Julian van der Meer deed zijn kostbare kasjmier mantel uit en legde hem met een beheerste beweging over de rugleuning van een van de designstoelen. Hij bewoog zich door het appartement van Stijn همچنین alsof hij de eigenaar van de ruimte was – wat hij, in zekere zin via het bedrijf dat het pand verhuurde, ook was.
"Wil je koffie, Julian?" vroeg Stijn. Zijn stem klonk verrassend stabiel, al zag ik de spanning in zijn nekspieren kabelen.
"Liefst niet, Stijn. We hebben weinig tijd," antwoordde Julian. Hij ging zitten aan de grote eikenhouten eettafel, legde zijn handschoenen neer en keek strak naar de foto waarop zijn overleden zuster Helena stond afgebeeld. "Je bent altijd een scherpe analist geweest. Dat is de reden dat ik je zeven jaar geleden naar mijn bedrijf heb gehaald. Dus ik ga niet tegen je liegen."
Ik stapte naar de tafel en ging naast Stijn staan. Ik vouwde mijn armen over elkaar. "U heeft mijn zoon dertig jaar lang belogen, mijnheer Van der Meer. U liet hem opgroeien in de veronderstelling dat hij een gewone jongen uit Zeeland was, terwijl u wist dat zijn biologische moeder uw zuster was."
Julian keek me aan. Zijn ogen waren koud en berekenend, als de ogen van een roofvogel.
"Mevrouw Van den Berg," zei hij hoffelijk, doch afstandelijk. "U en uw man hebben Stijn een goed thuis geboden. Daar ben ik u dankbaar voor. Thomas van den Berg heeft in 1985 een misdaad begaan door een baby uit het ziekenhuis te ontvreemden, maar zijn motief was liefde voor u. Dat respecteer ik. Maar laten we realistisch zijn: als Stijn als een Van der Meer was opgegroeid, met al het schandaal rond de buitenechtelijke zwangerschap van mijn zus, was zijn leven een hel geweest."
"U deed het niet om hem te beschermen," snauwde ik fel. "U deed het om het vermogen van uw vader voor uzelf te houden!"
Julian glimlachte dun. Een brede, ingehouden glimlach die geen spatje warmte bevatte.
"Geld is slechts een hulpmiddel, mevrouw Van den Berg. Macht en controle, dát is waar het om gaat. Mijn vader was een tiran. Als hij had geweten dat Helena een levend kind had achtergelaten bij een vage scheepvaartfamilie in Zeeland, had hij het bedrijf ontmanteld. Ik heb de leiding van Van der Meer Capital overgenomen toen mijn vader stierf. Ik heb het imperium vijfvoudig vergroot."
Hij keerde zich weer tot Stijn.
"Toen ik zeven jaar geleden ontdekte dat het kind dat Thomas van den Berg had meegenomen nog leefde, en dat jij die jongen was... was ik trots, Stijn. Je hebt het bloed van de familie Van der Meer in je aderen. Je bent intelligent, berekend en gedreven. Ik heb je opgeleid om mijn opvolger te worden."
"Opvolger?" lachte Stijn bitter. "Je hebt me opgeleid als een leugenaar! Je hield me aan een leiband! Als ik ooit achter de waarheid was gekomen, had je me op straat gezet!"
"Dat had gekund," gaf Julian toe zonder blikken of blozen. "Maar nu de situatie zo is gelopen... nu Henrik van den Berg dood is en de bewijzen op tafel liggen, staan we voor een keuze."
Julian reikte in zijn binnenzak en haalde een dik, lederen dossier tevoorschijn. Hij legde het boven op het koperen kistje van Thomas.
"Wat is dat?" vroeg Stijn.
"Een overeenkomst," antwoordde Julian koud. "Een wettelijke regeling. Ik erken jou officieel als de zoon van mijn zus Helena. Je krijgt onmiddellijk toegang tot vijftien procent van de aandelen van Van der Meer Capital. Dat vertegenwoordigt een waarde van ongeveer vijfenveertig miljoen euro. Je wordt benoemd tot vice-voorzitter van de raad van bestuur."
Ik staarde naar het document. Vijfenveertig miljoen euro... Een bedrag dat mijn verstand te boven ging.
"En wat staat daar tegenover?" vroeg Stijn met ingehouden adem.
"Eén kleine voorwaarde," zei Julian, terwijl hij zijn vinger op de foto op tafel legde. "Je zweegt over de rol van de familie Van der Meer in het verleden. Je laat het verhaal dat Thomas van den Berg je gekocht heeft rusten. Je verklaart publiekelijk dat u pas recent ontdekt heeft dat u een neef bent van de familie, en dat uw biologische moeder u ter adoptie heeft afgestaan. Geen schandalen, geen krantenkoppen over ontvoering of verduistering van nalatenschappen. De naam Van der Meer blijft zuiver."
Het appartement was gehuld in een diepe stilte. Het tikken van de klok aan de muur klonk als het aftellen van een bom.
Stijn keek naar het document. Vijfenveertig miljoen euro, een glansrijke carrière, de macht om het bedrijf te leiden. Het was alles waar een jonge ambitieuze man in de financiële wereld ooit van kon dromen.
"En als ik weiger?" vroeg Stijn langzaam.
Julians blik werd ijzig koud. De charmante man verdween op slag.
"Als je weigert, Stijn, gebruik ik de volledige juridische en financiële macht van mijn imperium om je kapot te maken. Ik zal verklaren dat de documenten uit Zeeland vervalsingen zijn van de doorgedraaide Henrik van den Berg. Ik zorg dat je nooit meer een baan krijgt in de financiële sector, niet in Nederland en niet in Europa. Je zult de rest van je leven doorbrengen in rechtszalen, terwijl je moeder haar laatste jaren moet slijten in armoede en schande omdat haar man Thomas de geschiedenis in gaat als een kinderontvoerder."
"U schopt een dode man!" riep ik woedend, en de tranen schoten me weer in de ogen. "Thomas kan zichzelf niet meer verdedigen!"
"Het kan me niets schelen wat Thomas van den Berg was!" grauwde Julian. hij stond op en knoopte zijn jasje dicht. "Je hebt vierentwintig uur om na te denken, Stijn. Teken het contract morgen om twaalf uur op mijn kantoor op de Zuidas... of bereid je voor op een oorlog die je niet kunt winnen."
Julian pakte zijn kasjmier mantel, wierp een laatste, minachtende blik op het koperen kistje en verliet het appartement. De zware eikenhouten voordeur viel met een doffe klap dicht.
Ik zakte in elkaar op een stoel en begon te huilen van onmacht. "Stijn... wat moeten we doen? Die man is een monster. Hij heeft net zo min geweten als Henrik."
Stijn liep naar het raam en staarde naar het donkere water van de Keizersgracht. Hij zei minutenlang niets. Zijn handen klemden zich vast aan de vensterbank tot zijn knokkels wit uitsloegen.
Toen keerde hij zich langzaam naar mij om. De twijfel in zijn ogen was verdwenen. Er brandde een koud, onverzettelijk vuur in zijn blik.
"Julian denkt dat hij met een simpele financieel analist speelt, mam," zei Stijn met een ijzingwekkende rust. "Hij vergeet dat ik zeven jaar lang toegang heb gehad tot de geheime boekhouding van Van der Meer Capital."
"Wat bedoel je?" vroeg ik, terwijl ik mijn tranen afveegde.
Stijn liep naar zijn kluis in de hoek van de kamer, voerde de code in en haalde er een klein, zwart USB-staafje uit.
"Julian dacht dat hij mij controleerde," zei Stijn met een kille glimlach. "Maar ik vertrouwde hem al jaren niet. Ik heb elk illegaal dossier, elke schaduwtransactie en elke witwaspraktijk van zijn bedrijf de afgelopen vier jaar in het geheim gekopieerd. Als hij een oorlog wil... dan kan hij die krijgen."
"Maar Stijn," stotterde ik, bang voor wat er komen ging. "Als je die bestanden gebruikt, vernietig je niet alleen hem... maar ook het bedrijf waar je je hele leven voor gekozen hebt!"
Stijn pakte het kleine koperen kistje van zijn vader Thomas vast en keerde zich naar de deur.
"Mijn vader heeft zijn leven gegeven voor de waarheid, mam. Het wordt tijd dat ik hetzelfde doe."
