DEEL 7 — WAT ER IN MIJN HOOFD ZAT
De regen sloeg tegen de voorruit.
Niemand bewoog.
Mijn vader keek naar Elena.
Mijn moeder zat zwijgend naast hem.
En ik…
Ik keek naar de tientallen gewapende mannen buiten.
“Ze bluft,” fluisterde Calvin.
Elena hoorde het blijkbaar.
Ze glimlachte.
“Calvin.”
Hij verstijfde.
“Je bent nog steeds dezelfde lafaard.”
Calvin keek naar mij.
“Ga niet naar buiten.”
Elena lachte.
“Je hoeft niet bang te zijn, Calvin. Ik kom niet voor jou.”
Haar ogen vonden de mijne.
“Ik kom voor mijn zus.”
Ik pakte mijn wapen.
Mijn vader greep mijn pols.
“Nee.”
“Ze heeft ons omsingeld.”
“Dat is precies wat ze wil.”
“Dan vertel me wat ik moet doen.”
Hij keek me diep aan.
“Voor het eerst in je leven moet je niet reageren.”
Ik fronste.
“Wat?”
“Ze hebben je zo geprogrammeerd.”
“Wie?”
“De Raad.”
Hij wees naar mijn hoofd.
“Ze weten precies welke knoppen ze moeten indrukken.”
Ik keek naar Elena.
Ze stond nog steeds in de regen.
Volkomen rustig.
“Wat wil ze?”
“Dat jij naar haar toe gaat.”
“Waarom?”
“Omdat jij de enige bent die het protocol kan beëindigen.”
Ik keek hem aan.
“Welk protocol?”
Hij slikte.
“R-18.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat gebeurt er als ik het beëindig?”
“Dan verliezen ze alles.”
“En als ik het niet doe?”
“Dan wordt het geactiveerd.”
“Wat wordt geactiveerd?”
Mijn vader antwoordde niet.
Elena riep van buiten:
“Vraag hem maar, Anna!”
Ik keek naar haar.
“Wat wordt geactiveerd?”
Elena glimlachte.
“De tweede fase.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Ze mag het niet weten.”
“Ze weet het al.”
Elena liep langzaam dichterbij.
“Je hebt altijd gedacht dat je vader je wilde redden.”
Ze keek naar mijn moeder.
“Maar vraag hem wie de eerste opdracht gaf.”
Mijn moeder keek naar mijn vader.
“Daniel…”
Ik draaide me naar hem.
“Welke opdracht?”
Hij zweeg.
Ik pakte mijn wapen en legde het op zijn borst.
“Pap.”
Hij keek naar mij.
“Vertel het.”
Zijn stem was bijna onhoorbaar.
“Ik kreeg opdracht om jou te doden.”
Mijn adem stokte.
Mijn moeder begon te huilen.
“Maar hij deed het niet,” zei ze snel.
Ik keek naar mijn vader.
“Waarom niet?”
“Omdat ik je vader was.”
“En daarna?”
“Daarna besloot ik je te beschermen.”
“En daarom werd ik opgejaagd.”
“Ja.”
“Twintig jaar lang?”
“Ja.”
Ik stapte achteruit.
Mijn hele leven voelde als een zorgvuldig gebouwde leugen.
Mijn vader had mij moeten doden.
Mijn moeder had hem verraden.
Mijn zus was veranderd.
En ik…
Ik wist niet eens meer welke herinneringen van mij waren.
Elena klopte op het raam.
Ik keek haar aan.
“Wat wil je van mij?”
“Dat je je herinnert.”
“Wat?”
“Wie je werkelijk bent.”
Ze legde haar hand tegen haar hoofd.
“Ze hebben jou niet alleen getraind.”
Ze wees naar mij.
“Ze hebben jouw herinneringen gebruikt om een tweede identiteit te bouwen.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Welke identiteit?”
Elena zei:
“De Raven.”
Mijn vader verstijfde.
Calvin keek geschokt.
Mijn moeder fluisterde:
“Nee…”
Ik keek hen allemaal aan.
“Wat is Raven?”
Niemand antwoordde.
Elena glimlachte.
“Dat ben jij.”
Plotseling kreeg ik een scherpe pijn in mijn hoofd.
Ik zakte op mijn knieën.
Flitsen.
Een kamer.
Witte muren.
Een rode lamp.
Een stem.
“Raven, bevestig.”
Ik zag mijn eigen handen.
Bloed.
Een pistool.
Een onbekende man op de grond.
Toen een andere herinnering.
Mijn vader.
Hij huilde.
“Anna, kijk naar mij.”
Ik hoorde mezelf antwoorden:
“Ik ben Anna niet.”
Ik hapte naar adem.
De beelden verdwenen.
Mijn moeder knielde naast me.
“Anna!”
Ik duwde haar weg.
“Blijf van me af.”
Ze keek geschokt.
Ik keek naar mijn vader.
“Was dat echt?”
Hij knikte.
“Ja.”
“Heb ik iemand vermoord?”
“Je was dertien.”
“Dat is geen antwoord.”
Hij keek weg.
“Ja.”
De wereld draaide.
Ik stond op.
“Wie?”
Elena antwoordde:
“Mijn eerste trainer.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat hij je probeerde te stoppen.”
“Waarmee?”
“Met ontsnappen.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wanneer?”
“De nacht dat ik verdween.”
Alles viel samen.
Mijn vader had mij niet alleen meegenomen.
Hij had mij laten ontsnappen.
Maar ik had iemand gedood.
Daarna hadden ze mijn geheugen gewist.
Niet om mij te beschermen.
Maar om te voorkomen dat ik wist wat ik had gedaan.
Elena liep nog dichterbij.
“Kom naar buiten.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat jij niet degene bent die mij moet overtuigen.”
Ze fronste.
“Wie dan?”
Ik keek naar mijn moeder.
“Jij.”
Ze werd bleek.
“Anna…”
“Jij hebt mijn vader verraden.”
“Ja.”
“Jij hebt mij verborgen.”
“Ja.”
“En jij weet wat ze met mij hebben gedaan.”
Ze knikte.
“Ja.”
“Dan ga je nu alles vertellen.”
Mijn moeder keek naar de gewapende mannen buiten.
Toen naar mijn vader.
Toen naar mij.
Ze begon te huilen.
“Goed.”
Ze stond op.
“Maar je moet één ding begrijpen.”
“Wat?”
“Jouw vader was niet degene die het programma begon.”
Ik fronste.
“Wie dan?”
Ze wees naar Elena.
“Zij.”
Elena stopte met glimlachen.
“Dat is niet waar.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Jij was het eerste kind dat vrijwillig meewerkte.”
Elena’s gezicht veranderde.
“Ik was dertien.”
“Je wilde macht.”
“Nee.”
“Je wilde je vader bewijzen dat je beter was dan Anna.”
Elena werd woedend.
“Hou je mond!”
Mijn moeder keek haar recht aan.
“Je was jaloers op je kleine zusje.”
Elena hief haar wapen.
Ik ging automatisch tussen hen in staan.
“Laat haar met rust.”
Elena keek naar mij.
“Je begrijpt het niet.”
“Dan leg het uit.”
Ze keek naar de grond.
“Ze vertelden mij dat ik de enige was die speciaal was.”
Haar stem brak.
“Toen werd jij geboren.”
Ik zei niets.
“En alles veranderde.”
Mijn moeder fluisterde:
“Elena…”
“Ze kozen haar.”
Elena keek naar mij.
“Niet mij.”
Een traan liep over haar wang.
“Ze noemden jou het perfecte resultaat.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“En daarom haat je mij?”
Elena schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ze keek op.
“Ik haat mezelf omdat ik je heb laten haten.”
“Wat bedoel je?”
Ze keek naar de mannen achter haar.
Toen naar mij.
“De Raad heeft mij niet gestuurd.”
Mijn vader verstijfde.
“Wat?”
Elena glimlachte.
“Ik heb hen gestuurd.”
Een stilte.
Toen liet ze haar wapen zakken.
“Want er is iets wat jullie allemaal niet weten.”
Ze keek rechtstreeks naar mij.
“De Raad bestaat niet meer.”
Mijn vader keek geschokt.
“Wat heb je gedaan?”
Elena antwoordde:
“Ik heb ze allemaal vermoord.”
Mijn moeder sloeg een hand voor haar mond.
“Waarom?”
Elena keek naar mij.
“Omdat er nog maar één persoon over is die weet hoe het programma werkelijk eindigt.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Wie?”
Elena wees naar mij.
“Jij.”
Op dat moment verscheen er een rode markering op mijn telefoon.
R-18 — FINAL PHASE READY.
En onder die tekst stond één zin:
SELECTIE DOOR SUBJECT R-16 BEVESTIGD.
Ik keek naar Elena.
“Wat heb je geactiveerd?”
Ze glimlachte door haar tranen heen.
“Niet wat.”
Ze fluisterde:
“Wie.”
