Deel 10: De Rekening van New York
drie dagen later.
De zon scheen fel over de skyline van Manhattan. De beurs van New York was drie uur geleden geopend, en de financiële wereld stond nog steeds op zijn kop. Het nieuws van het 'Prescott-schandaal' had de voorpagina’s van elke grote krant ter wereld gehaald. The Wall Street Journal, Financial Times, Bloomberg—overal prijkte mijn foto.
‘Alyssa Vanderbilt Redt Technologiegigant en Ontmaskert Internationale Oplichting.’
‘Prescott Technologies Omgedoopt tot Vanguard Tech onder Volledige Controle van Vanderbilt Trust.’
Ik zat in mijn nieuwe kantoor op de vijftigste verdieping van het Vanguard Tech-gebouw. Het bord op het gebouw buiten was gisteren vervangen. De gouden letters van 'Prescott' waren verwijderd en vervangen door strakke, platina letters die de naam VANGUARD TECH vormden.
Mijn kantoor was strak, modern en minimalistisch ingericht. De persoonlijke bezittingen van Aaron—zijn golfbekers, zijn opzichtige portretten en zijn gouden horlogecollectie—waren allemaal opgeruimd en in opslag dozen gestopt.
Er werd zachtjes op de deur geklopt. Marcus Sterling stapte binnen met een lederen map onder zijn arm.
‘Mevrouw Vanderbilt,’ zei Marcus beleefd. Hij gebruikte niet langer 'Alyssa' als we op kantoor waren. De dynamiek tussen ons was definitief veranderd. Hij keek naar me met een mengeling van diep respect en gezonde schroom.
‘Is de schikking met de beurscommissie afgerond?’ vroeg ik, terwijl ik mijn leesscherm uitschakelde.
‘Volledig,’ antwoordde Marcus. ‘Omdat we alle ontvreemde gelden van Helios Capital via het Lex Vanderbilt-protocol hebben veiliggesteld en teruggestort naar de bedrijfsrekeningen, is de handel in het aandeel Vanguard Tech hervat. De beurskoers is vanmorgen met honderdtweeëntwintig procent gestegen. De markt ziet de overname door de Vanderbilt Trust als een garantie voor absolute stabiliteit.’
‘En de patenten?’
‘De dertien Aegis-patenten zijn definitief ondergebracht in de familietrust. Het ministerie van Defensie heeft de aanklachten ingetrokken en heeft een nieuw, tienjarig exclusief contract met Vanguard Tech ondertekend. We zijn nu de primaire leverancier van beveiligde data-infrastructuur voor de overheid.’
Ik knikte tevreden. Het imperium was niet alleen gered, maar het was machtiger en waardevoller geworden dan het ooit onder Aarons bewind was geweest.
‘Hoe is het met de juridische procedures rondom de betrokkenen?’ vroeg ik.
Marcus opende zijn map. ‘Daniel en Jasmine zijn overgevlogen naar een federale gevangenis in de Verenigde Staten. Ze hangt een celstraf van minimaal twintig jaar boven het hoofd wegens spionage en oplichting. Arthur Prescott ligt nog steeds in het ziekenhuis in Duitsland onder bewaking van de politie; zodra hij hersteld is, wordt hij uitgeleverd.’
Hij aarzelde even en keek me voorzichtig aan. ‘En Aaron?’
Ik bleef stil.
‘Aarons borgtocht is gisteren definitief geweigerd door de Zwitserse rechter,’ vervolgde Marcus. ‘Omdat hij het land was ontvlucht met zijn vader, wordt hij beschouwd als een hoog vluchtgevaar. Zijn advocaten hebben gesmeekt om een financiële regeling, maar de openbaar aanklager eist een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van vijf jaar wegens illegale data-overdracht en marktmanipulatie.’
‘Heeft hij geprobeerd contact op te nemen?’ vroeg ik rustig.
‘Elke dag,’ zei Marcus. ‘Hij heeft vanuit zijn cel in Zürich tientallen brieven geschreven en vraagt om een bezoek van jou. Hij beweert dat hij bewijzen heeft dat hij door Daniel onder druk is gezet.’
‘Verbrand de brieven,’ zei ik onbewogen. ‘Aaron heeft zijn keuzes gemaakt op het moment dat hij dacht dat hij de overhand had. Hij verdient geen tweede kans.’
‘Begrepen,’ zei Marcus. ‘Er is nog één zaak die afgehandeld moet worden. Een bezoeker die beneden in de lobby staat te wachten. Ze weigert weg te gaan zonder jou te spreken.’
Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘Wie?’
‘Eleanor Prescott.’
Ik keek naar het panoramaraam. Eleanor. De vrouw die mij jarenlang als een indringer in het leven van haar zoon had behandeld, de vrouw die mij op het vliegveld toesprak alsof ik me moest aanpassen aan zijn secretaresse.
‘Laat haar naar boven komen,’ zei ik. ‘Het wordt tijd dat we de laatste rekening vereffenen.’
Vijf minuten later ging de privé-lift open. Eleanor Prescott stapte de gang op.
Maar het was niet meer de elegante, arrogante dame in dure bontjassen die ik kende. Eleanor zag er gebroken uit. Haar kleren waren eenvoudig, haar haar was slordig opgestoken en haar gezicht vertoonde diepe rimpels van de stress en de schaamte van de afgelopen dagen.
Ze stapte mijn kantoor binnen en keek schuchter om zich heen. Toen haar ogen op mij vielen, bleef ze halverwege de kamer staan.
‘Alyssa…’ fluisterde ze met een schorre stem.
Ich bleef op mijn stoel zitten en keek haar strak aan. ‘Eleanor. Waarom ben je hier?’
Eleanor balde haar handen wanhopig samen. ‘Alyssa, ik smeek het je… je moet Aaron helpen. De banken hebben al onze rekeningen bevroren! Ze hebben het huis in the Hamptons in beslag genomen, mijn auto’s, mijn juwelen… Ik heb niks meer! Ik woon in een eenvoudig hotel aan de rand van de stad!’
Ze deed een stap naar voren en viel op haar knieën voor mijn bureau.
‘Alsjeblieft, Alyssa! Je hebt miljarden! Voor jou is een paar miljoen niks! Betaal de advocaten van Aaron, zorg dat hij uit de gevangenis komt! Hij is een goede jongen, hij is alleen verleid door die verschrikkelijke vader van hem en dat secretaresse-kreng!’
Ik keek neer op de vrouw die op haar knieën voor me lag te snikken.
‘Sta op, Eleanor,’ zei ik met een stem die zo koud was als ijs. ‘Maak jezelf niet nog belachelijker dan je al bent.’
Eleanor keek op, haar ogen rood van het huilen. ‘Heb je dan helemaal geen hart? Je was vier jaar lang zijn vrouw! Je hebt aan onze tafel gegeten!’
‘Ja,’ zei ik, terwijlk ik langzaam opstond uit mijn stoel en over mijn bureau leunde. ‘Ik heb aan jouw tafel gegeten, Eleanor. En bij elke maaltijd heb je me herinnerd aan hoe 'gelukkig' ik mocht zijn met een man als Aaron. Je hebt me vernederd waar je team bij stond. En toen ik in het vliegtuig stapte en zag dat een secretaresse mijn stoel had ingenomen, stond jij achter me om me te vertellen dat ík me moest aanpassen.’
Eleanor deinsde achteruit, alsof de woorden haar fysiek raakten.
‘Ik heb Aaron opgebouwd, Eleanor,’ ging ik door, mijn stem sneed door de kamer. ‘Ik heb zijn schulden betaald, ik heb zijn patenten geregeld, en ik heb hem de publieke eers laten opstrijken. En toen hij dacht dat hij de top had bereikt, heeft hij me bij het afval gezet. Jullie dachten beiden dat de Vanderbilts slechts een geldautomaat waren die jullie naar believen konden plunderen.’
‘Alyssa…’ stotterde ze.
‘Er komen geen advocaten, Eleanor,’ zei ik onbuigzaam. ‘Het huis in The Hamptons is gekocht met geld van de Vanderbilt Trust; de veiling staat voor volgende week gepland. De juwelen die je draagt zijn aangeschaft met creditcards van Prescott Technologies; die worden morgen door de deurwaarder opgehaald. Je zult moeten leren leven van het bescheiden pensioen dat je eigen man tien jaar geleden achter heeft gelaten.’
Ik wenkte twee beveiligers die bij de deur stonden.
‘Begeleid mevrouw Prescott naar de uitgang,’ zei ik. ‘En zorg dat haar naam op de zwarte lijst van het gebouw wordt gezet.’
Eleanor werd door de beveiligers overeind gehesen. Ze keek me aan met een mengeling van ongeloof en pure instorting.
‘Je bent een monster, Alyssa!’ schreeuwde ze terwijl ze naar de lift werd geleid. ‘Een monster!’
‘Nee, Eleanor,’ antwoordde ik rustig toen de liftdeuren zich sluiten. ‘Ik ben simpelweg de echtgenote die besloot om niet meer op rij vijf te gaan zitten.’
Toen de hal weer stil werd, keek ik naar de documenten op mijn bureau. Het echtscheidingsconvenant van Aaron lag bovenop, gereed voor de finale rechterlijke bekrachtiging.
Ik pakte de gouden vulpen en zette mijn definitieve handtekening onder de ontbinding van ons huwelijk.
Maar net toen ik de pen neerlegde, ging mijn persoonlijke telefoon over. Het was een beveiligde oproep vanuit de federale rechtbank van New York.
‘Mevrouw Vanderbilt?’ klonk de stem van de fiscus-adviseur. ‘Er is zojuist een niet-geïdentificeerde kluis geopend op naam van Aaron Prescott bij de Manhattan Merchant Bank. Er ligt iets in wat u persoonlijk moet zien…’
