DEEL 6 — DE VIDEO DIE NOOIT BESTOND
Het schot galmde door de loods.
Alexander viel voor mijn voeten.
“Alexander!”
Ik knielde naast hem neer.
Bloed verspreidde zich over zijn overhemd.
Thomas stond verstijfd.
Marianne schreeuwde.
“WEG HIER!”
Toen stormden agenten de loods binnen.
“POLITIE! LAAT ALLES VALLEN!”
Iedereen werd tegen de grond geduwd.
Ik keek naar Alexander.
Zijn ogen waren nog open.
Hij greep mijn pols.
“USB…”
“Wat?”
“Niet… Thomas…”
Zijn vingers verslapten.
“Alexander!”
De ambulancebroeders kwamen binnen.
Ik werd opzijgetrokken.
En toen zag ik iets op de grond liggen.
Een klein zwart voorwerp.
De USB-stick.
Hij was uit mijn jas gevallen.
Ik pakte hem onmiddellijk op.
Niemand zag het.
Ik stopte hem in mijn zak.
* * *
01.34 UUR
Marianne werd geboeid.
Thomas zat op een stoel.
Zijn handen trilden.
Ik stond tegenover hem.
“Wie heeft geschoten?”
“Ik weet het niet.”
“Je was naast Marianne.”
“Ik heb niemand gezien.”
“Je liegt.”
Hij keek naar me.
“Ik zweer het.”
Ik geloofde hem niet.
Een rechercheur kwam naar me toe.
“Mevrouw Van der Meer, we moeten u enkele vragen stellen.”
“Later.”
“U bent getuige.”
“Ik weet het.”
“En het slachtoffer?”
“Alexander?”
“Hij leeft nog.”
Ik haalde opgelucht adem.
“Maar zijn toestand is kritiek.”
Ik keek naar Thomas.
Hij keek naar de vloer.
“Waar is Marianne?”
“Ze wordt meegenomen.”
Ik liep naar haar toe.
Ze keek me aan.
“Je denkt dat dit voorbij is.”
“Nee.”
“Je hebt geen idee wat je hebt geopend.”
Ik antwoordde:
“Dan vertel het me.”
Ze glimlachte.
“Bekijk de video.”
Daarna werd ze weggevoerd.
* * *
02.17 UUR
Victor wachtte buiten.
“Heb je de USB?”
Ik knikte.
“Je moet hem bekijken.”
“Nu?”
“Ja.”
We reden naar een hotel aan de rand van de stad.
Geen villa.
Geen kantoor.
Geen plek die met mijn naam verbonden was.
Victor zette een laptop op tafel.
Ik stak de USB-stick erin.
Er stonden slechts drie bestanden op.
01_FINAL.mp4
02_MARIANNE.wav
03_READ_ME.txt
Ik opende het tekstbestand.
Er stond:
Als je dit ziet, betekent het dat Alexander is gevonden. Begin met bestand 01. En onthoud één ding: de persoon die je het meest vertrouwt, heeft je acht jaar lang voorgelogen.
Ik keek naar Victor.
“Wie bedoelen ze?”
Hij antwoordde:
“Dat gaan we zo zien.”
Ik opende de video.
Het beeld was donker.
Een oude camera.
Een woonkamer.
Een klok aan de muur.
De datum verscheen:
3 mei 1998.
Ik hield mijn adem in.
Mijn moeder kwam in beeld.
Ze huilde.
Naast haar stond Daniel.
En tegenover hen…
Marianne.
Ik hoorde haar zeggen:
“Je krijgt één kans.”
Mijn moeder antwoordde:
“Laat mijn dochter met rust.”
Marianne zei:
“Dan verdwijnt Daniel.”
Daniel stapte naar voren.
“Je kunt haar niet bedreigen.”
Marianne glimlachte.
“Dat kan ik wel.”
Toen gebeurde iets wat mijn hele wereld verbrijzelde.
Een vierde persoon kwam de kamer binnen.
Een jonge man.
Ik kende hem.
Ik had honderden foto's van hem gezien.
Ik had acht jaar naast hem geslapen.
Mijn adem stokte.
“Dat…”
Victor keek naar het scherm.
“Wie is dat?”
Ik kon nauwelijks praten.
“Thomas.”
Maar dat was onmogelijk.
De video was van 1998.
Thomas was toen nog een kind.
Ik keek opnieuw.
Het was niet Thomas.
Het was iemand die precies op hem leek.
Zijn oudere broer.
Daniel.
Maar Daniel zou diezelfde nacht sterven.
Ik zette de video op pauze.
Victor keek me aan.
“Er is iets vreemds.”
“Wat?”
“De tijdcode.”
Hij wees naar de hoek.
03:17:42
“Dit fragment is niet opgenomen op 3 mei.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat de camera een datumfout heeft.”
Hij keek naar de metadata.
“De video is gemaakt in 2018.”
Mijn bloed werd koud.
Het jaar voordat ik Thomas ontmoette.
“Dus dit is geen oude opname?”
“Nee.”
“Maar waarom lijkt iedereen jonger?”
Victor keek naar het scherm.
Toen zoomde hij in.
“Niet iedereen.”
Ik keek.
Mijn moeder.
Marianne.
Daniel.
Allemaal zagen ze eruit zoals op de foto's.
Maar één persoon…
zag er precies hetzelfde uit als nu.
Ik fluisterde:
“Marianne.”
Victor knikte.
“Ze is in twintig jaar nauwelijks veranderd.”
Ik keek naar hem.
“Dat is onmogelijk.”
“Er is meer.”
Hij opende de audio.
Een stem klonk.
Marianne.
Maar achter haar stem hoorde ik iemand fluisteren.
Een mannenstem.
“Je moet Elise laten trouwen met Thomas.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waarom?”
Marianne antwoordde:
“Omdat haar vader iets heeft nagelaten.”
De mannenstem zei:
“Wat?”
“Een eigendomsrecht.”
“Hoeveel?”
Marianne noemde een bedrag.
Ik keek naar Victor.
Hij was bleek geworden.
“Hoeveel?”
“Meer dan 200 miljoen.”
Ik staarde naar het scherm.
“Mijn vader heeft mij geld nagelaten?”
Victor knikte.
“Blijkbaar.”
De opname ging verder.
Marianne zei:
“Maar het geld komt pas vrij wanneer Elise dertig wordt.”
De mannenstem antwoordde:
“En wanneer ze getrouwd is.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
Mijn huwelijk.
Mijn hele huwelijk.
Was gepland.
Niet vanwege liefde.
Niet vanwege Thomas.
Maar vanwege een erfenis.
Ik stopte de video.
“Wie is die man?”
Victor keek naar de audiogolf.
“Ik kan zijn stem misschien identificeren.”
“Doe dat.”
Hij stuurde het bestand naar een gespecialiseerd programma.
Enkele seconden later verscheen er een match.
Victor keek naar het scherm.
Hij zei niets.
“Wie?”
Hij draaide de laptop naar mij.
De naam verscheen.
PIETER VAN DER MEER.
Mijn adem stokte.
Mijn vermeende vader.
De man die mij had opgevoed.
De man die volgens mijn familie niets met Daniel te maken had.
Hij was niet dood.
Hij was niet onschuldig.
En blijkbaar…
had hij mijn huwelijk met Thomas vanaf het begin gepland.
Ik voelde mijn telefoon trillen.
Een nieuw bericht.
Van Pieter.
“Elise, kom naar huis. We moeten praten over je echte vader.”
Ik keek naar Victor.
“Hij leeft.”
Victor knikte.
Maar voordat ik kon antwoorden, kwam er nog een bericht.
Dit keer van een onbekend nummer.
“Ga niet naar Pieter.”
Daaronder stond een foto.
Een foto van Pieter.
Hij stond naast Alexander.
En naast hen stond…
Thomas.
De foto was genomen gisteren.
Ik keek naar de datum.
Mijn handen begonnen te trillen.
Alexander had gelijk.
Iemand had al die jaren het hele spel bestuurd.
Maar nu wist ik eindelijk waar ik moest zoeken.
Naar mijn eigen vader.
