Het document dat Mr. Van de Berg op mijn bureau legde, betrof een machtiging van de Zwitserse bank, ondertekend met een digitale sleutel die alleen kon worden afgegeven door de hoofddirecteur van de Stone Stichting. En die directeur was niet mijn vader, zoals iedereen altijd had aangenomen. Volgens de oorspronkelijke oprichtingsstatuten, die decennialang door mijn vader waren vervalst, was er nog één persoon die juridisch gezien de volledige zeggenschap had over de resterende twintig miljoen euro in het fonds: mijn moeder, vanuit haar cel, via een volmacht die ze blijkbaar had overgedragen aan een onbekende derde partij.
“Als die overschrijving doorgaat voordat de rechter de beslaglegging definitief maakt, is het geld voorgoed verdwenen naar de Bahama's,” waarschuwde Mr. Van de Berg bezorgd. “We moeten onmiddellijk naar de rechtbank om een spoedverbod aan te vragen.”
Binnen een uur zaten Daniel, opa Arthur, Mr. Van de Berg en ik in de imposante raadskamer van de rechtbank te wachten op de spoedzitting die door de rechter-commissaris was ingelast. Mijn ouders werden in hechtenis gehouden en waren niet aanwezig, maar hun advocaat, een dure pennenlikker van een Amsterdams Zuidas-kantoor, probeerde met hand en tand te verdedigen dat de volmacht rechtsgeldig was.
Toen het mijn beurt was om het woord te voeren, stond ik op achter de kathedraal van de rechtbank. Mijn hart klopte in mijn keel, maar mijn stem was krachtig en helder. Ik legde het complete forensische rapport voor, samen met de oude testamenten die opa Arthur uit de kluis had gehaald.
“Meldingen van volmacht zijn waardeloos als de onderliggende activa zijn verkregen door grootschalige fraude en valsheid in geschrifte,” verklaarde ik, terwijl ik de rechter recht in de ogen keek. “De stichting is nooit bedoeld geweest als een persoonlijke pinautomaat voor de familie Stone. Het is tijd dat het geld teruggaat naar waar het hoort: de gemeenschap en de kwetsbare kinderen voor wie het destijds is opgericht.”
De rechter luisterde aandachtig, bladerde door de documenten en knikte langzaam. Na een korte schorsing van twintig minuten deed hij uitspraak.
