Deel 9: Het Laatste Verraad
De galm van het schot echode nog tientallen seconden na tegen de hoge muren van de balzaal van Schloss Falkenstein. De stank van kruitdamp vulde de koude lucht.
Arthur Prescott staarde met opengesperde ogen naar zijn eigen borstkas. Zijn pistool glipte uit zijn trillende vingers en kletterde op de marmeren vloer. Hij deed een wankele stap achteruit, keek verward naar de deuropening achter mij, en zakte toen zwaar op zijn knieën.
Achter me stond niet mijn beveiligingsteam met een getrokken wapen, maar een gestalte die langzaam uit de schaduw van de gang tevoorschijn stapte.
Het was Daniel.
Aarons financieel directeur, de man die mij in het allereerste begin de tip over Jasmine had gegeven, hield een rokend pistool met een geluidsdemper in zijn hand. Zijn gezicht was strak en rimpelloos, zonder een spoor van emotie.
Jasmine slaakte een hysterische kreet en zakte op de grond naast het roerloze lichaam van Arthur Prescott.
Aaron staarde naar Daniel alsof het universum op zijn kop was gezet. ‘Daniel…? Waarom… waarom heb je hem neergeschoten?’
Ik keek niet verbaasd. Ik draaide me langzaam om naar Daniel. My beveiligingsteam richtte hun wapens onmiddellijk op hem, maar Daniel verroerde geen vin. Hij keek mij recht in de ogen aan met een kille, intelligente blik.
‘Je was snel, Alyssa,’ zei Daniel rustig, terwijl hij het pistool zakte maar niet liet vallen. ‘Sneller dan ik dachte. Ik dacht dat het Lex Vanderbilt-protocol pas morgen geactiveerd zou worden.’
‘Daniel…’ bracht Aaron uit, zijn stem trillend van verwarring en fysieke pijn. ‘Je werkte voor mijn vader?’
‘Nee, idioot,’ zei Daniel met een diepe minachting in zijn stem naar Aaron. ‘Ik heb nooit voor je vader gewerkt. Ik werkte voor mezelf. Je vader was een verbitterde oude man die vastzat in het verleden. Jij was een zelfingenomen dwaalzoeker die dacht dat hij een genie was. En Jasmine… Jasmine was simpelweg het gereedschap dat ik gebruikte om jullie beiden tegen elkaar uit te spelen.’
De puzzel over het enorme web van bedrog voltooide zichzelf eindelijk voor mijn ogen.
Daniel was de echte brein achter de operatie. Hij was de financiële directeur die alle documenten had voorbereid. Hij was degene die Jasmine in het bedrijf had geïntroduceerd, en hij was degene die mij van informatie voorzag—niet om mij te helpen, maar om mij als een sloopkogel te gebruiken tegen Aaron en Arthur, sodat de weg vrij zou zijn voor hem om het kapitaal over te nemen.
‘Het bericht op de luchthaven,’ zei ik rustig. ‘‘We moeten praten. Er is iets wat je over Jasmine moet weten.’ Je stuurde me dat bericht niet om me te waarschuwen. Je stuurde het omdat je wist dat ik het vliegtuig zou verlaten. Je wilde dat ik het gevecht met Aaron aanwoog, sodat hij in paniek naar Zürich zou vluchten.’
‘Briljant, nietwaar?’ zei Daniel met een dunne glimlach. ‘Als jij en Aaron elkaar kapot maakten in de rechtbank, en Arthur werd beschuldigd van internationale oplichting, zou er een vacuüm ontstaan in Prescott Technologies. En wie bezit de volmachten van de offshore-rekeningen als de oprichters dood of gevangen zijn? De Financieel Directeur.’
‘Maar je bent te laat, Daniel,’ zei ik, terwijlk ik een stap naar voren deed. My beveiligers herstelden hun posities en omsingelden hem. ‘Het geld is bevroren. Niemand kan bij de twee miljard dollar. Ook jij niet.’
Daniel lachte zachtjes. Hij haalde met zijn vrije hand een klein, zwart USB-toestel uit zijn binnenzak.
‘De geldstromen zijn bevroren voor Helios Capital, Alyssa,’ zei Daniel. ‘Maar dit USB-toestel bevat de master-coderingssleutel van de Vanderbilt Trust. De sleutel die jij gisteravond in de boardroom hebt gebruikt toen je de computers van Vanguard Tech overnam. Ik heb je netwerk gehackt terwijl jij met de FBI bezig was.’
Marcus, die achter me stond, liet zijn tablet vallen. ‘Mijn God… hij heeft onze beveiliging omzeild tijdens de noodoverdracht!’
‘Inderdaad,’ zei Daniel, terwijl hij het pistool weer omhoog bracht en het op mij richtte. ‘Het enige wat ik nu nog nodig heb, is jouw biometrische goedkeuring om de sleutel te activeren. Eén vingerafdruk op dit scherm, Alyssa. En ik ben verdwenen naar een land dat geen uitleveringsverdrag heeft.’
Aaron, die nog steeds vastgebonden op de stoel zat, keek naar mij en daarna naar Daniel. In zijn ogen veranderde iets. De angst en de schaamte verdwenen, en maakten plaats voor een plotselinge, wanhopige vastberadenheid.
‘Daniel!’ schreeuwde Aaron plotseling met volle borst.
Met een gigantische krachtsinspanning gooide Aaron zichzelf met stoel en al op zij. De zware houten stoel raakte de benen van Daniel precies op het moment dat hij de trekker overhaalde.
Een schot knalde door de zaal. De kogel ketste af op het stenen marmeren vloerstuk vlak naast mijn voeten.
Voordat Daniel zijn evenwicht kon herstellen, stormde de commandant van mijn beveiligingsteam naar voren. Met een krachtige takkel werkte hij Daniel tegen de grond. Het pistool en de USB-sleutel vlogen over de vloer.
Marcus rende naar voren en griste de USB-sleutel haastig weg.
Daniel werd door twee bewapende beveiligers strak tegen de vloer gedrukt. Zijn brilletje was gebroken en zijn gezicht zat onder het bloed, maar hij staarde me nog steeds met een doordringende haat aan.
De zaal werd weer stil, afgezien van het zware ademhalen van Aaron, die op zijn zij op de vloer lag, nog steeds vastgebonden aan de gebroken stoel.
Ik liep langzaam naar Aaron toe.
Ik boog me voor hem over. Aaron keek me aan door zijn opgezwollen ogen, trillend van de pijn.
‘Alyssa…’ fluisterde hij schor. ‘Ik… ik heb je gered. Ik heb de kogel voor je opgevangen.’
Ik keek naar hem. Er was geen haat meer in mij, geen woede. Alleen een diepe, lege stilte.
‘Je hebt me niet gered, Aaron,’ zei ik zacht, terwijl ik de touwen om zijn polsen los sneed met een zakmes dat de beveiliger me aangaf. ‘Je hebt alleen maar geprobeerd je eigen geweten te zuiveren.’
‘Alyssa, alsjeblieft…’ bracht hij uit, terwijl de touwen van zijn handen gingen. Hij greep wanhopig naar mijn hand, maar ik trok mijn hand rustig terug. ‘Het spijt me zo. Ik was zo blind. Ik liet me meeslepen door mijn trots, door Jasmine, door mijn vader… Ik dacht dat ik groot kon zijn zonder jou. Maar ik ben niks zonder jou. Geef me nog één kans. We kunnen Prescott Technologies herbouwen. Samen.’
Ik stond op en keek neer op de man met wie ik vier jaar mijn leven had gedeeld.
‘Prescott Technologies bestaat niet meer, Aaron,’ zei ik. ‘En wij bestaan ook niet meer.’
Op dat moment klonk buiten het geluid van loeiende sirenes. De Duitse Spezialeinsatzkommando (SEK) en de federale politie stormden het terrein van Schloss Falkenstein op.
Marcus stapte naar me toe. ‘Alyssa, de Duitse autoriteiten zijn er. Daniel en Jasmine worden overgedragen aan de FBI. De medische dienst is er voor Arthur… hij leeft nog, maar is in kritieke toestand.’
‘En Aaron?’ vroeg Marcus, terwijl hij naar de man op de vloer keek.
Ik keek nog één laatste maal naar Aaron, die daar gebroken op het marmer lag, omringd door de brokstukken van zijn eigen illusie.
‘Aaron gaat mee met de Zwitserse politie,’ zei ik koud. ‘Hij heeft nog steeds een strafuitzitting te wachten voor zijn aandeel in de illegale overdracht.’
Ik draaide me om en liep naar de uitgang van de balzaal, mijn hakken klikten strak op de marmeren vloer.
‘Alyssa! Laat me niet alleen!’ schreeuwde Aaron achter me aan, zijn stem echode wanhopig door het kasteel. ‘Alyssa!’
Ik keek niet meer om.
Toen ik de poort van het kasteel uitstapte, sloeg de frisse, schone boslucht van het Zwarte Woud in mijn gezicht. De ochtendzon brak door de wolken en verlichtte de toppen van de dennenbomen.
Maar de strijd was nog niet helemaal gestreden. Er was nog één laatste schuld die vereffend moest worden in New York…
