Het binnenste van de Banque d'Anvers was een tempel van koud marmer, gecanneleerde kolommen en glas-in-loodramen die het eerste askleurige licht van de zonsopgang filterden. Onze voetstappen echoden in de grafstilte van de immens grote centrale hal. De beveiligers van de instelling lagen bij de receptie op de grond, gekneveld en gekneveld, wat bewees hoe Marc de volledige controle over het gebouw had overgenomen voor onze aankomst.
"Marc!" schreeuwde Tom, zijn stem echode tegen de hoge wanden. "We zijn er! We hebben wat je wilt!"
Vanaf de bovenste galerij die uitkeek op de hal dook de figuur van Marc op. Hij droeg geen elegant managerspak meer; hij droeg een donkere reismantel en een harde koffer in zijn hand. Zijn gezicht droeg nog steeds de sporen van de impact met de houten doos in Hasselt, met een opgezwollen jukbeen en een slordig gehechte snijwond boven zijn lip.
"Punctueel," zei Marc terwijl hij met kille sarcasme op zijn horloge keek. "Jullie hebben altijd plichtsbesef gehad, jullie tweeën. Dat moet ik toegeven."
"We hebben de sleutel en het register meegebracht," zei ik, terwijl ik naar voren stapte en sleutel 408 en het zwarte lezeren notitieboekje liet zien. "Bel nu je man in het Saint-Michel ziekenhuis en deactiveer die bom!"
Marc lachte binnensmonds en zakte langzaam de monumentale trap van wit marmer af die naar de begane grond leidde. "Je bent nog steeds zo naïef, Anouk. Denk je echt dat ik getuigen laat rondlopen? De dreiging aan het ziekenhuis was geen onderhandeling. Het was een afleidingsmanoeuvres om het ontmijningsteam bezig te houden terwijl ik kluis 408 leegmaak en de laatste sporen van mijn identiteit in dit land uitwis."
"De politie heeft de afdeling van Karel een half uur geleden geëvacueerd!" schreeuwde Tom, terwijl hij beschermend voor mij ging staan. "Je bluf is mislukt, Marc! Je bent omsingeld!"
De uitdrukking van Marc bevroor een seconde en veranderde daarna in een grimas van pure haat. "Denk je dat ik om Karel geef of om deze stad? Het kapitaal dat is overgemaakt naar de offshore rekeningen in Panama is al operationeel. Ik had alleen de papieren aandelencertificaten nodig die in kluis 408 zitten om de finale transactie af te ronden."
Marc haalde een pistool met een rode laserpointer uit zijn jas. Het rode puntje begon op de borst van mijn zoon te dansen.
"Leg de sleutel en het notitieboekje in het midden van de vloer," beval Marc met een sissende stem. "Loop daarna achteruit naar de ondergrondse kluisruimte. Ik zal jullie daarbinnen opsluiten. Het ventilatiesysteem van de hoofdkluis is om veiligheidsredenen tegen brand hermetisch afgesloten. Over twee uur is de zuurstof op, en vlieg ik al naar Zuid-Amerika."
"Ik geef je niets," zei ik stellig, terwijl ik het notitieboekje tegen mijn borst klemde. "Als je dit materiaal wilt hebben, zul je me hier nu moeten neerschieten. En het geluid van de schoten zal de speciale eenheden laten binnenvallen die buiten al opgesteld staan."
Marc gaf een boosaardige glimlach. "Pistool met een precisie-geluidsdemper, Anouk. Niemand zal iets horen buiten deze geluidsabsorberende marmeren wanden."
Hij begon op mijn gezicht te richten. Tom wierp zich voor mij om als menselijk schild te dienen, maar voordat Marc de trekker kon overhalen, verbrijzelde een reeks doffe slagen de bovenste ramen van de hal.
Het glas stortte neer in een regen van lichtgevende kristallen. Vanaf het dak van het gebouw zakten agenten van de speciale eenheden van de Belgische Federale Politie met touwen naar beneden, terwijl ze verblindende rookgranaatjes en shockgranaten in de hal wierpen.
"Politie! Blijf staan! Op de grond!" schreeuwden de stemmen van de aanvalseenheden.
De kamer vulde zich met een verblindend licht en een oorverdovende knal. Marc, verblind door de gloed, vuurde twee schoten blindelings in onze richting. Ik voelde een scherpe pijn in mijn linkerschouder voordat de kracht van de impact me achterover op de marmeren vloer duwde.
"Mama!" schreeuwde Tom, terwijl hij naast me neerzeek om me met zijn lichaam te beschermen.
Door de rook van de granaat zag ik Marc met de koffer in zijn hand naar de trap lopen die naar de ondergrondse kluisruimte leidde. Hij verdween in de schemering van het fundament van het gebouw voordat de agenten hem konden onderscheppen.
