PART 5
De deur vloog open.
Elise trok me achteruit.
Een man stormde de kamer binnen.
Ik herkende hem niet.
Maar achter hem stond iemand die ik wél kende.
Victors advocaat.
Hij keek me recht aan.
“Geef me het document.”
Ik klemde de map tegen mijn borst.
“Welk document?”
Hij glimlachte koud.
“Doe niet alsof je dom bent.”
Elise stapte voor me.
“Je werkt nog steeds voor hem.”
“Voor wie?”
“Je weet precies wie.”
De advocaat keek haar aan.
“Je had nooit terug moeten komen.”
Elise lachte bitter.
“En jij had nooit moeten denken dat ik bang was.”
De man achter hem pakte Elise vast.
Ik greep naar mijn telefoon.
“Laat haar los!”
De advocaat keek me aan.
“Mevrouw, u begrijpt niet waar u zich mee bemoeit.”
“Dan leg het uit.”
Hij zweeg.
“Wie is die man?”
Geen antwoord.
“Wie is Victors vader werkelijk?”
Nog steeds stilte.
Toen zei Elise:
“Zijn naam is Anton Verhoeven.”
Ik keek naar de advocaat.
Hij werd bleek.
“En hij is niet dood.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waar is hij?”
De advocaat keek naar mij.
“Dat wil je niet weten.”
“Dat bepaal ik zelf.”
Hij stapte dichterbij.
“Geef het document.”
“Nee.”
Hij zuchtte.
“Dan wordt dit moeilijk.”
Ik deed een stap achteruit.
“Je bedreigt mij?”
“Nee.”
Hij keek naar Elise.
“Ik waarschuw je.”
Op dat moment klonk er buiten een sirene.
De advocaat draaide zich om.
Ik hoorde mensen beneden roepen.
“Politie!”
De man die Elise vasthield liet haar onmiddellijk los.
De advocaat keek me aan.
“Dit is nog niet voorbij.”
Daarna verdwenen ze via de achterdeur.
Ik bleef stokstijf staan.
Mijn advocaat kwam enkele seconden later de kamer binnen.
“Gaat het?”
Ik knikte.
“Waar is Victor?”
Hij keek me ernstig aan.
“Bij de politie.”
“Waarom?”
“Hij heeft aangifte gedaan van Diane's verdwijning.”
Ik keek naar Elise.
“En hij weet dat jij leeft?”
Ze schudde haar hoofd.
“Nog niet.”
Mijn advocaat keek naar het document in mijn handen.
“Wat staat erin?”
Ik opende het.
Het was een oud contract.
Mijn naam stond bovenaan.
Daaronder stond de naam van Victors vader.
En helemaal onderaan stond een datum.
Tweeëntwintig jaar geleden.
Ik werd duizelig.
“Ik was toen nog maar een kind.”
Elise keek naar het document.
“Dat klopt.”
“Waarom staat mijn naam hier?”
Ze liep naar me toe.
“Omdat je vader een overeenkomst met Anton had.”
“Mijn vader?”
“Ja.”
Ik voelde mijn keel droog worden.
“Wat voor overeenkomst?”
Elise keek naar mijn advocaat.
Toen naar mij.
“Je vader werkte voor Anton.”
“Als wat?”
“Als financieel adviseur.”
Ik keek opnieuw naar het papier.
“En wat had dat met mij te maken?”
Elise wees naar een alinea.
“Lees dat.”
Ik las.
Mijn handen begonnen te trillen.
Er stond dat mijn vader verantwoordelijk was voor een deel van Antons vermogen.
Maar er stond nog iets.
Een clausule.
Als de familie Verhoeven ooit financiële problemen zou krijgen, zou een deel van het vermogen worden overgedragen aan mijn familie.
Ik keek op.
“Waarom?”
Elise antwoordde:
“Omdat jouw vader Antons leven had gered.”
Ik begreep het niet.
“Hoe?”
“Bij een aanslag.”
Ik zweeg.
“Anton zou die avond zijn vermoord als jouw vader hem niet had gewaarschuwd.”
Mijn advocaat keek naar het document.
“Dat verklaart waarom haar naam hier staat.”
Ik voelde een koude rilling.
“Maar waarom wist ik hier niets van?”
“Omdat je vader wilde dat je een normaal leven zou leiden.”
Ik dacht aan mijn jeugd.
Aan mijn vader.
Hij was altijd stil geweest.
Hij had nooit veel over zijn werk verteld.
Ik had altijd gedacht dat hij gewoon een gewone zakenman was.
Maar blijkbaar had ik mijn hele leven naast een geheim geleefd.
“En Victor?”
Elise keek me aan.
“Victor wist van de overeenkomst.”
Mijn hart zakte.
“Wanneer?”
“Drie jaar geleden.”
“Toen hij die geheime rekening begon?”
Ze knikte.
“Hij ontdekte dat jij recht had op een deel van Antons vermogen.”
Ik staarde haar aan.
“Dus hij trouwde met mij vanwege dat geld?”
Elise antwoordde niet meteen.
Die stilte was erger dan elk antwoord.
“Niet helemaal.”
“Wat bedoel je?”
“Victor hield in het begin echt van je.”
Ik lachte bitter.
“Dat geloof ik niet meer.”
“Hij deed het.”
Ze keek naar de grond.
“Maar toen ontdekte hij hoeveel jouw familie waard was.”
Mijn adem stokte.
“Hoeveel?”
“Veel meer dan hij ooit bezat.”
Mijn advocaat keek me aan.
“Daarom moeten we die financiële documenten opnieuw bekijken.”
Ik knikte.
Maar voordat we konden vertrekken, ging mijn telefoon.
Victor.
Ik nam op.
“Waar is mijn moeder?”
Zijn stem klonk gebroken.
“Dat weet ik niet.”
“Jij bent bij Elise.”
Ik zweeg.
Hij ademde zwaar.
“Ik weet dat ze leeft.”
“Hoe?”
“Ze heeft me gebeld.”
Ik keek naar Elise.
Ze schudde langzaam haar hoofd.
“Wat wil ze?”
“Ze wil dat ik naar een oude loods kom.”
“Alleen?”
“Ja.”
“Ga niet.”
“Waarom?”
“Omdat het een val kan zijn.”
Hij lachte bitter.
“Mijn hele leven is al een val geweest.”
Daarna werd zijn stem zacht.
“Maar er is iets wat jij moet weten.”
“Wat?”
“Mijn vader heeft Diane meegenomen.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat?”
“Hij leeft.”
Ik keek naar Elise.
Ze sloot haar ogen.
Victor ging verder.
“Hij heeft haar omdat hij denkt dat zij weet waar mijn zus is.”
“Dat weet ze niet.”
“Dat dacht ik ook.”
Hij zweeg.
“Maar mijn moeder heeft mij net iets verteld.”
“Wat?”
Zijn stem brak.
“Ze zei dat ze Elise niet heeft laten verdwijnen.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wie dan?”
Victor fluisterde:
“Jouw vader.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Elise.
Ze was lijkbleek.
“Dat is niet waar,” zei ze.
“Hoe weet je dat?”
Ze keek me recht aan.
“Omdat ik weet wie mij twintig jaar geleden heeft meegenomen.”
“Wie?”
Elise begon te huilen.
“Mijn vader.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
“Waarom zou hij zijn eigen dochter ontvoeren?”
Ze antwoordde:
“Omdat ik iets had gezien.”
“Wat?”
Elise keek naar mij.
“De avond waarop jouw vader Anton Verhoeven probeerde te vermoorden.”
Ik kon geen woord uitbrengen.
Mijn vader.
Anton.
Elise.
Victor.
Diane.
Alles was met elkaar verbonden.
Maar toen haalde Elise een tweede foto uit haar tas.
Ze gaf hem aan mij.
Ik keek ernaar.
Op de foto stonden drie mannen.
Anton Verhoeven.
Mijn vader.
En...
Victor.
Maar Victor was op die foto nog maar een kind.
Op de achterkant stond een datum.
En daaronder een zin die mijn hele wereld opnieuw op zijn kop zette:
“De echte reden waarom jouw vader jou aan Victor liet trouwen, staat niet in dit contract.”
