Deel 8: Het Landgoed in het Zwarte Woud
Het geluid van de draaiende helikopterwieken mengde zich met het ruisen van de gigantische dennenbomen onder ons. De mist hing als een dikke, grijze deken over de heuvels van het Zwarte Woud. Beneden ons, diep verscholen tussen de dichte bossen van Zuid-Duitsland, doemde een reusachtig, negentiende-eeuws kasteel op: Schloss Falkenstein.
Marcus zat naast me in de gestroomlijnde helikopter van de Vanderbilt beveiligingsdienst. Naast hem zaten vier zwaarbewapende voormalige elite-commando's van onze private beveiligingsgroep. Hun gezichten waren strak en uitdrukkingsloos.
‘We steken hier onze nek ver uit, Alyssa,’ waarschuwde Marcus, terwijl hij de tactische kaart op zijn scherm bekeek. ‘Schloss Falkenstein is privé-eigendom van een offshore-trust die gelinkt is aan Arthur Prescott. Het Duitse federale recht geeft ons hier geen directe bevoegdheid. Als we dit terrein betreden zonder de lokale politie, is het een illegale inval.’
‘De lokale politie is gecorrumpeerd door Arthur’s geld, Marcus,’ antwoordde ik, terwijl ik de zwarte leren handschoenen aan mijn handen strak trok. ‘Arthur Prescott heeft tien jaar lang in de schaduw geleefd. Hij heeft deze operatie nauwkeurig voorbereid. Als ik wacht op een Duits gerechtelijk bevel, zijn de financiële sporen naar Luxemburg gewist en is Aaron spoorloos verdwenen.’
‘Om eerlijk te zijn…’ zei Marcus aarzelend, ‘waarom geef je nog om Aaron? Hij heeft je verraden. Hij heeft geprobeerd je kapitaal te stelen met zijn secretaresse. Hij verdient het om te voelen wat zijn vader met hem van plan is.’
Ik keek uit het raam naar de donkere torens van het kasteel.
‘Ik geef niet om Aaron, Marcus,’ zei ik ijskoud. ‘Ik geef om de antwoorden. Aaron is de enige die de biometrische sleutel bezit voor de geheime transacties die Helios Capital heeft uitgevoerd. Als Arthur die sleutel krijgt, verliest de Vanderbilt Trust twee miljard dollar. Ik ben hier niet om mijn man te redden. Ik ben hier om mijn erfenis te beschermen en de erfenis van Prescott definitief te vernietigen.’
De helikopter daalde snel af naar een open plek in het bos, op een kilometer afstand van het kasteel. De piloot hield het toestel zwevend net boven de grond.
‘Mevrouw Vanderbilt,’ zei de commandant van het beveiligingsteam. ‘We gaan te voet verder. Het Kasteel heeft radar-detectie en camerabewaking op de hoofdwegen, maar het zuidelijke bospad is onbewaakt.’
We stapten uit op de vochtige bosgrond. De geur van natte dennennaalden en aarde vulde de lucht. We bewogen ons snel en geruisloos door het kreupelhout tot we de imposante stenen muren van Schloss Falkenstein bereikten.
Het kasteel zag er verlaten uit, maar door de hoge bogen van de ramen op de eerste verdieping brandde zwak licht.
Via een oude houten poort die door de beveiliging discreet werd geforceerd, drongen we het kasteel binnen. Onze stappen echoden zachtjes op de kille, marmeren vloeren van de langgerekte gangen. Overal hingen antieke schilderijen en verstofte harnassen—het typische vertoon van oude rijkdom die met gestolen geld was gekocht.
Toen we de grote balzaal naderden, hoorden we stemmen.
Een luide, harde klap weerklonk door de ruimte, gefolguid door een schreeuw van pijn.
‘Je bent een waardeloze idioot, Aaron!’ schreeuwde de zware stem die ik over de telefoon had gehoord. Arthur Prescott. ‘Vier jaar lang heb je de beschikking gehad over het grootste kapitaal van de Vanderbilts, en het enige wat je hebt bereikt is dat je jezelf hebt laten ontmaskeren door een secretaresse van de concurrent!’
Ik wenkte het beveiligingsteam om bij de grote dubbele deuren van de balzaal te blijven wachten, en keek discreet door de opening.
In het midden van de gigantische ruimte, onder een verroeste kristallen kroonluchter, zat Aaron vastgebonden op een houten stoel. Zijn gezicht was opgezwollen en hij had een bloedende snijwond boven zijn linkerwenoog. Voor hem stond een oudere man met grijs haar, een strak maatpak en een gelaat dat sprekend op dat van Aaron leek, maar dan gehard door decennia van bitterheid en misdaad.
Arthur Prescott.
Naast Arthur stond niemand minder dan Jasmine Vance. Ze droeg niet langer haar eenvoudige secretaresse-kleding, maar een duur designerpak. Ze keek met een blik van pure minachting naar Aaron.
‘Vader, alsjeblieft…’ stotterde Aaron, zijn stem gebroken van angst en fysieke pijn. ‘Ik heb gedaan wat je zei! Ik heb de Aegis-documenten getekend! Ik dacht dat we samen Prescott Technologies overstuurden!’
Arthur lachte, een duister en koud geluid. ‘Samen? Denk je echt dat ik een zoon nodig heb die zo zwak is dat hij zich laat commanderen door een verwende erfgename en vervolgens verleid wordt door de eerste de beste spionne die ik op hem afstuur?’
Aaron staarde met open mond naar Jasmine. ‘Jasmine… jij… jij werkt voor mijn vader?’
Jasmine glimlachte wreed. ‘Julian Vance was slechts de tussenpersoon, Aaron. Jouw vader heeft mijn opleiding gefinancierd. Ik werk al drie jaar voor Helios Capital. Je dacht echt dat ik je aantrekkelijk vond? Je bent niks anders dan een naïeve jongen die wanhopig op zoek was naar een vaderfiguur.’
Aarons ogen vulden zich met tranen van pure schaamte en verraad. De realiteit sloeg hem met volle kracht in het gezicht. Hij had zijn echtgenote, die alles voor hem had opgeofferd, verraden voor een vrouw die door zijn eigen doodgewaande vader was ingestuurd om hem te ruïneren.
‘En nu,’ zei Arthur, terwijl hij een digitaal scanningsapparaat tevoorschijn haalde, ‘ga je je iris laten scannen sodat ik de overboeking naar Luxemburg kan voltooien. Daarna mag je hier blijven rotten terwijl de Zwitserse politie naar je zoekt.’
Arthur greep Aarons hoofd vast en duwde het scanner-apparaat naar zijn oog.
‘Ik zou dat apparaat maar heel voorzichtig neerleggen, Arthur,’ zei ik met een heldere, onbewogen stem, terwijl ik de deuren van de balzaal wijd openduwde en de ruimte binnenstapte.
Het beveiligingsteam stormde achter me aan binnen, hun wapens strak gericht op Arthur Prescott en Jasmine.
Arthur verstijfde. Jasmine slaakte een gilletje en deed een stap achteruit.
Aaron keek op, zijn opgezwollen ogen stonden wijd open van ongeloof toen hij mij zag staan.
‘Alyssa…?’ fluisterde hij, alsof hij het verschijnsel van een engel niet kon geloven. ‘Je… je bent gekomen om me te redden?’
Ik keek niet eens naar hem. Mijn blik bleef strak gericht op Arthur Prescott.
‘Je bent te laat, Alyssa!’ schreeuwde Arthur, terwijl hij een pistool uit zijn binnenzak trok en het op Aarons hoofd richtte. ‘Eén stap dichterbij en ik blaas zijn hersenen eruit! De Vanderbilts krijgen hun geld nooit meer terug!’
Ik bleef kalm staan en sloeg mijn armen over elkaar.
‘Schiet maar, Arthur,’ zei ik rustig.
Aaron verstijfde van schrik. Jasmine staarde me met opengesperde ogen aan.
‘Wat zeg je?’ stotterde Arthur.
‘Ik zei: schiet maar,’ herhaalde ik ijskoud. ‘Aaron heeft alle autorisatiedocumenten al verloren toen ik hem vanmorgen als CEO heb laten afzetten door de raad van bestuur. Zijn biometrische sleutel is waardeloos geworden op het moment dat ik het Lex Vanderbilt-protocol geactiveerd heb. Als je hem neerschiet, pleeg je moord op een man die jou financieel niets meer oplevert.’
Arthur’s hand begon te trillen. De controle over het spel ontglipte hem razendsnel.
‘Je bluft!’ schreeuwde hij.
‘Vraag het aan Jasmine,’ antwoordde ik met een ijzige glimlach. ‘Zij weet hoe de Vanderbilt Trust werkt. Kijk maar op haar telefoon.’
Jasmine pakte haastig haar telefoon en keek naar de financiële koersen. Haar gezicht werd spierwit. ‘Meneer Prescott… ze heeft gelijk. De Luxemburgse rekeningen van Helios Capital zijn zojuist bevroren door de Europese Centrale Bank. We zijn geblokkeerd.’
Arthur’s gezicht veranderde in een masker van pure razernij. Hij richtte het pistool langzaam van Aaron naar mij.
‘Als ik mijn geld niet krijg… dan neem ik jouw leven, Vanderbilt!’
Toen klonk er een doffe knal.
Maar het was niet Arthur’s pistool dat afging.
