Deel 6: De Landingsrechten van Manhattan
De rode waarschuwingslampjes in de cabine wierpen een bloedrode gloed over de luidsprekers. Marcus keek op van zijn laptop, zijn gezicht strak van de spanning. ‘Ze kunnen onze landing op Teterboro niet zomaar weigeren! Dit is een geregistreerd privétoestel met volledige diplomatieke clearance!’
‘Julian heeft zijn connecties bij de havenautoriteiten ingeschakeld,’ zei ik ijskoud, terwijl ik mijn gordel losmaakte en opstond. Ik liep rechtstreeks naar de cockpit.
De kapitein keek nerveus op toen ik naast hem kwam staan. ‘Mevrouw Vanderbilt, de luchtverkeersleiding van New York meldt dat er een zogenaamd 'veiligheidsrisico' is geconstateerd aan boord. Ze dragen ons op om uit te wijken naar Boston. Dat betekent dat we pas over twee uur aan de grond staan.’
‘Twee uur is te laat,’ antwoordde ik. ‘Over twee uur heeft Julian Vance de bestuursraad van Prescott Technologies overgemLength en de noodovername getekend.’
Ik pakte de headset van de co-piloot en zette hem op. Ik drukte op de zendknop van de radiocommunicatie.
‘Luchtverkeersleiding New York, hier spreekt Alyssa Vanderbilt aan boord van Gulfstream November-8-8-4-Vanderbilt. Schakel mij onmiddellijk door met de regionaal directeur van de FAA, meneer Henderson.’
Er viel een korte stilte op de lijn, gevolgd door het kraken van de statische ruis. ‘Toestel November-8-8-4, u dient de instructies op te volgen en uit te wijken naar Boston. We hebben geen mandaat om—’
‘Zeg tegen Henderson dat als mijn vliegtuig binnen vijf minuten geen toestemming krijgt om te landen op de helipad van Vanderbilt Center aan de East River, ik de obligaties van de FAA-infrastructuurlease die mijn familie beheert met onmiddellijke ingang opeis,’ onderbrak ik de verkeersleider met een stem van puur staal. ‘Hij heeft precies dertig seconden om dit uit te zoeken.’
Er heerste een doodse stilte op de radio. Marcus staarde me aan vanuit de cabinedeur.
Na twintig seconden klonk er een nieuwe, wat oudere stem over de boordradio. Het was Henderson, de regionaal directeur. ‘Mevrouw Vanderbilt… mijn excuses voor de bureaucratische vertraging. Er was een verkeerde melding binnengekomen via een extern advocatenkantoor. Uw landingsrechten voor de heliport aan de East River zijn per direct goedgekeurd. Een Sikorsky S-76 staat klaar om u op te pikan op Teterboro, of wilt u dat we u rechtstreeks laten landen?’
‘Laat ons landen op Teterboro en zorg dat de helikopter met draaiende motoren klaarstaat op het platform,’ zei ik. ‘En Henderson?’
‘Ja, mevrouw Vanderbilt?’
‘Zorg dat het voertuig van Julian Vance, dat momenteel op weg is naar het Prescott-gebouw, wordt opgehouden door een algemene verkeerscontrole bij de Queens-Midtown Tunnel.’
Er klonk een korte aarzeling, gevolgd door een diepe zucht. ‘Het zal worden geregeld, mevrouw.’
Ik zette de headset af en keek de kapitein aan. ‘Zet de daling in.’
Vijfentwintig minuten later rende ik over het natte asfalt van Teterboro Airport. De regen van New York sloeg in mijn gezicht, maar ik voelde de kou niet eens. Marcus droeg de zwarte koffer met de originele Pentagon-akten en de schuldvorderingsdocumenten. We stapten over in de gestroomlijnde, zwarte Sikorsky-helikopter die al op ons op te wachten stond.
De wieken sneden door de nachtelijke lucht terwijl de helikopter zich verhief boven de oplichtende skyline van Manhattan. De wolkenkrabbers leken op reusachtige monumenten van glas en staal. Eén daarvan—een vijftig verdiepingen tellende toren met het verlichte logo van Prescott Technologies—was het doelwit.
Toen de helikopter landde op het dak van Vanderbilt Center, twee straten verderop, stapten we over in een reeds klaarstaande zwarte Escort. Binnen drie minuten stopte de auto voor de hoofdingang van het Prescott-gebouw.
De hal was angstwekkend stil. De beveiligers, die mij normaal gesproken beleefd groetten, keken verward en nerveus op. Ze wisten dat er een coup gaande was op de bovenste verdieping.
‘Mevrouw Prescott… uh, mevrouw Vanderbilt,’ stotterde de hoofdbeveiliger bij de tourniquets. ‘Meneer Vance en mevrouw Eleanor Prescott zijn al boven. Ze hebben het beveiligingsteam de opdracht gegeven om niemand meer toe te laten tot de board room.’
Ik keek de man strak aan. ‘Sinds wanneer gehoorzaamt het beveiligingspersoneel van dit gebouw aan de moeder van de CEO of aan een concurrent? Wie betaalt jouw maandelijks salaris via de gebouwbeheermaatschappij?’
De beveiliger werd bleek en stapte onmiddellijk opzij. Hij haalde zijn moedersleutel tevoorschijn en ontgrendelde de privé-lift naar de vijftigste verdieping.
‘De lift is voor u, mevrouw.’
Terwijl de lift razendsnel stijgt, keek ik naar de digitale verdiepingsindicator. 40… 42… 45… 48… 50.
Toen de liftdeuren met een zachte 'ping' opengingen, hoorde ik het luide, opgewonden gepraat uit de grote glazen bestuurskamer aan het einde van de gang.
Ik liep met gestage, onbewogen passen naar de dubbele eikenhouten deuren. Marcus liep vlak achter me.
Door het glas zag ik het tafereel. Eleanor Prescott stond aan het hoofd van de tafel, haar handpalmen op het hout gedrukt. Ze schreeuwde tegen Daniel en twee andere bestuursleden.
‘Aaron is buitenspel gezet door een buitenlandse samenzwering!’ riep Eleanor wanhopig. ‘Als we nu niet tekenen met Vance Global, stort de beurskoers morgen overkop! Julian Vance biedt ons een reddingslijn van twee miljard! Teken die volmachten!’
Naast haar stond Julian Vance, die glimlachend zijn gouden vulpen op tafel legde. Hij keek op zijn horloge, overtuigd dat hij het spel had gewonnen en dat ik ergens boven de Atlantische Oceaan of in Boston vastzat.
Ik pakte de handgrepen van de dubbele deuren en duwde ze met een krachtige beweging open.
De deuren sloegen met een luide knal tegen de muur.
Iedereen in de kamer verstijfde. De gesprekken verstommen op hetzelfde moment.
Eleanor liet haar pen vallen. Julian’s glimlach bevroor terstond op zijn gezicht, Alsof hij een spook zag.
‘U bent te laat voor het feestje, Julian,’ zei ik met een stem die doordrong tot in elke hoek van de luxe bestuurskamer.
Ik liep naar het hoofd van de tafel, keek Eleanor aan, en wees naar de stoel waarin ze zat—de stoel van de voorzitter.
‘Dat is mijn stoel, Eleanor,’ zei ik ijskoud. ‘En net als in het vliegtuig… wordt het tijd dat je opstaat.’
Eleanor deinsde achteruit, haar lippen trilden. ‘Alyssa… hoe… hoe ben jij hier gekomen?’
Julian herpakte zich snel en stapte tussenbeide, hoewel zijn ogen nerveus heen en weer flitsten. ‘Het maakt niet uit dat ze hier is! De raad van bestuur heeft al gestemd! Drie van de vier aanwezige leden hebben ingestemd met de intentieverklaring van Vance Global!’
‘Dan is het maar goed dat de intentieverklaring waardeloos is,’ zei ik, terwijl Marcus de koffer opende en een dik dossier op de glazen tafel wierp.
‘Wat is dat?’ vroeg een van de bestuursleden verward.
‘Dat,’ zei ik, terwijl ik mijn blik strak op Julian geremd hield, ‘is het bewijs dat Vance Global betrokken is bij industriële espionage, illegale data-overdracht en poging tot oplichting van de Amerikaanse overheid. En dit document…’ ik pakte de Pentagon-akte vast ‘…is het bewijs dat als jullie ook maar één aandeel aan Julian Vance overdragen, de federale overheid dit hele bedrijf met onmiddellijke ingang in beslag neemt.’
De bestuursleden bogen zich haastig over de papieren. Hun gezichten werden bleek naarmate ze de inhoud scanden.
Julian’s gezicht veranderde van verbaasd naar woedend. Hij keek naar de deuren van de bestuurskamer, alsof hij zocht naar een uitweg.
Op dat precieze moment gingen de deuren opnieuw open. Twee agenten van de FBI, vergezeld door federale rechercheurs, stapten de boardroom binnen.
‘Julian Vance?’ riep de voorste agent. ‘U bent aangehouden wegens schending van de Wet op de Nationale Veiligheid en illegale handel in geclassificeerde technologie.’
Julian staarde me aan met een blik van pure haat terwijl de rechercheurs op hem afstappen. ‘Dit is niet voorbij, Vanderbilt! Mijn familie zal jou en je trust vernietigen!’
‘Je familie is al failliet, Julian,’ antwoordde ik rustig. ‘Mijn advocaat heeft tien minuten geleden het faillissement van Vance Global ingediend bij de rechtbank van Delaware.’
Terwijl Julian in boeien werd afgevoerd, bleef Eleanor alleen achter. Ze keek van de agenten naar mij, en stortte toen in elkaar op een van de lederen stoelen.
‘Alyssa…’ huilde ze. ‘Wat moet er nu met Aaron gebeuren? Hij zit in een Zwitserse cel! Hij is je echtgenoot!’
Ik keek haar aan, zonder een spoor van medelijden.
‘Aaron heeft gekozen om te luisteren naar jouw arrogantie en de leugens van Jasmine, Eleanor. Hij zal de consequenties van zijn eigen keuzes moeten dragen. Morgenochtend dient mijn advocaat de echtscheidingspapieren in.’
Ik ging zitten op de stoel van de voorzitter aan het hoofd van de tafel. Ik keek de overgebleven bestuursleden aan, die er stil en verslagen bij zaten.
‘Heren,’ zei ik met een gezaghebbende stem. ‘Prescott Technologies staat vanaf vandaag onder direct beheer van de Vanderbilt Trust. We gaan de beurskoers redden, de technologie herstructureren, en de rot uit de organisatie snijden.’
Daniel knikte met een blik van diepe eerbied. ‘Wat zijn uw eerste opdrachten, mevrouw Vanderbilt?’
Ik keek uit het reusachtige raam van de bestuurskamer, naar de opkomende zon over Manhattan.
‘Eerste opdracht,’ zei ik kalm. ‘Verwijder de naam 'Prescott' van de gevel van dit gebouw. Vanaf vandaag heet dit bedrijf Vanguard Tech.’
Maar op dat moment glipte de telefoon van Marcus uit zijn hand en viel op het tapijt. Hij keek naar zijn scherm, zijn ogen wijd opengesperd.
‘Alyssa…’ stotterde Marcus met een trillende stem. ‘Er is zojuist een bericht binnengekomen uit de gevangenis van Zürich.’
‘Wat is er?’ vroeg ik scherp.
‘Aaron… hij is niet meer in de cel. Iemand heeft zijn borgtocht betaald en hem via een privé-helikopter het land uit gesmokkeld. Hij is verdwenen.’
Aarons verdwijning veranderde alles. De man die niets meer te verliezen had, was nu een losgebroken gevaar geworden…
