Deel 5: Het Netwerk van Schaduwen
De motoren van de G650 ronkten met een diepe, constante bas terwijl we op tien kilometer hoogte boven de Atlantische Oceaan vlogen. De cabine, die een paar uur geleden nog het decor was van Aarons zelfingenomenheid en Jasmines provocaties, was nu een mobiel commandocentrum geworden. Marcus Sterling zat aan de grote houten tafel, omringd door laptops, beveiligde telefoons en stapels uitgeprinte documenten.
Ik zat op de plek waar ik altijd had gehoord—het comfortabele lederen raamstoeltje aan de voorkant van de cabine. Voor me stond een dampende kop zwarte koffie. Ik keek uit over de deken van donkere wolken onder ons.
‘Marcus,’ zei ik, zonder mijn blik van het raam af te wenden. ‘Hoeveel tijd hebben we voordat het ministerie van Defensie het bevriezingsbevel formeel kan bekrachtigen?’
Marcus keek op van zijn scherm, zijn voorhoofd diep gerimpeld. ‘Het bevel is ingediend via een noodprocedure door de advocaten van Vance Global. Ze beweren dat de Aegis-technologie—die oorspronkelijk is ontworpen voor civiele datacommunicatie—onderdelen bevat die gebruikt kunnen worden voor militaire interceptiesystemen. Omdat jouw familie het patent bezit via een offshore-trust, claimen ze dat het risico op buitenlandse lekkage te groot is. Als de federale rechter het bevel ondertekent, worden alle rekeningen van de Vanderbilt Trust binnen de Verenigde Staten bevroren. Tijdstip van inwerkingtreding: morgenochtend om negen uur New Yorkse tijd.’
Dat liet ons nog precies zes uur.
‘Julian speel een hoog spel,’ zei ik kalm. ‘Hij weet dat als hij mijn activa bevriest, ik de schuldvordering van 1,5 miljard dollar niet kan doorzetten. Het geeft hem de tijd om de controle over Prescott Technologies te grijpen via de beurs.’
‘Exact,’ knikte Marcus. ‘En er is meer. De pers heeft lucht gekregen van de arrestatie van Aaron in Zürich. Het nieuws verspreidt zich als lopend vuur op Wall Street. Aandelen Prescott Technologies zijn in de nabeurshandel al met veertig procent gedaald. Als de beurs morgen opent, treedt er een algehele paniekverkoop op.’
Ik nam een slok van mijn koffie. De bitterheid van de drank hielp me om mijn gedachten te scherpen. Aaron dacht dat hij de hoofdrolspeler was in dit drama, maar hij was niet meer dan een pion geweest op het schaakbord van Julian Vance. Julian had Jasmine niet alleen ingezet om patenten te stelen, maar om een situatie te creëren waarin de overheid genoodzaakt zou zijn om in te grijpen en de technologie onder staatsbeheer te plaatsen—waarna Vance Global de exclusieve overheidslicentie zou krijgen.
Het was een briljant, uiterst meedogenloos plan. Maar Julian had één cruciaal detail over het hoofd gezien.
‘Marcus,’ zei ik, terwijlk ik me omdraaide naar mijn advocaat. ‘Haal de originele oprichtingsakten van het Aegis-project tevoorschijn. De documenten die mijn grootvader vijftig jaar geleden heeft opgesteld bij de oprichting van het Vanderbilt Research Institute.’
Marcus bladerde snel door zijn digitale archief. ‘Ik heb ze. Wat zoek je precies?’
‘Kijk naar artikel 12, paragraaf 4. De clausule over staatsveiligheid.’
Marcus turen naar het scherm. Na enkele seconden verwijdden zijn ogen zich van verbazing. ‘Mijn God… Alyssa. Je grootvader heeft destijds een overeenkomst gesloten met de Joint Chiefs of Staff. De Aegis-technologie is nooit civiel geweest. Het is oorspronkelijk ontwikkeld in opdracht van het Pentagon, maar onder een zogenaamd 'Classified Civilian Trust' mandaat.’
‘Precies,’ zei ik met een ijzige glimlach. ‘Het ministerie van Defensie bezit geen recht om mijn activa te bevriezen, omdat de Vanderbilt Trust het beheer voert uit hoofde van een geheim defensiecontract dat al een halve eeuw van kracht is. Julian Vance heeft geprobeerd een overheidswapen te stelen via industriële espionage.’
‘Als we dit document openbaar maken aan de rechter…’ begon Marcus.
‘Dan beschuldigen we Vance Global niet alleen van civiele fraude, maar van hoogverraad,’ maakte ik zijn zin af.
Op dat moment ging mijn beveiligde telefoon over. Het was Daniel, de financieel directeur van Prescott Technologies die me in het begin de cruciale tip over Jasmine had gegeven.
‘Alyssa?’ klonk Daniels stem wanhopig over de satellietverbinding. ‘Je moet luisteren. De bestuursraad van Prescott Technologies is op dit moment in geheim beraad bijeen in ons hoofdkantoor in Manhattan. Eleanor Prescott is daar ook! Ze is erin geslaagd om op een commerciële vlucht te stappen en is eerder geland dan jij. Ze probeert de raad te overtuigen om Aaron af te zetten en háÁR te benoemen tot tijdelijk CEO, sodat ze de deuren kan openen voor Julian Vance!’
Ik balde mijn vuist. Eleanor opgaf het nog steeds niet. Zelfs toen haar zoon in een Zwitserse cel zat, probeerde ze de restanten van het imperium te redden om haar eigen luxueuze levensstijl te beschermen.
‘Daniel,’ zei ik met een rustige, onbuigzame stem. ‘Hoeveel bestuursleden zijn er aanwezig?’
‘Zes van de acht. Inclusief jezelf en Aaron. Als Eleanor vier stemmen weet te ronselen via volmachten van Aarons loyalisten, heeft ze de meerderheid.’
‘Zorg dat de vergadering niet wordt geschorst voordat ik er ben,’ zei ik. ‘We landen over veertig minuten op Teterboro Airport. Ik ben binnen een uur op de vijftigste verdieping.’
‘Alyssa… pas op,’ waarschuwde Daniel. ‘Julian Vance is zelf ook onderweg naar de bestuurskamer. Hij heeft een leger aan advocaten bij zich. Hij is van plan om Prescott Technologies over te nemen via een gedwongen schuldconversie voordat de beurs opent.’
‘Laat hem maar komen,’ antwoordde ik. ‘Het wordt tijd dat de raad van bestuur leert wie er werkelijk de rekeningen betaalt.’
Toen ik de verbinding verbrak, keek ik uit het raam. De lichten van de skyline van New York begonnen door de duisternis heen te breken. Een oceaan van glinsterende wolkenkrabbers, waar fortuinen in seconden werden gemaakt en gebroken.
Aaron zat op dit moment in een kille cel in Zürich, zich waarschijnlijk afvragend hoe zijn droom in een nachtmerrie was veranderd. Jasmine zat in verhoor. Maar het echte gevecht zou plaatsvinden in de boardroom van Prescott Technologies, vijftig verdiepingen boven de straten van Manhattan.
Ik pakte mijn mantel, streek mijn kleding glad en keek in de spiegel van de cabine. Er was geen spoor meer van de vrouw die stilzwijgend op de achtergrond bleef. Wat er in de spiegel keek, was een Vanderbilt die klaar was voor de finale strijd.
Maar toen we de afdaling naar Teterboro inzetten, ging het doellampje van het vliegtuig plotseling rood branden.
De stem van de kapitein klonk door de intercom: ‘Mevrouw Vanderbilt… we hebben een probleem. De luchtverkeersleiding van New York weigert ons de landingstoestemming. Ze beweren dat ons vliegplan is ingetrokken door de Federale Luchtvaartdienst…’
Julian’s armen reikten verder dan ik had gedacht. Hij probeerde me fysiek te verhinderen om New York te bereiken.
