Ik staarde naar het scherm van mijn telefoon. De woede die door mijn aderen stroomde was zo heet dat ik dacht dat ik zou verbranden. Ze waren geflucht. Matteo en Elena hadden mama’s leven verwoest, een schuld van driehonderdduizend euro op haar huis geladen, en zaten nu veilig in een vliegtuig naar Dubai, buiten het bereik van de Nederlandse justitie.
‘Sara? Wat is er?’ vroeg Mark bezorgd.
Ik liet hem het bericht zien. Mark sloeg zijn vuist tegen de muur van de spreekkamer. ‘Die vuile ratten! Ze hebben alles gepland! Die confrontatie gisteravond was voor hen alleen maar een signaal om hun vluchtplan sneller in werking te stellen!’
Mr. Hendriks pakte de telefoon over en bekeek het bericht nauwkeurig. Hij fronsde zijn wenkbrauwen.
‘Wacht eens even,’ zei de advocaat.
‘Wat is er?’ vroeg ik.
‘Dubai heeft geen rechtstreeks uitleveringsverdrag met Nederland voor dit soort civiel-rechtelijke fraude, dat klopt,’ zei Hendriks traag. ‘Maar... Matteo heeft een cruciale fout gemaakt.’
Hij wees naar het scherm. ‘Kijk naar de instapkaart. Het is een vlucht van Emirates, maar met een tussenstop in Frankfurt. En de transactie van die driehonderdduizend euro... u zei dat het geld is overgemaakt naar een bank op Cyprus?’
‘Ja,’ knikte ik.
‘Cyprus is lid van de Europese Unie,’ zei Hendriks met een scherpe glimlach. ‘En Duitsland ook. Als ik NU het Openbaar Ministerie en de FIOD (Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst) inschakel wegens acute bankfraude en identiteitsdiefstal, kunnen we een Europees Aanhoudingsbevel laten uitvaardigen. Als dat vliegtuig in Frankfurt landt voor de overstap... stappen de Duitse autoriteiten aan boord.’
Mijn hart begon als een razende te kloppen. ‘Meent u dat? Kan dat zo snel?’
‘In normale gevallen duurt dit dagen,’ zei Hendriks terwijl hij zijn laptop openklapte en zijn telefoon al tegen zijn oor hield. ‘Maar ik ken de officier van justitie die belast is met financiële ouderenmishandeling. Dit is een klip-en-klare zaak van opzet en directe vluchtgevaar. Als we het medisch dossier van uw moeder erbij voegen—het bewijs dat ze gisteravond op de IC lag terwijl de documenten zogenaamd door haar ondertekend werden—hebben we een waterdichte zaak.’
De komende drie uur waren een rollercoaster van adrenaline en hectiek. Terwijl mama stil in coma lag op de IC, zat ik samen met Mark en mr. Hendriks in een kantoortje van het ziekenhuis. Formulieren werden getekend, medische verklaringen van dokter Visser werden doorgestuurd, en de politie legde verklaringen af.
Om twaalf uur 's middags kwam de melding: het Openbaar Ministerie had de zaak met de hoogste prioriteit bestempeld. Er was sprake van georganiseerde ouderenfraude, valsheid in geschrifte en witwassen.
Het vliegtuig van Matteo en Elena was om tien uur opgestegen van Schiphol en zou om half een landen op de luchthaven van Frankfurt voor een tussenstop van twee uur.
Ik kon niet stilzitten. Ik liep ijsberend door de gangen. Mijn gedachten gingen heen en weer tussen de Intensive Care, waar mijn moeder vocht voor haar leven, en een landingsbaan in Duitsland waar mijn eigen broer en zus dachten dat ze ontsnapt waren.
Om één uur 's middags ging de telefoon van mr. Hendriks.
Hij nam op, luisterde aandachtig en knikte een paar keer. Zijn gezicht bleef strak. Ik hield mijn adem in. Mark pakte mijn hand vast.
‘Begrepen. Dank u wel, officier,’ zei Hendriks, en hij hing op.
Hij keek ons aan. Een langzame, tevreden glimlach verspreidde zich over zijn gezicht.
‘Het Duitse Bundespolizei is om 12.45 uur het vliegtuig ingestapt tijdens de tussenstop,’ zei Hendriks rustig. ‘Matteo en Elena Van Dijk zijn uit hun businessclass-stoelen gehaald en in boeien afgevoerd. De bankrekening op Cyprus is bevroren voordat het geld doorgesluisd kon worden. Het geld is veilig.’
Ik liet me op een stoel zakken en dekte mijn gezicht af met mijn handen. De tranen die ik urenlang had tegengehouden, kwamen er eindelijk uit. Geen tranen van verdriet, maar van een immense, bevrijdende ontlading.
Ze waren gepakt. De gerechtigheid had hen ingehaald.
Maar toen de deur van de Intensive Care openging en dokter Visser naar buiten stapte met een ernstige blik op zijn gezicht, besefte ik dat de grootste strijd nog niet voorbij was.
