DEEL 13: Na de waarheid kwam een nieuw gevaar
Iedereen dacht dat het verhaal voorbij was.
De waarheid over NorthStar was bekend.
Victor Hawthorne zat vast.
De verborgen documenten waren openbaar gemaakt.
En eindelijk leek het erop dat Evelyn Grant en Rowan Mercer rust konden vinden.
Maar sommige geheimen verdwijnen niet zomaar.
Sommige geheimen wachten.
* * *
Drie maanden na de val van Victor stond Evelyn opnieuw in de vergaderzaal op de 47e verdieping.
Dezelfde plek waar een klein meisje met een versleten knuffelkonijn ooit haar hele wereld had veranderd.
Lucy.
Het meisje dat niemand serieus nam…
maar degene was geweest die de waarheid naar boven bracht.
* * *
“Je kijkt alsof je een probleem probeert op te lossen.”
zei Rowan terwijl hij binnenkwam.
Evelyn glimlachte zwak.
“Misschien doe ik dat ook.”
* * *
Sinds de gebeurtenissen met Orion had Evelyn iets gevoeld.
Alsof er nog een laatste stukje ontbrak.
Victor was verslagen.
Maar sommige bestanden van Orion waren verdwenen voordat ze openbaar werden gemaakt.
* * *
“Er is iets wat ik je nooit heb verteld.”
zei Rowan plotseling.
* * *
Evelyn keek op.
“Dat klinkt nooit goed.”
* * *
Rowan haalde een kleine envelop uit zijn jas.
Oud.
Vergeeld.
Met daarop één woord:
MERCER.
* * *
“Waar komt dit vandaan?”
vroeg Evelyn.
* * *
“Van mijn vader.”
* * *
Evelyn verstijfde.
“Je vader?”
* * *
Rowan knikte.
“Voor ik NorthStar oprichtte, was er iemand die mij waarschuwde voor de mensen achter de schermen.”
* * *
Hij opende de envelop.
Binnenin zat een oude foto.
Een groep mensen.
Maar één persoon trok meteen Evelyns aandacht.
* * *
Een jonge vrouw.
Naast haar vader.
Michael Grant.
* * *
Evelyn keek geschokt.
“Wie is zij?”
* * *
Rowan keek ernstig.
“Dat is de persoon die Project Orion oorspronkelijk heeft bedacht.”
* * *
“Maar dat was mijn vader.”
* * *
“Nee.”
zei Rowan zacht.
“Jouw vader heeft Orion verbeterd.”
* * *
Evelyn voelde een koude rilling.
* * *
“Wie heeft het dan gemaakt?”
* * *
Rowan draaide de foto om.
Achterop stond een naam.
* * *
Clara Voss.
* * *
Evelyn kende de naam niet.
Maar blijkbaar kende iemand anders die wel.
* * *
Op dat moment ging haar telefoon.
Een onbekend nummer.
* * *
Ze nam op.
Niemand sprak.
Alleen een ademhaling.
* * *
“Wie is dit?”
vroeg Evelyn.
* * *
Toen kwam een zachte vrouwenstem.
* * *
“Je hebt Orion geopend.”
* * *
Evelyn keek naar Rowan.
* * *
“Wie bent u?”
* * *
De vrouw antwoordde:
“Iemand die weet dat je vader niet de enige was die de waarheid probeerde te beschermen.”
* * *
De verbinding verbrak.
* * *
Een paar seconden bleef niemand praten.
* * *
Toen keek Rowan naar de foto.
Zijn gezicht werd bleek.
* * *
“Dat was onmogelijk.”
* * *
“Wat?”
vroeg Evelyn.
* * *
Rowan fluisterde:
“Clara Voss stierf twintig jaar geleden.”
* * *
Evelyn keek naar haar telefoon.
* * *
Maar voordat ze iets kon zeggen, verscheen er een nieuw bericht.
Een foto.
* * *
Een recente foto.
Van dezelfde vrouw.
Levend.
* * *
Onder de foto stond:
“Orion was nooit het einde.”
“Het was slechts het begin.”
* * *
Evelyn keek naar Rowan.
* * *
Voor het eerst sinds Victor was verdwenen…
voelde ze opnieuw angst.
Want ze begreep eindelijk iets.
Ze hadden niet de laatste waarheid gevonden.
Ze hadden alleen de eerste deur geopend.
