PART 6
Ik keek opnieuw naar de foto.
Anton Verhoeven.
Mijn vader.
En Victor.
Victor was nog maar een jongen.
Maar de drie mannen stonden daar alsof ze elkaar al jaren kenden.
Ik draaide de foto om.
De zin stond er nog steeds.
“De echte reden waarom jouw vader jou aan Victor liet trouwen, staat niet in dit contract.”
Mijn vingers werden koud.
“Wie heeft deze foto gemaakt?”
Elise schudde haar hoofd.
“Dat weet ik niet.”
“Wie schreef dit?”
“Mijn vader.”
Ik keek haar aan.
“Waarom zou hij willen dat ik dit weet?”
“Omdat hij weet dat je inmiddels alles hebt ontdekt.”
Mijn advocaat pakte de foto voorzichtig vast.
“Er moet meer zijn.”
Elise knikte.
“Er is een archief.”
“Waar?”
“Onder het oude huis van Anton.”
Ik dacht aan het adres op de eerste foto.
Keizersgracht.
“Daar is het pand toch verkocht?”
“Op papier.”
“Maar?”
“Elke belangrijke plek die mijn vader gebruikte, had een tweede ingang.”
Mijn advocaat keek bezorgd.
“Dan moeten we daar niet zonder voorbereiding naartoe.”
Ik knikte.
Maar voordat we iets konden beslissen, ging mijn telefoon opnieuw.
Dit keer was het een onbekend nummer.
Ik nam op.
Niemand zei iets.
“Hallo?”
Ademhaling.
Toen een stem.
Oud.
Kalm.
Maar angstaanjagend vertrouwd.
“Je lijkt op je vader.”
Mijn hele lichaam verstijfde.
Ik kende die stem niet.
Maar Elise wel.
Ze pakte mijn arm.
“Niet antwoorden.”
De stem ging verder.
“Je hebt zijn ogen.”
Ik drukte de telefoon tegen mijn oor.
“Wie bent u?”
Een zachte lach.
“Je weet wie ik ben.”
“Anton?”
Stilte.
Toen:
“Kom naar Keizersgracht 214.”
“Waarom?”
“Omdat je daar eindelijk zult begrijpen waarom je vader je heeft verkocht.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Mijn vader heeft mij nooit verkocht.”
“Dat dacht je.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Elise.
“Hij was het.”
Ze knikte.
“Anton.”
Mijn advocaat stond op.
“We bellen de politie.”
“En Diane?”
Hij zweeg.
Ik wist wat hij dacht.
Als Anton Diane vasthield, hadden we geen tijd.
Ik pakte mijn jas.
“We gaan.”
“Dat is onverstandig.”
“Ik weet het.”
“Dan waarom?”
“Omdat ik mijn hele leven al beslissingen heb genomen op basis van leugens.”
Ik keek naar Elise.
“Dit keer wil ik de waarheid.”
* * *
Een uur later stonden we voor het oude pand.
Keizersgracht 214.
Het gebouw zag er verlaten uit.
Geen licht.
Geen beweging.
Maar de deur was niet op slot.
We gingen naar binnen.
De lucht rook naar vocht en oud hout.
Elise liep voorop.
“Hier was vroeger de werkkamer van mijn vader.”
Ze wees naar een muur.
“Daar.”
Mijn advocaat scheen met zijn zaklamp.
Niets.
Tot Elise op een oude schilderijlijst drukte.
Een klik.
Een deel van de muur schoof open.
Achter de muur zat een smalle trap.
Ik keek naar beneden.
“Hoe wist je hiervan?”
“Ik was hier als kind.”
We daalden af.
Beneden lag een lange gang.
Aan beide kanten stonden metalen kasten.
Mijn advocaat opende de eerste.
Mappen.
Rekeningen.
Paspoorten.
Foto's.
Mijn naam stond op verschillende documenten.
Ik pakte er één.
Mijn geboorteakte.
Waarom lag die hier?
Ik opende de map.
Daarin zat een rapport over mijn jeugd.
School.
Gezondheid.
Familie.
Zelfs foto's van mij als tiener.
Ik voelde misselijkheid opkomen.
“Iemand heeft mij mijn hele leven gevolgd.”
Elise keek naar de documenten.
“Niet alleen jou.”
Ze wees naar een andere map.
“Victor.”
Ik opende hem.
Zijn hele leven stond erin.
Schoolrapporten.
Medische dossiers.
Bankrekeningen.
Relaties.
En helemaal achteraan...
een foto van Victor met een vrouw.
Dezelfde vrouw die ik eerder op de foto van zijn geheime appartement had gezien.
Zijn minnares.
Maar onder de foto stond iets vreemds.
“Contactpersoon: Elise.”
Ik keek haar aan.
“Jij kende haar?”
Elise schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Maar je naam staat hier.”
“Dan heeft iemand mijn naam gebruikt.”
Mijn advocaat vond ondertussen een andere map.
“Hier.”
Hij hield een document omhoog.
“Dit is interessant.”
Ik liep naar hem toe.
Het was een overeenkomst tussen mijn vader en Anton.
Maar deze keer stond er geen geld in.
Er stond een huwelijk beschreven.
Mijn huwelijk.
Mijn naam.
Victors naam.
En een datum.
De datum waarop Victor mij ten huwelijk had gevraagd.
Ik voelde mijn benen zwak worden.
“Dit was jaren voordat hij mij ten huwelijk vroeg.”
Elise knikte.
“Dat betekent dat het huwelijk vooraf was gepland.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Ik wilde het niet geloven.
Victor had mij ontmoet op mijn werk.
Hij had me bloemen gestuurd.
Hij had me meegenomen naar restaurants.
Hij had me verteld dat hij verliefd op me was.
Maar wat als alles onderdeel van een plan was geweest?
Mijn advocaat wees naar een handtekening.
“Dit is van jouw vader.”
Daaronder stond een tweede handtekening.
Anton Verhoeven.
En helemaal onderaan stond:
“Wanneer het huwelijk voltooid is, wordt het vermogen vrijgegeven.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Welk vermogen?”
Mijn advocaat bladerde verder.
Toen werd hij stil.
“Wat?”
Hij keek naar mij.
“Het bedrag.”
Ik keek naar het document.
Mijn ogen werden groot.
“Dat kan niet.”
“Hoeveel?”
Hij antwoordde:
“Honderdachtentwintig miljoen euro.”
De kamer leek plotseling te draaien.
Honderdachtentwintig miljoen.
Dat was waarom Victor met mij trouwde.
Dat was waarom mijn naam in hun documenten stond.
Dat was waarom mijn vader en Anton elkaar kenden.
Maar er was nog iets.
Op de laatste pagina stond een clausule.
Mijn advocaat las hem hardop:
“Indien de vrouw ooit achter de overeenkomst komt, vervalt het recht op het volledige vermogen.”
Ik keek naar hem.
“Wat betekent dat?”
“Dat betekent dat jij nooit mocht weten waarom je met Victor trouwde.”
Achter ons klonk plotseling een geluid.
Een deur.
We draaiden ons allemaal om.
Aan het einde van de gang stond een man.
Grijs haar.
Donkere jas.
Koude ogen.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Anton Verhoeven.
Maar hij was niet alleen.
Naast hem stond Diane.
Haar handen waren vastgebonden.
Victor stond aan de andere kant van de gang.
Hij keek naar zijn vader.
Toen naar mij.
En zei slechts:
“Nu weet je eindelijk waarom ik met je trouwde.”
Ik voelde mijn hart breken.
Maar Anton glimlachte.
“Dat is nog maar de helft van de waarheid.”
Hij keek naar mij.
“Want Victor was nooit degene die ik voor jou had uitgekozen.”
Mijn adem stokte.
“Wie dan?”
Anton wees langzaam achter mij.
“De man die jou de hele tijd heeft geholpen.”
Ik draaide me om.
Mijn advocaat stond achter mij.
En op zijn gezicht zag ik iets wat ik nog nooit eerder had gezien.
Angst.
