De storm aan de Zeeuwse kust was in volle hevigheid losgebarsten. Het felle, ronddraaiende baken van de vuurtoren snijdend door de dikke regenwolken en wierp groteske schaduwen over het natte helmgas van de duinen. De politiewagen kwam met gedoofde lichten tot stilstand op veilige afstand van het terrein.
"Blijf hier zitten," orderde rechercheur De Jager terwijl hij zijn pistool uit het holster trok. Hij wenkte twee zwaarbewapende agenten van het bijgevraagde arrestatieteam. "We gaan het pand omsingelen en naar binnen."
"Hij zit bovenin!" riep Stijn tegen de loeiende wind in. "Henrik kent de vuurtoren! Hij heeft vroeger als onderhoudsmonteur voor de kustverlichting gewerkt!"
De rechercheur luisterde niet en rende samen met de manschappen richting de zware, houten toegangsdeur aan de voet van de toren.
Ik zat trillend achter in de wagen, de warmtedeken nog steeds strak om mijn schouders gewikkeld. Stijn keek gejaagd om zich heen. Hij zag dat de agenten de deuren aan de voorzijde forceerden, maar zijn oog viel op een klein, ijzeren luik aan de achterkant van het bouwwerk – de oude koleningang die rechtstreeks naar de wenteltrap leidde.
"Mam, sluit de deuren van de auto," zei Stijn plotseling.
"Stijn! Wat ga je doen?!" riep ik in paniek.
"Hij gaat die papieren verbranden, mam. Als hij ziet dat de politie binnen is, stopt hij alles in brand. Ik moet eerder boven zijn."
Voordat ik hem kon tegenhouden, glipte Stijn uit de auto. Hij dook weg in de schaduw van de duinhelm en rende met gebogen hoofd richting het ijzeren luik aan de achterzijde van de vuurtoren.
"Stijn! Nee!" schreeuwde ik. Ik gooide de deur van de politieauto open en stapte de ijskoude storm in. Mijn natte kleren plakten aan mijn lijf, maar de doodsangst om mijn kind gaf me een kracht die ik niet voor mogelijk had gehouden. Ik rende achter hem aan.
Toen ik het luik bereikte, was Stijn al verdwenen in de donkere pijp. Ik krop me er achteraan, de muffe, stenig ruimte binnen.
Binnen in de vuurtoren was het geluid van de storm een diep, dof gedonder dat door de dikke muren galmde. De stenen wenteltrap meanderde als een gigantische spiraal omhoog in de duisternis. Van boven klonk het gillen van de wind en het geluid van zware voetstappen op de gietijzeren treden.
"Stijn!" fluisterde ik wanhopig terwijl ik de eerste treden beklom. Mijn knieën trilden, mijn ademhaling was een pijnlijk raspen.
Boven ons klonk plotseling een doffe knal, gevolgd door een schreeuw. De politie had de hoofdingang doorbroken, maar Henrik had de zware eikenhouten tussendoorgang gebarricadeerd met oude houten balken.
Stijn rende de trappen op, twee treden tegelijk. Ik volgde zo snel als mijn oude lichaam me toeliet. De klim leek eindeloos. Honderdvijftig treden, tweehonderd treden. De lucht werd ijler, de stank van oude rook en zout water hing in de schacht.
Toen we de bovenste omloop bereikten, vlak onder het reusachtige glazen lenzenstelsel van de lichtbron, zagen we Henrik staan.
Hij stond voor een oude, roestige stalen kluis die in de muur van de vuurtoren was ingebouwd. De deur van de kluis stond wijd open. In zijn handen hield Henrik een stapel vergeelde documenten en een metalen aansteker.
"Henrik! Stop!" schreeuwde Stijn, terwijl hij de smalle omloop op stapte.
Henrik keerde zich gehaast om. Zijn gezicht was wild, zijn ogen bloeddoorlopen. De wond op zijn voorhoofd bloedde nog steeds. Hij zag eruit als een man die alles verloren had en niets meer te verliezen had.
"Blijf staan, Stijn!" schreeuwde Henrik boven het geluid van de storm uit. Hij hield de flikkerende vlam van de aansteker bij de rand van de papieren. "Stap één seconde dichterbij en ik steek alles in brand! Dan zal je nooit weten wie je bent!"
Ik bereikte hijgend de bovenste trede van de trap en klampte me vast aan de stalen balustrade. "Henrik... alsjeblieft..." smeekte ik. "Het is voorbij. De politie staat onder aan de trap. Laat het rusten."
Henrik lachte waanzinnig. "Voorbij?! Niets is voorbij! Ik heb dertig jaar gevochten om de naam Van den Berg te redden! Thomas was een zwakkeling! Hij wilde de schande over ons afroepen! Wist je wat er op deze geboorteakte staat, Rita?!"
Hij wapperde met een vergeeld papier in de lucht.
"Er staat dat Stijn een vondeling is!" schreeuwde Henrik. "Thomas heeft hem dertig jaar geleden gekocht van een arm gezin uit de havens! Thomas kon geen kinderen krijgen, jij kon geen kinderen krijgen! Jullie hele sprookjeshuwelijk was een leugen!"
De woorden sloegen als een moker op me in. Een vondeling? Gekocht?
"Dat is niet waar..." stotterde ik. Mijn wereld stortte voor de tweede keer die avond in elkaar. "Ik... ik ben zwanger geweest! Ik ben in het ziekenhuis bevallen van Stijn!"
"Ben je dat echt, Rita?" smaalde Henrik met een kille blik. "Of was je zo verdoofd door de medicijnen na je zogenaamde miskraam in 1985 dat je geloofde wat Thomas je vertelde toen hij met een baby thuiskwam?!"
Ik staarde hem verbijsterd aan. De herinneringen aan het ziekenhuis in 1985... de hevige bloedingen... de koorts... de medicijnen... De dokters die me zeiden dat het een wonder was dat de baby het overleefd had... Was dat allemaal een in elkaar gezette show van Thomas geweest?
Stijn staarde naar het papier in Henriks hand. Hij zag de twijfel en de pijn in mijn ogen.
"Het maakt niet uit wat er op dat papier staat, Henrik," zei Stijn langzaam. Hij deed heel voorzichtig één stap naar voren. "Thomas was mijn vader. Rita is mijn moeder. Zij hebben me opgevoed met liefde. Jij hebt alleen maar gebouwd op leugens en chantage."
"Hij is niet je vader!" schreeuwde Henrik, en hij bracht de vlam dichter bij het papier.
Op dat exacte moment sloeg een gigantische windvlaag tegen het glazen dak van de vuurtoren. Een van de grote glazen raamsecties, verzwakt door de ouderdom, bezweek onder de stormdruk en spatte met een oorverdovend geluid uiteen.
Een stormwind van ijskoud zeewater en wind sloeg met verwoestende kracht de omloop op.
De aansteker in Henriks hand werd uit zijn vingers geblazen. De papieren waaaiden uit zijn greep en dwarrelden door de woedende luchtstroom over de omloop richting de open balustrade die uitkeek over de diepte van de zee.
"Nee!" schreeuwde Henrik. Hij maakte een wilde duik naar de vliegende documenten.
Hij greep naar het belangrijkste papier, maar doordat hij zijn evenwicht vernielde op de natte, gladde gietijzeren vloer, gleed hij door tegen de lage stalen balustrade.
Het verroeste metaal van de leuning kraakte onder zijn volle gewicht... en brak af.
Henrik slaakte een ijzingwekkende kreet terwijl hij over de rand van de vuurtoren transformeerde. Zijn vingers klauwden wanhopig in de lege lucht, zoekend naar houvast.
Stijn bedacht zich geen seconde. Hij wierp zich plat op zijn buik over de rand van het platform en greep met beide handen de pols van zijn oom vast...
