PART 7
Ik draaide me langzaam om.
Mijn advocaat stond achter mij.
Hij was doodstil.
Anton keek hem aan.
“Je hebt haar goed beschermd.”
Mijn advocaat zei niets.
Ik keek van hem naar Anton.
“Wat bedoelt hij?”
Nog steeds geen antwoord.
“Wat bedoelt hij?”
Mijn stem werd harder.
Mijn advocaat keek uiteindelijk naar mij.
“Er zijn dingen die ik je nooit heb verteld.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Welke dingen?”
Anton glimlachte.
“Vraag hem maar waarom hij je vader kende.”
Ik keek naar mijn advocaat.
“Je kende mijn vader?”
Hij zuchtte.
“Ja.”
“Hoe lang?”
“Mijn hele leven.”
Ik voelde iets in mij breken.
“Waarom heb je dat nooit gezegd?”
“Omdat je vader dat niet wilde.”
“Mijn vader wilde dat je mij beschermde?”
Hij knikte.
“Waartegen?”
Hij keek naar Anton.
“Daartegen.”
Anton lachte zacht.
“Je doet alsof je een held bent.”
Mijn advocaat antwoordde kalm:
“Ik heb nooit gezegd dat ik een held ben.”
Anton keek hem scherp aan.
“Vertel haar wat je werkelijk bent.”
Ik keek naar mijn advocaat.
“Wat ben je?”
Hij zweeg.
Toen zei hij:
“Mijn naam is niet alleen wat jij kent.”
Ik fronste.
“Wat betekent dat?”
Hij keek naar Elise.
“Vertel jij het.”
Elise stapte naar voren.
“Hij was vroeger de rechterhand van Anton.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
Mijn advocaat knikte.
“Dat klopt.”
Ik deed een stap achteruit.
“Je werkte voor hem?”
“Ja.”
“En daarna?”
“Ik ben weggegaan.”
Anton lachte.
“Hij is niet weggegaan.”
De kamer werd stil.
“Hij werd eruit gegooid.”
Mijn advocaat keek hem aan.
“Genoeg.”
Anton grijnsde.
“Waarom? Ze verdient de waarheid.”
Ik keek naar mijn advocaat.
“Wat heb je gedaan?”
Hij antwoordde:
“Ik heb jouw vader geholpen bewijs tegen Anton te verzamelen.”
“Waarom?”
“Omdat ik ontdekte wat hij met mensen deed.”
Anton werd boos.
“Je wist precies waar je aan begon.”
“Ik wist niet dat jij kinderen zou gebruiken.”
Elise verstijfde.
Mijn advocaat keek haar aan.
“Toen ik hoorde dat Elise verdwenen was, probeerde ik haar te vinden.”
Elise keek hem met tranen in haar ogen aan.
“Waarom heb je me nooit gevonden?”
Hij slikte.
“Omdat Anton ervoor zorgde dat ik dacht dat je dood was.”
Anton keek weg.
Diane begon te huilen.
“Stop hiermee.”
Anton draaide zich naar haar om.
“Jij hebt twintig jaar gezwegen.”
“Uit angst.”
“En nu?”
Diane keek naar mij.
“Nu wil ik dat zij alles weet.”
Ik liep naar haar toe.
“Diane, wat heeft mijn vader met Elise te maken?”
Ze sloot haar ogen.
“Jouw vader heeft Elise gered.”
Ik keek haar verbaasd aan.
“Maar zij zei dat hij haar had meegenomen.”
“Dat dacht iedereen.”
Diane schudde haar hoofd.
“Maar hij heeft haar verborgen om haar te beschermen.”
Elise keek naar haar.
“Waarom?”
“Omdat Anton haar wilde laten verdwijnen.”
Anton lachte.
“Ze was een probleem.”
“Waarom?”
Diane keek naar mij.
“Omdat Elise had gezien wie Anton die avond probeerde te vermoorden.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Wie?”
Diane fluisterde:
“Jouw moeder.”
Ik verstijfde.
“Mijn moeder?”
Ik had mijn moeder jaren geleden verloren.
Volgens mijn vader was ze gestorven aan een ziekte.
Maar Diane schudde haar hoofd.
“Ze is niet gestorven.”
Ik kon niets zeggen.
“Ze leeft.”
Mijn knieën voelden zwak.
“Waar?”
Diane keek naar Anton.
“Hij weet het.”
Anton keek haar aan.
“Je had dit nooit moeten vertellen.”
“Ze heeft recht op de waarheid.”
Anton stapte naar voren.
Mijn advocaat ging tussen ons in staan.
“Blijf waar je bent.”
Anton lachte.
“Je denkt nog steeds dat je haar kunt beschermen?”
“Ja.”
“Dan ben je dommer geworden.”
Plotseling klonk buiten een sirene.
Victor keek naar zijn vader.
“Wat heb je gedaan?”
Anton keek hem aan.
“Wat ik altijd doe.”
“Wat betekent dat?”
“Voorbereiden.”
Victor werd bleek.
Hij keek naar mij.
“Je moet weg.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat hij niet van plan is ons hier levend uit te laten komen.”
Anton glimlachte.
“Victor begrijpt eindelijk iets.”
Ik keek naar mijn man.
“Waarom help je mij?”
Hij slikte.
“Omdat ik alles verkeerd heb gedaan.”
“Dat verandert niets.”
“Ik weet het.”
Hij keek naar Diane.
“Maar ik wil mijn moeder redden.”
Diane keek naar hem.
Voor het eerst zag ik verdriet in haar ogen.
“Je had haar acht jaar geleden al moeten redden.”
Victor knikte.
“Ik weet het.”
Toen haalde hij iets uit zijn jas.
Een kleine sleutel.
Hij gooide hem naar mijn advocaat.
“De kluis.”
Mijn advocaat ving hem.
“Waar?”
“Onder het huis van mijn vader.”
Anton werd plotseling woedend.
“Victor!”
Victor keek hem recht aan.
“Het is voorbij.”
Anton stapte op hem af.
Maar op dat moment ging de deur open.
Politie.
Meerdere agenten stormden naar binnen.
“Anton Verhoeven!”
Anton bleef staan.
“U bent gearresteerd.”
Hij keek naar mij.
Zijn gezicht veranderde.
“Je denkt dat dit gewonnen is?”
Ik zei niets.
Hij werd meegenomen.
Diane werd bevrijd.
Elise zakte huilend tegen de muur.
Victor kwam naar mij toe.
Ik deed een stap achteruit.
“Blijf daar.”
Hij stopte.
“Wat nu?”
Ik keek hem aan.
“Nu ga ik alles opnieuw bekijken.”
“Ons huwelijk?”
“Alles.”
Mijn advocaat legde de sleutel in mijn hand.
“Er is nog één ding.”
“Wat?”
“Deze sleutel opent niet alleen een kluis.”
Ik keek hem aan.
“Wat dan?”
“Een dossier.”
“Welk dossier?”
Hij antwoordde:
“Het dossier dat jouw vader over jou heeft bijgehouden.”
Mijn hart sloeg over.
“Waarom zou mijn vader een dossier over zijn eigen dochter hebben?”
Hij keek naar mij.
“Omdat hij wist dat iemand ooit zou proberen je te gebruiken.”
Ik keek naar de sleutel.
Toen naar Victor.
Toen naar Elise.
Voor het eerst begreep ik dat mijn huwelijk misschien niet het begin van mijn ellende was.
Misschien was het slechts het laatste hoofdstuk van een plan dat al vóór mijn geboorte was begonnen.
Maar toen mijn advocaat zijn telefoon controleerde, veranderde zijn gezicht.
“Wat is er?”
Hij liet mij het scherm zien.
Een nieuw bericht.
Van een onbekend nummer.
“Anton is gearresteerd. Maar de echte eigenaar van het geld is nog vrij.”
Daaronder stond een naam.
Mijn naam.
En één zin:
“Morgen kom ik het ophalen.”
Ik keek naar mijn advocaat.
“Wie heeft dit gestuurd?”
Hij keek me aan.
“Dat is onmogelijk.”
“Wat?”
Hij fluisterde:
“Je moeder.”
