De naam op het scherm was die van Lauren, mijn jongste zus.
Het leek volkomen onmogelijk. Lauren was toch altijd degene geweest die tijdens familiediners het mikpunt van spot was geweest als ze niet genoeg kleding van de juiste merken droeg? Zij was toch de zwakke, meegaande zus die door onze moeder werd gekleineerd? Maar toen ik dieper dook in de metadata van de Zwitserse rekeningen, zag ik het patroon. De handtekeningen onder de oprichtingsakten van Project Janus waren niet van mijn vader; ze waren van Lauren zelf, gezet toen ze pas achttien jaar oud was.
Ze was nooit het slachtoffer geweest. Ze was het brein achter de constructie om ervoor te zorgen dat, mocht de boel ooit instorten, het geld via een omweg bij haar terecht zou komen, buiten het bereik van zowel mijn vader als mijzelf.
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. Dit verklaarde waarom Lauren tijdens de bruiloft zo hysterisch reageerde. Het ging haar niet om de reputatie van de familie, maar om het feit dat haar eigen geheime geldstroom nu direct onder de loep zou komen te liggen van de FIOD.
De volgende ochtend vroeg belde ik Mr. Van de Berg op zijn mobiele nummer. Hij nam direct op, alsof hij had verwacht dat ik zou bellen.
“Mr. Van de Berg, ik heb een ontdekking gedaan over Project Janus,” zei ik zonder omwegen. “De begunstigde is Lauren.”
Er viel even een stilte aan de andere lijn. “Dat verklaart een hoop, Emma,” antwoordde hij ernstig. “Vannacht heeft de Zwitserse autoriteit ons laten weten dat er een poging is gedaan om binnen twee uur na de aanhouding van je ouders het saldo van die rekening over te schrijven naar een privé-rekening op de Kaaimaneilanden. De transactie is geblokkeerd, maar we moeten direct handelen voordat ze vlucht.”
