De stilte die viel in de woonkamer was verpletterend. Het enige geluid was het zachte, ritmische sissen van mama’s zuurstoffles.
Matteo liet de pen die hij vasthield op tafel vallen. Elena werd zo bleek dat haar lipstick afstak als een bloedvlek op haar gezicht. De vreemde man—duidelijk een makelaar of vastgoedinvesteerder—keek verward van Matteo naar de broodmagere, zieke vrouw die op haar eigen benen in de opening van de kamer stond.
‘M-mam?’ stamelde Elena. ‘Wat doe jij hier? Je hoort in het ziekenhuis te liggen!’
‘Ja, dat dachten jullie zeker,’ zei mama. Haar stem was dun, maar de autoriteit die erin doorklonk, was ongeëvenaard. ‘Jullie dachten dat ik daar stil in een hoekje lag te sterven, zodat jullie achter mijn rug om mijn spullen konden verkopen!’
Matteo herpakte zich snel. Hij zette een gemaakte, bezorgde blik op en stapte naar voren. ‘Mam, alsjeblieft, ga zitten. Je bent overstuur. Sara heeft je hoofd gekaapt met rare ideeën. We zijn dit allemaal aan het regelen voor jóuw bestwil—’
‘Raak me niet aan!’ schreeuwde mama toen Matteo haar arm wilde pakken. Ze sloeg zijn hand weg met een kracht die niemand van haar had verwacht. ‘Noem mijn naam niet! En durf het niet te wagen om te liegen!’
Mama keek naar de vreemde man aan tafel. ‘Mijnheer, ik ben de rechtmatige eigenaar van dit pand. Ik ben niet wilsonbekwaam. En ik geeff u exact tien seconden om mijn huis te verlaten voordat ik de politie bel wegens lokaalvredebreuk en poging tot oplichting.’
De makelaar keek geschokt naar Matteo. ‘Meneer Van Dijk... u zei dat de situatie juridisch afgehandeld was!’
‘Het is ook geregeld!’ riep Matteo pissig. ‘Mijn moeder is verward door haar medicatie!’
‘Ik ben niet verward!’ riep mama. Ze trok een opgevouwen papier uit de zak van haar vest—een document dat Mark vlak voor vertrek uit het ziekenhuis had laten uitprinten en door mama had laten ondertekenen. ‘Dit is een officiële, door mijn advocaat opgestelde herroeping van alle volmachten die ik ooit aan Matteo en Elena Van Dijk heb verleend. Per direct. En morgenochtend staat de bankrekening geblokkeerd.’
Ze gooide het papier op de eettafel, recht voor de makelaar.
De man keek naar het document, pakte zijn tas en stond op. ‘Mijn excuses, mevrouw. Ik ben hier weg. Maak dit onderling maar uit.’ Hij liep gehaast langs ons heen de gang op en trok de voordeur achter zich dicht.
Zodra de deur dichtsloeg, veranderde de sfeer in de kamer compleet. De gemaakte bezorgdheid op het gezicht van Matteo verdween als sneeuw voor de zon. Zijn ogen werden koud, hard en kwaadaardig.
‘Gefeliciteerd, Sara,’ snauwde Matteo, terwijl hij zich naar mij toekeerde. ‘Heb je je zin? Heb je mama zo gek gekregen dat ze haar eigen kinderen op straat zet?’
‘Haar eigen kinderen?’ briesde ik, stapte naar voren en ging recht voor hem staan. ‘Jullie hebben vijftigduizend euro van haar gestolen! Jullie stonden op het punt haar huis te verkopen terwijl ze op de intensieve zorg lag! Welke kinderen doen zoiets?’
‘Het is háár geld!’ schreeuwde Elena nu, de hysterie nabij. ‘We hebben ons hele leven in haar schaduw geleefd! Jij bent altijd het lievelingetje geweest, Sara! De brave dochter die alles goed deed! Weet je wel hoeveel druk wij voelden? Matteo en ik hebben een status op te houden! Wij hebben bedrijven! Jij bent maar een gewone kantoorassistent met een eenvoudig leventje, wat weet jij nou van financiële druk?’
Ik staarde Elena aan. De afgunst en de bitterheid die uit haar mond stroomden, waren schokkend.
‘Dus omdat jullie boven je stand leven, hebben jullie het recht om mama’s pensioen te roven?’ vroeg ik op een ijzige toon.
‘Ze had het geld toch liggen!’ riep Elena. ‘Wat moet een zieke vrouw van bijna zeventig nou met honderdduizend euro op de bank? Ze gaat het niet meer meenemen haar graf in!’
BAM!
Het geluid van de klap galmde door de kamer.
Mama had Elena met de vlakke hand in het gezicht geslagen. Elena graaide naar haar wang, haar ogen wijd van shock.
Mama stond daar, trillend over haar hele lichaam, met de zuurstofslang onder haar neus. Er rolden dikke tranen over haar ingevallen wangen, niet van zwakte, maar van pure walging.
‘Eruit,’ fluisterde mama.
‘Mam...’ stamelde Elena.
‘ERUIT!’ schreeuwde mama met alles wat ze in zich had. ‘Jullie zijn mijn kinderen niet meer. Vanaf vandaag bestaan jullie niet meer voor mij. Al het geld dat jullie gestolen hebben, wil ik tot de laatste cent terug via de rechter. En als jullie ooit nog één stap over deze drempel zetten, laat ik jullie opsluiten!’
Matteo keek naar mama, en toen naar mij. Een duistere, giftige glimlach verscheen op zijn lippen.
‘Denk je dat je gewonnen hebt, Sara?’ fluisterde hij ijskoud toen hij langs me liep. ‘Je hebt geen idee wat ik allemaal achter de hand heb. Je denkt dat je mama beschermt, maar je hebt zojuist haar vonnis getekend.’
Wat bedoelde hij daarmee?
Voordat ik hem kon vragen wat hij bedoelde, zakte mama achter me ineens in elkaar.
