DEEL 7: De macht achter NorthStar
Evelyn keek naar de foto op haar telefoon.
Arthur Bell.
Buiten het appartement.
Hij wist waar ze waren.
Hij wist dat ze Project Orion hadden gevonden.
En misschien…
wist hij al die tijd meer dan hij liet zien.
* * *
“Hoe lang weet hij dit al?”
vroeg Evelyn zacht.
Rowan keek naar het oude boek in zijn handen.
“Waarschijnlijk vanaf het begin.”
* * *
Lucy stond stil naast de tafel.
Ze begreep niet alles wat er gebeurde.
Maar ze voelde de spanning.
Rowan knielde naast haar.
“Lucy, pak je jas. We gaan even naar een veilige plek.”
* * *
Het meisje keek hem aan.
“Is het weer een geheim?”
Rowan glimlachte verdrietig.
“Ja.”
* * *
Terwijl Lucy haar jas aantrok, keek Evelyn naar het boek.
Project Orion.
Een naam die blijkbaar belangrijker was dan het bedrijf zelf.
Ze opende de eerste pagina.
Daar stonden tientallen namen.
Wetenschappers.
Investeerders.
Bestuurders.
Maar één naam was doorgestreept.
Arthur Bell.
* * *
“Hij werkte hieraan mee.”
zei Evelyn.
Rowan knikte.
“Arthur was niet altijd onze vijand.”
* * *
“Wat gebeurde er dan?”
* * *
Rowan keek naar de oude documenten.
“Hij geloofde dat macht nodig was om de wereld te veranderen.”
Hij zweeg even.
“Maar op een dag veranderde zijn idee van bescherming in controle.”
* * *
Evelyn dacht aan alle jaren dat Arthur haar had begeleid.
De vriendelijke gesprekken.
De adviezen.
De momenten waarop hij zei dat ze sterker moest zijn.
Was dat allemaal een toneelstuk geweest?
* * *
Plots ging het licht uit.
* * *
De kamer werd volledig donker.
Lucy schrok.
“Papa?”
* * *
Rowan reageerde meteen.
Hij pakte zijn telefoon en keek naar het scherm.
Geen stroomstoring.
De beveiliging was uitgeschakeld.
Handmatig.
* * *
“Iemand is binnen.”
fluisterde hij.
* * *
Evelyn voelde haar hart sneller kloppen.
Ze had jarenlang vergaderingen geleid met honderden mensen.
Ze had miljardenbeslissingen genomen.
Maar nu stond ze in een donkere kamer…
en besefte ze dat haar vijand dichterbij was dan ooit.
* * *
Een geluid klonk vanuit de gang.
Voetstappen.
Langzaam.
Rustig.
Alsof de persoon buiten wist dat niemand kon ontsnappen.
* * *
Rowan pakte Lucy voorzichtig vast.
Evelyn keek naar hem.
“Hoeveel mensen weten van Orion?”
* * *
Rowan antwoordde zacht:
“Te veel.”
* * *
De deurklink bewoog.
Maar voordat de deur openging…
ging plotseling het licht weer aan.
Niemand stond buiten.
* * *
Op de vloer lag alleen een envelop.
* * *
Evelyn raapte hem op.
Binnenin zat één vel papier.
Een oude foto.
* * *
Haar vader.
Rowan.
Arthur Bell.
Maar deze keer stond er nog iemand op.
* * *
Een jongere versie van Evelyn.
* * *
Ze verstijfde.
“Dat kan niet.”
* * *
Ze was op de foto misschien zes jaar oud.
Naast haar vader.
Naast Rowan.
* * *
“Waarom sta ik hierop?”
vroeg ze.
* * *
Rowan keek naar de foto.
Zijn gezicht werd bleek.
“Omdat je vader wist dat jij ooit de sleutel zou worden.”
* * *
Evelyn voelde een koude rilling.
“Welke sleutel?”
* * *
Rowan wees naar de ring.
“Orion.”
* * *
Op dat moment begon het oude boek op tafel te trillen.
Niet letterlijk.
Maar door een verborgen mechanisme dat openging.
Een klein compartiment verscheen tussen de pagina’s.
* * *
Binnenin zat een chip.
En een bericht.
* * *
“Alleen Evelyn Grant kan dit openen.”
* * *
Evelyn keek naar Rowan.
“Mijn vader heeft dit voor mij achtergelaten.”
* * *
Maar voordat ze de chip kon aanraken…
ging haar telefoon opnieuw over.
Dit keer was het geen bericht.
Het was een oproep.
* * *
Ze nam op.
Een bekende stem sprak.
* * *
“Evelyn.”
* * *
Ze zei niets.
* * *
“Je hebt eindelijk gevonden wat je vader verborgen hield.”
* * *
Arthur Bell.
* * *
“Maar je begrijpt nog steeds niet één ding.”
* * *
Evelyn kneep haar hand dicht.
“Wat dan?”
* * *
Er viel een korte stilte.
Toen zei Arthur:
* * *
“Je vader was niet degene die Project Orion wilde vernietigen.”
* * *
Evelyn keek naar Rowan.
* * *
“Hij was degene die het heeft gemaakt.”
* * *
De verbinding verbrak.
* * *
Niemand sprak.
Zelfs Rowan niet.
* * *
Want als Arthur de waarheid sprak…
dan was alles wat Evelyn wist over haar vader opnieuw een leugen.
* * *
En misschien was de grootste waarheid van NorthStar…
niet wie de vijand was.
Maar wie de held werkelijk had geprobeerd te zijn.
