DEEL 8 — DE LAATSTE TEST
“Wie?”
Mijn stem was nauwelijks hoorbaar.
Elena keek me aan.
“Jij.”
Ik keek naar het scherm van mijn telefoon.
R-18 — FINAL PHASE READY.
De woorden bleven knipperen.
Mijn vader probeerde overeind te komen.
“Anna, luister naar mij.”
“Niet nu.”
“Je moet van die telefoon afblijven.”
“Waarom?”
“Omdat het protocol reageert op jouw biometrische gegevens.”
Ik keek naar mijn hand.
“Mijn hartslag?”
“Je hartslag. Je stem. Je ogen. Alles.”
Ik keek naar Elena.
“Wat heb je geactiveerd?”
“Een test.”
“Welke test?”
“De laatste.”
Ik voelde de woede opkomen.
“Wie heeft die ontworpen?”
Elena antwoordde:
“Onze vader.”
Mijn vader keek weg.
“Dat klopt.”
Ik draaide me naar hem.
“Jij?”
Hij knikte.
“Maar ik heb hem nooit voltooid.”
“Waarom?”
“Omdat ik ontdekte wat ze werkelijk met jou wilden doen.”
“Wat?”
Hij keek me recht aan.
“Ze wilden van jou een wapen maken dat zichzelf kon kiezen.”
Ik begreep het niet.
“Een wapen?”
“Niet een soldaat die bevelen opvolgt.”
Hij wees naar mijn telefoon.
“Een soldaat die zelf beslist wie moet leven en wie moet sterven.”
Mijn maag draaide zich om.
“En ik ben dat wapen?”
“Dat was hun plan.”
“Was?”
Elena antwoordde:
“Het plan is nooit gestopt.”
Op dat moment trilde mijn telefoon.
Een nieuwe melding verscheen.
TARGET ACQUIRED.
Daaronder verscheen een naam.
CALVIN DRAKE.
Calvin keek naar mijn scherm.
“Wat?”
Ik keek hem aan.
“Je bent het doelwit.”
Hij werd lijkbleek.
“Anna, luister…”
Mijn telefoon trilde opnieuw.
EXECUTION WINDOW: 60 SECONDS.
Mijn vader probeerde op te staan.
“Gooi de telefoon weg!”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dan sterft Calvin.”
“Dat weet je niet.”
“Het systeem zegt het.”
Elena kwam dichterbij.
“Nu begrijp je het.”
“Wat?”
“De laatste test.”
Ze wees naar Calvin.
“Je moet kiezen.”
“Wat gebeurt er als ik hem dood?”
“Het protocol wordt volledig geactiveerd.”
“En als ik hem laat leven?”
“Dan wordt het systeem uitgeschakeld.”
Ik keek naar Calvin.
Hij zweette.
“Je hoeft niet te luisteren naar haar.”
“Waarom niet?”
“Omdat ze liegt.”
Elena glimlachte.
“Dat doet hij ook.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Wie liegt er?”
Ze zei niets.
“Pap?”
Ook hij zweeg.
Ik voelde de woede stijgen.
“Jullie hebben allemaal tegen mij gelogen.”
Mijn vader keek me aan.
“Anna…”
“Genoeg.”
Ik liep naar Calvin.
Hij deed een stap achteruit.
“Wat ga je doen?”
“Dat weet ik nog niet.”
“Je bent niet zoals zij.”
“Wie?”
“De mensen die jou gemaakt hebben.”
Ik keek hem aan.
“Misschien ben ik precies zoals zij.”
Calvin schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij keek naar mijn moeder.
“Zij weet dat.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Anna, luister naar hem.”
“Waarom?”
“Omdat Calvin de enige is die weet wat er die nacht echt met Elena is gebeurd.”
Elena verstijfde.
“Hou je mond.”
Ik draaide me naar haar.
“Wat is er met jou gebeurd?”
“Er is niets gebeurd.”
Calvin lachte bitter.
“Je hebt haar verteld dat ze vrijwillig meewerkte.”
Elena keek hem woedend aan.
“Dat deed ik ook.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je was een kind.”
Elena’s gezicht veranderde.
“Wat bedoel je?”
“Je werd gedwongen.”
Stilte.
Ik keek naar mijn vader.
Hij knikte langzaam.
“Calvin heeft gelijk.”
Elena deed een stap achteruit.
“Nee.”
“Ze hebben je ontvoerd toen je twaalf was,” zei mijn vader.
“Stop.”
“Ze hebben je geheugen aangepast.”
“Stop!”
“En toen lieten ze je geloven dat je vrijwillig had gekozen.”
Elena zakte bijna door haar knieën.
“Dat kan niet.”
Mijn moeder liep naar haar toe.
“Elena…”
“Blijf weg!”
Haar stem brak.
“Jullie hebben me twintig jaar laten geloven dat ik mijn eigen zus haatte.”
Mijn moeder huilde.
“Het spijt me.”
Elena keek naar haar.
“Jij wist het.”
“Niet alles.”
“Jij wist het!”
Mijn moeder knikte.
“Ja.”
Elena richtte haar wapen op mijn moeder.
Ik ging onmiddellijk voor haar staan.
“Laat haar zakken.”
“Ze heeft alles van me afgepakt.”
“Ze was bang.”
“Dat maakt het niet goed.”
“Nee.”
Ik keek haar aan.
“Maar als je haar nu doodt, win je precies wat ze van je wilden maken.”
Elena verstijfde.
Ik liep langzaam naar haar toe.
“Je bent niet hun wapen.”
Ze keek naar mij.
“Hoe weet je dat?”
“Omdat je nog steeds huilt.”
Ze liet haar wapen zakken.
Op hetzelfde moment trilde mijn telefoon.
EXECUTION WINDOW: 10 SECONDS.
Ik keek naar Calvin.
Hij sloot zijn ogen.
Ik pakte mijn telefoon.
Ik drukte op het scherm.
CANCEL.
Niets.
Toen verscheen:
AUTHORIZATION REQUIRED.
Mijn vader schreeuwde:
“Anna, zeg je volledige naam!”
Ik begreep het.
Ik keek naar het scherm.
“Anna Reid.”
Het scherm flikkerde.
VOICE MATCH CONFIRMED.
Daarna:
R-18 CONFIRMED.
Ik hield mijn adem in.
“Annuleer.”
COMMAND ACCEPTED.
De timer stopte.
Calvin zakte op zijn knieën.
Elena keek me aan.
“Je hebt het gedaan.”
Ik keek naar mijn telefoon.
“Het is voorbij.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Wat?”
Hij wees naar het scherm.
Er verscheen één nieuwe melding.
FINAL PHASE COMPLETE.
Daaronder:
SUBJECT R-18 HAS PASSED.
Mijn hart sloeg sneller.
“Wat heb ik precies gehaald?”
Mijn vader keek naar mij.
“De test.”
“Welke test?”
“Of je in staat bent om te weigeren.”
Ik begreep het eindelijk.
Ze wilden niet weten of ik kon doden.
Ze wilden weten of ik kon kiezen.
Mijn vader glimlachte zwak.
“Dat was het enige deel van het programma dat ik zelf heb ontworpen.”
Ik keek naar hem.
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat ze je ooit zouden proberen te gebruiken.”
Hij pakte mijn hand.
“En ik wilde dat je één ding nooit zou verliezen.”
“Wat?”
“Je vrije wil.”
Voor het eerst voelde ik mijn tranen komen.
Maar toen verscheen er opnieuw een melding.
Mijn glimlach verdween.
R-18 — REMOTE ACCESS DETECTED.
“Pap…”
Hij keek naar mijn telefoon.
Zijn gezicht werd wit.
“Dat is onmogelijk.”
“Wat?”
Hij fluisterde:
“Ik heb het systeem nooit op afstand kunnen openen.”
Elena kwam naast me staan.
“Wie dan?”
Mijn telefoon ging over.
Geen nummer.
Geen naam.
Alleen één woord op het scherm:
MOTHER.
Ik keek naar Eleanor.
Ze stond bewegingloos.
Mijn moeder.
Ze keek naar mijn telefoon.
Toen naar mij.
En zei:
“Neem niet op.”
Ik verstijfde.
“Waarom?”
Ze begon te huilen.
“Omdat degene die belt…”
Ze keek naar mijn vader.
“…de echte leider van de Raad is.”
Mijn vader trok zijn wapen.
“Eleanor, wat heb je gedaan?”
Mijn moeder antwoordde niet.
De telefoon bleef rinkelen.
En toen verscheen er een tweede bericht:
ANNA, JE MOEDER HEEFT JE NOG ÉÉN LAATSTE LEUGEN VERTELD.
Daaronder verscheen een foto.
Een oude foto van mij als dertienjarig meisje.
Maar deze keer stond er iemand naast me.
Een man die ik nog nooit had gezien.
Mijn vader keek naar de foto.
Zijn gezicht veranderde.
“Anna…”
“Wie is dat?”
Hij fluisterde:
“Je biologische vader.”
De telefoon stopte met rinkelen.
En ergens buiten klonk een mannenstem door een luidspreker:
“Eleanor…”
Een korte stilte.
“Je hebt haar eindelijk naar mij gebracht.”
