DEEL 14 — Mijn vergeten verleden kwam terug… en ik ontdekte waarom Sophie voor mij was gekozen
De stem bleef in mijn hoofd hangen.
“Je hebt lang genoeg vergeten.”
Ik kon niet bewegen.
Niet omdat ik bang was.
Maar omdat een deel van mij de stem herkende.
Een deel dat ik jarenlang had afgesloten.
“Sophie?”
Mijn dochter keek mij bezorgd aan.
“Mama, wat is er?”
Ik wilde antwoorden.
Ik wilde zeggen dat alles goed was.
Zoals ik altijd deed.
Maar deze keer lukte het niet.
Want voor het eerst in mijn leven voelde ik dat ik degene was die beschermd moest worden.
Niet Sophie.
Ik.
Jonathan kwam dichterbij.
“Je hoort het ook, hè?”
Ik keek hem geschokt aan.
“Wat?”
“De herinnering.”
Mijn adem stokte.
“Jij wist hiervan?”
Hij knikte langzaam.
“Niet alles.”
“Maar genoeg.”
Hij keek naar de grond.
“Genoeg om bang te zijn.”
Mijn woede kwam terug.
“Je wist dat er iets met mij was gebeurd.”
“Ja.”
“En je hebt niets gezegd.”
“Ik probeerde je herinneringen niet terug te brengen.”
“Waarom?”
Zijn antwoord kwam zacht.
“Omdat de waarheid je misschien zou breken.”
* * *
Elena liep naar het scherm.
Mijn dossier stond nog steeds open.
SUBJECT A.
Ze keek mij aan alsof ze eindelijk een langverwacht moment beleefde.
“Je hebt altijd gedacht dat je een normaal leven had.”
Ik zei niets.
“Een gewone jeugd.”
Ik voelde een steek in mijn hoofd.
“Stop.”
“Een gewone familie.”
De pijn werd erger.
“Stop.”
“Een gewone zwangerschap.”
Ik greep mijn hoofd vast.
Beelden begonnen door mijn gedachten te flitsen.
Een witte kamer.
Fel licht.
Mensen in witte jassen.
Een jongere versie van mezelf.
Ik lag op een tafel.
En iemand zei:
“De herinneringen moeten verwijderd worden.”
Ik viel bijna neer.
“Mama!”
Sophie ving mij op.
Ik hoorde haar huilen.
Maar ik kon niet stoppen.
De beelden kwamen sneller.
Een deur.
Een laboratorium.
Een man die mijn hand vasthield.
Jonathan.
Jonger.
Hij zei:
“Het spijt me.”
Toen een andere stem.
Elena.
“Ze mag zich niets herinneren.”
* * *
Ik opende mijn ogen.
Ik lag op de vloer.
Dr. Ortiz zat naast mij.
“Kun je mij horen?”
Ik knikte langzaam.
Maar ik keek alleen naar Jonathan.
“Je kende mij.”
Hij zei niets.
“Voordat ik Sophie kreeg.”
Zijn stilte bevestigde alles.
“Hoe lang?”
“Jaren.”
Mijn hart brak.
“Dus mijn hele relatie met jou…”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Was het echt?”
“Ja.”
“Maar je hebt mij gekozen vanwege Orpheus.”
Hij keek mij aan.
“Ik heb je gekozen omdat jij de enige persoon was die ik vertrouwde.”
Die woorden maakten het alleen maar ingewikkelder.
* * *
“Vertel me alles.”
Mijn stem was zacht.
Maar iedereen hoorde de woede erin.
Jonathan ging zitten.
“Twintig jaar geleden werkte ik samen met Elena.”
Elena glimlachte.
“Hij was mijn beste onderzoeker.”
Jonathan negeerde haar.
“Toen ontdekten we iets.”
“Wat?”
“Dat sommige mensen genetische eigenschappen hadden die extreem zeldzaam waren.”
“En ik?”
Hij knikte.
“Jij was één van die mensen.”
Ik lachte ongelovig.
“Dus ik was ook een experiment?”
“Nee.”
Jonathan keek mij scherp aan.
“Jij was degene die probeerde het experiment te stoppen.”
Ik zweeg.
“Wat?”
Hij ging verder.
“Toen je ontdekte wat Orpheus werkelijk deed, wilde je alles vernietigen.”
Ik keek naar Elena.
Zij glimlachte niet meer.
“Je was een probleem.”
“Dus jullie hebben mijn geheugen gewist.”
Jonathan knikte.
“Ze wilden meer doen.”
“Maar jij stopte ze.”
“Ja.”
“Waarom?”
Zijn ogen werden zacht.
“Omdat ik verliefd op je was.”
De kamer werd stil.
Zelfs Elena keek even weg.
* * *
Ik wist niet wat ik moest voelen.
Boosheid.
Verdriet.
Verwarring.
Alles tegelijk.
“En Sophie?”
Jonathan keek naar haar.
“Toen je zwanger raakte, wist Elena dat jouw kind misschien de volgende stap zou zijn.”
“Dus ze volgden mij.”
“Ja.”
“Vanaf het begin.”
“Ja.”
Sophie keek naar ons.
“Dus ik besta door een experiment?”
Ik liep meteen naar haar toe.
“Nee.”
Ze keek mij aan.
“Ik wil de waarheid horen.”
Ik pakte haar gezicht vast.
“Luister naar mij.”
Ze keek mij aan.
“Geen enkel document. Geen enkel laboratorium. Geen enkele wetenschapper bepaalt wie jij bent.”
Een traan gleed over haar wang.
“Maar waarom voel ik dan dingen die niet normaal zijn?”
Ik wist geen antwoord.
En dat deed het meeste pijn.
* * *
Plotseling ging er een alarm af.
Een rood licht begon te knipperen.
Op het scherm verscheen een nieuwe melding.
ORPHEUS FASE TWEE — START.
Elena keek naar het scherm.
Voor het eerst zag ik echte spanning in haar ogen.
“Dat was niet gepland.”
Jonathan keek haar aan.
“Wat heb je gedaan?”
“Ik heb niets gedaan.”
De vloer begon licht te trillen.
Dr. Ortiz keek naar de apparatuur.
“Er komt iets online.”
“Wat?”
Ze keek naar de waarden.
En werd bleek.
“Een tweede biologisch signaal.”
Iedereen keek naar Sophie.
Maar Dr. Ortiz schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ze wees naar het scherm.
“Het komt niet van haar.”
Mijn hart stopte.
“Waar komt het vandaan?”
Langzaam draaide iedereen zich om.
Naar mij.
De waarde op het scherm bleef stijgen.
SUBJECT A — ACTIVATIE GESTART.
Ik voelde een koude rilling.
Elena fluisterde:
“Eindelijk.”
Ik keek haar aan.
“Wat?”
Ze glimlachte.
“De moeder is wakker geworden.”
Op dat moment herinnerde ik me iets.
Iets wat ik twintig jaar geleden had beloofd.
Een belofte die ik vergeten was.
Ik had tegen iemand gezegd:
“Als mijn dochter ooit gevaar loopt…”
Een stem in mijn geheugen antwoordde:
“Dan wordt alles opnieuw geactiveerd.”
Ik keek naar Sophie.
En besefte:
Niet zij was de sleutel van Orpheus.
Ik was het.
