DEEL 9 — DE MAN OP DE FOTO
“Je biologische vader?”
Ik staarde naar de oude foto.
Mijn handen trilden.
Naast mijn dertienjarige zelf stond een man met donker haar, een scherpe kaaklijn en dezelfde grijze ogen als ik.
Maar dat was niet het gezicht van mijn vader.
Niet Daniel Reid.
Ik keek naar hem.
“Wie is hij?”
Daniel zei niets.
Mijn moeder huilde.
Elena stond doodstil.
En Calvin keek alsof hij zojuist een geest had gezien.
Ik richtte mijn blik op Daniel.
“Pap.”
Hij keek naar mij.
“Wie is hij?”
Hij slikte.
“Zijn naam is Adrian Vale.”
De naam zei me niets.
Maar mijn lichaam reageerde wel.
Een scherpe pijn schoot door mijn hoofd.
Een beeld.
Een donkere kamer.
Een man die mijn hand vasthield.
Zijn stem.
“Je hoeft niet bang te zijn, Anna.”
Ik knipperde.
Het beeld verdween.
Ik greep mijn hoofd.
“Wat gebeurt er met me?”
Daniel kwam naar me toe.
“Herinneringen.”
“Van hem?”
“Ja.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Niet alles wat je je herinnert, is echt.”
Ik keek haar aan.
“Je zegt dat nu?”
Ze begon te huilen.
“Ik wilde je beschermen.”
“Dat heb je al gezegd.”
Ik liep naar haar toe.
“Maar nu wil ik de waarheid.”
Mijn stem was koud.
“Alles.”
Ze keek naar Daniel.
Hij knikte.
Mijn moeder ademde diep in.
“Adrian Vale was niet alleen je biologische vader.”
Ik wachtte.
“Hij was de oprichter van R-17.”
De kamer werd stil.
Ik keek naar Elena.
Toen naar Daniel.
“Dus mijn echte vader heeft het programma gemaakt?”
“Ja.”
“En jij?”
Daniel keek naar de grond.
“Ik was zijn beste vriend.”
“En daarna?”
“Zijn tegenstander.”
Ik begreep het niet.
“Waarom?”
“Omdat Adrian niet wilde stoppen.”
“Met het programma?”
“Met jou.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat bedoel je?”
Daniel keek naar mijn moeder.
Zij fluisterde:
“Adrian wilde dat jij de eerste volledig autonome soldaat zou worden.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“En jij?”
“Ik wilde je redden.”
“Daarom nam je me mee.”
“Ja.”
“En daarom liet je mijn geheugen wissen.”
“Ja.”
Ik keek naar mijn moeder.
“En jij?”
Ze huilde.
“Ik hielp hem.”
“Wie?”
“Adrian.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Je hebt mij aan hem gegeven.”
“Nee.”
“Je hebt mijn vader verraden.”
“Ja.”
“Je hebt Elena verloren.”
“Ja.”
“En je hebt mij onderdeel van dit programma gemaakt.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat laatste was Adrian.”
“Maar jij liet het gebeuren.”
Ze kon niet antwoorden.
Dat was het antwoord.
Plotseling kraakte de luidspreker.
De mannenstem klonk opnieuw.
“Eleanor.”
Mijn moeder werd bleek.
“Adrian…”
Ik keek naar haar.
“Hij leeft?”
Ze knikte.
De stem klonk opnieuw.
“Je hebt genoeg geheimen bewaard.”
De voordeur van het huis vloog open.
Gewapende mannen stroomden naar binnen.
Ik trok mijn wapen.
“Blijf achter mij.”
Daniel stond naast me.
Elena pakte haar wapen.
Zelfs Calvin trok een pistool.
De mannen stopten.
Toen kwam hij binnen.
Adrian Vale.
Mijn echte vader.
Ouder dan op de foto.
Grijs haar.
Een litteken langs zijn slaap.
Maar zijn ogen…
Mijn ogen.
Hij keek naar mij alsof hij twintig jaar op dit moment had gewacht.
“Anna.”
Ik richtte mijn wapen op hem.
“Blijf staan.”
Hij glimlachte.
“Je lijkt op je moeder wanneer je boos bent.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Adrian, laat haar gaan.”
Hij keek haar aan.
“Je hebt haar al twintig jaar voor mij verborgen.”
“Ik wilde haar beschermen.”
“Je hebt haar alleen maar vertraagd.”
Ik keek naar hem.
“Waarom?”
“Waarom wat?”
“Waarom heb je mij gemaakt?”
Hij antwoordde rustig:
“Omdat jij het enige kind was dat mijn experiment kon overleven.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Ik ben geen experiment.”
“Nee.”
Hij glimlachte.
“Je bent mijn grootste succes.”
Ik schoot.
Niet op hem.
Op de lamp boven zijn hoofd.
Het licht viel uit.
Iedereen reageerde tegelijk.
Ik dook achter de tafel.
Daniel schoot terug.
Elena trok mijn moeder naar de grond.
Calvin sloot de deur.
De kamer veranderde in chaos.
Maar Adrian bleef rustig.
Hij liep door de duisternis alsof hij precies wist waar iedereen stond.
“Je kunt mij niet doden, Anna.”
Ik keek naar hem.
“Waarom niet?”
“Omdat je nog steeds mijn dochter bent.”
Ik hoorde zijn stem vlak achter me.
Ik draaide me om.
Hij stond daar.
Te dichtbij.
Hij fluisterde:
“En omdat je lichaam nog steeds naar mijn stem luistert.”
Mijn hoofd ontplofte van pijn.
Ik viel op mijn knieën.
Flitsen.
Een witte kamer.
Een tafel.
Een meisje.
Ikzelf.
Een man.
Adrian.
“Raven, sta op.”
Ik hoorde mezelf antwoorden:
“Ja.”
“Wie ben jij?”
“Raven.”
“Wie is Anna?”
Ik zag mijn moeder huilen achter glas.
“Anna bestaat niet.”
Ik schreeuwde.
“Nee!”
Adrian pakte mijn schouder.
“Herinner je.”
Ik sloeg zijn hand weg.
“Ga weg!”
Hij keek verbaasd.
Voor het eerst verloor hij zijn glimlach.
“Dat is onmogelijk.”
Daniel kwam tussen ons in.
“Ze is sterker dan jij.”
Adrian keek hem aan.
“Jij hebt haar veranderd.”
“Nee.”
Daniel richtte zijn wapen.
“Ik heb haar haar keuze teruggegeven.”
Adrian glimlachte.
“Dan heb je een fout gemaakt.”
Hij drukte op een klein apparaat.
Alle schermen in de kamer gingen tegelijk aan.
Op elk scherm verscheen hetzelfde gezicht.
Mijn gezicht.
Maar niet zoals ik mezelf kende.
Mijn ogen waren koud.
Mijn houding was anders.
Ik droeg een zwart uniform.
En onder de beelden stond:
RAVEN — ACTIVE STATUS: 100%
Ik keek naar Daniel.
“Wat is dit?”
Hij werd bleek.
“Dat is onmogelijk.”
Adrian antwoordde:
“Niet onmogelijk.”
Hij keek naar mij.
“Onvoltooid.”
Ik begreep het.
De persoon op het scherm was niet mijn verleden.
Het was mijn mogelijke toekomst.
Adrian had mij jarenlang voorbereid.
Niet om mij te laten vechten.
Maar om mij ooit volledig te activeren.
Mijn telefoon trilde.
Een melding verscheen:
RAVEN PROTOCOL — FINAL AUTHORIZATION REQUIRED.
Ik keek naar Adrian.
“Wat gebeurt er als ik weiger?”
Hij glimlachte.
“Dan sterft iedereen in deze kamer.”
Mijn moeder schreeuwde:
“Anna, doe het niet!”
Elena keek naar mij.
“Hij liegt.”
Adrian draaide zich naar haar.
“Vraag haar maar wat er met je geheugen gebeurt als zij weigert.”
Elena verstijfde.
“Wat?”
Adrian keek naar mij.
“Je zus heeft een fail-safe in haar hoofd.”
Mijn hart stopte.
“Wat heb je gedaan?”
“Als het protocol niet wordt voltooid…”
Hij wees naar Elena.
“…verliest zij al haar herinneringen.”
Elena keek me aan.
“Anna…”
Ik zag angst in haar ogen.
“Doe het niet.”
Ik keek naar mijn vader.
Naar mijn moeder.
Naar Calvin.
Naar Elena.
Toen naar Adrian.
Hij dacht dat hij mij eindelijk in een hoek had gedreven.
Maar hij had één fout gemaakt.
Hij had mij geleerd om onder druk te kiezen.
Ik pakte mijn telefoon.
Adrian glimlachte.
“Goed meisje.”
Ik keek hem recht aan.
“Je hebt nog steeds niet begrepen wie ik ben.”
Zijn glimlach verdween.
Ik drukte op het scherm.
Niet op AUTHORIZE.
Maar op:
DELETE.
Alle schermen werden zwart.
Adrian staarde naar mij.
“Nee…”
Ik keek hem aan.
“Je hebt twintig jaar gewerkt om mij tot jouw wapen te maken.”
Ik richtte mijn wapen op hem.
“Maar je vergat één ding.”
Hij keek me aan.
“Wat?”
Ik glimlachte.
“Ik ben nooit jouw wapen geweest.”
Op dat moment begon de hele installatie te trillen.
Daniel keek naar het scherm.
“Anna…”
“Wat?”
Hij wees naar de laatste regel.
R-18 CORE DELETED.
Daaronder verscheen een tweede melding.
RAVEN PROTOCOL TRANSFERRED.
Ik fronste.
“Overgedragen aan wie?”
Daniel keek naar mijn moeder.
Mijn moeder werd lijkbleek.
“Niet aan mij…”
Een stem klonk door de luidspreker.
Niet Adrian.
Niet Daniel.
Niet Elena.
Een vrouwenstem.
Kalm.
Koud.
“Bedankt, Anna.”
Iedereen keek omhoog.
De stem vervolgde:
“Je hebt precies gedaan wat ik nodig had.”
Ik voelde een koude rilling.
Adrian keek geschokt naar het plafond.
“Jij…”
De stem lachte zacht.
“Ja, Adrian.”
Toen verscheen op het grootste scherm één woord:
ELEANOR.
Ik keek naar mijn moeder.
Ze stond doodstil.
Maar deze keer huilde ze niet.
Ze glimlachte.
En ik begreep eindelijk…
Mijn moeder was misschien nooit het slachtoffer geweest.
Ze was misschien altijd al de laatste speler geweest.
