
“Beschermen.”
Mijn stem brak.
“Iedereen gebruikt dat woord. Jij. Michael. Jonathan. Richard.”
Ik wees naar Sophie.
“Maar niemand vraagt wat zij zelf wil.”
Daniel keek naar haar.
En voor het eerst zag ik schuld in zijn ogen.
“Je hebt gelijk.”
“Vertel me alles.”
Hij knikte langzaam.
“Jonathan ontdekte jaren geleden dat Orpheus niet alleen onderzoek deed naar genezing.”
“Wat deden ze?”
“Ze probeerden genetische eigenschappen te kopiëren.”
“Van wie?”
Daniel keek naar Sophie.
“Van kinderen die bepaalde natuurlijke afwijkingen hadden.”
Ik voelde misselijkheid.
“Mijn dochter…”
“Was uniek.”
“Waarom?”
“Omdat haar lichaam zichzelf kon aanpassen.”
Ik dacht aan de woorden van Richard.
De sleutel.
“Daarom noemde hij haar Subject M.”
Daniel knikte.
“Maar Jonathan weigerde haar als experiment te zien.”
“Dus hij vluchtte?”
“Ja.”
“En liet hij ons achter?”
Daniel keek verdrietig.
“Hij dacht dat afstand houden de enige manier was om haar veilig te houden.”
Ik lachte bitter.
“Tien jaar lang?”
“Hij werd opgejaagd.”
“Door Richard?”
“Door iedereen die Orpheus wilde herstellen.”
* * *
Die avond kreeg ik opnieuw een bericht.
Dit keer zonder foto.
Alleen een locatie.
Een oud gebouw buiten de stad.
En één zin:
“Als je wilt weten waarom Sophie verandert, kom alleen.”
Ik keek naar het scherm.
Dr. Ortiz zag het.
“Je gaat niet.”
Ik keek haar aan.
“Waarom niet?”
“Omdat dit precies is wat ze willen.”
“Wie?”
Ze aarzelde.
“De mensen achter Orpheus.”
Ik keek naar Sophie.
Ze lag rustig te slapen.
Maar haar gezicht zag er bleker uit dan normaal.
“Ze heeft antwoorden nodig.”
Dr. Ortiz pakte mijn arm.
“En jij hebt haar nodig.”
Ik keek naar haar.
“Wat bedoel je?”
“Als je daarheen gaat, speel je volgens hun regels.”
“En als ik niets doe?”
Ze zweeg.
Want we wisten allebei het antwoord.
Sophie had niet veel tijd.
* * *
Om middernacht verliet ik het ziekenhuis.
Niet alleen.
Daniel ging met mij mee.
“Ik dacht dat je me nooit meer zou vertrouwen,” zei hij zacht.
“Ik vertrouw je nog steeds niet volledig.”
Hij knikte.
“Dat begrijp ik.”
“Maar jij kent deze wereld.”
Hij keek uit het raam.
“Ja.”
“En?”
Zijn stem werd zacht.
“En ik ben bang.”
Ik keek hem aan.
“Waarvoor?”
Hij antwoordde:
“Voor het moment waarop Jonathan Sophie weer ziet.”
“Waarom?”
Omdat hij weet wat er daarna gebeurt.”
“Wat dan?”
Daniel keek mij aan.
“Dan moet Sophie kiezen.”
“Waarvoor?”
Hij slikte.
“Tussen haar echte vader…”
Een stilte.
“…en de moeder die haar heeft opgevoed.”
Mijn hart brak.
Want ik wist één ding zeker.
Welke waarheid we ook zouden vinden…
Iemand zou Sophie verliezen.
En toen we het oude gebouw bereikten, zagen we dat de deur al openstond.
Binnen brandde één lamp.
Op de muur stond met rode letters geschreven:
WELKOM THUIS, SOPHIE.
En daaronder stond een naam.
Niet Richard.
Niet Orpheus.
Maar:
JONATHAN HALE.
