Nog diezelfde ochtend reden Daniel en ik naar het luxe penthouse van Lauren in het hart van de stad. Het complex was hermetisch afgesloten, maar dankzij Mr. Van de Berg hadden we een officieel huiszoekingsbevel en werd de conciërge verplicht om ons binnen te laten.
Toen we de lift uit stapten en aanbelden bij haar voordeur, hoorden we gestommel binnen. Na een paar minuten werd de deur geopend door Lauren zelf. Ze zag er afschuwelijk uit; haar haar was in de war, ze droeg een slordige badjas en haar ogen waren rood gehuilt van de paniek. Toen ze mij zag staan, verdween de schijnbare kwetsbaarheid in één klap uit haar gezicht. Haar mond vertrok in een gemene grimas.
“Wat kom jij hier doen, Emma?” snauwde ze, terwijl ze de deur op een kier hield. “Ben je nog niet tevreden met het feit dat je onze ouders de cel in hebt geholpen? Moet je onze hele familie volledig kapotmaken?”
“Het is al kapot, Lauren,” zei ik koel, terwijl ik met een resolute duw de deur verder opendeed en naar binnen stapte. “Of dacht je werkelijk dat niemand zou opmerken dat je al jarenlang maandelijks vijftienduizend euro wegsluist via Project Janus?”
Lauren verstrakte. Haar kleur sloeg om van wit naar lIed. Ze deed een stap achterug en greep naar haar telefoon op de salontafel. “Je liegt. Je bent jaloers! Omdat je altijd de buitenstaander bent geweest, omdat je zelf nooit hebt meegeteld!”
“Jij dacht dat je heel slim was, hè?” zei ik, terwijl ik mijn laptop op de marmeren eettafel neerzette en het scherm naar haar toedraaide. “De handtekening, de Zwitserse IP-adressen, de registratie op jouw naam... Het staat er allemaal zwart op wit. De FIOD is al onderweg om je te arresteren voor medeplichtigheid en witwassen.”
In paniek gooide Lauren haar telefoon op de grond, zodat het scherm in duizend stukjes spatte. Ze begon te gillen en sloeg met haar vuisten op de tafel. Maar het kon haar niet meer redden. De wet had haar ingehaald.
