Deel 5: Het dna-mysterie
"Verpleegkundige! Dokter!" schreeuwde Caleb terwijl hij naar het bedieningspaneel van de couveuse rende.
Binnen drie seconden stormde dokter Marcus Vance de kamer binnen met twee intensivisten. "Wat is er gebeurd?!"
"De zuurstoftoevoer is plotseling gedaald!" riep Caleb. "De klep van de secundaire leiding is handmatig dichtgedraaid!"
Mijn hart stond stil van schrik. Handmatig dichtgedraaid?
Terwijl Marcus en zijn team zich over Emma ontfermden en de zuurstofslangen opnieuw aansloten, keek ik naar de deur. Serena was pas twee minuten geleden in deze kamer geweest. Terwijl ze over het glass van de couveuse streek... had ze niet alleen minachtend gedaan, ze had de noodafsluiter aan de achterkant van het apparaat verdraaid!
"Ze ademt weer," zei Marcus na wat een eeuwigheid leek, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde. "Haar waarden herstellen zich. Maar hoe kan die knop losgetild zijn? Die beveiliging klikt normaal vast."
"Het was geen ongeluk," zei ik met een stem die trilde van een mengsel van woede en adrenaline. "Serena heeft het gedaan."
Marcus keek naar de beveiligingscamera in de hoek van de kamer. "Caleb, haal de bewakingsbeelden van de afgelopen tien minuten op. Nu!"
Een half uur later zat Eleanor Thorne aan de rand van mijn bed, samen met rechercheur De Jong van de lokale recherche. Op de tablet van Eleanor speelden de beelden af. We zagen duidelijk hoe Serena, terwijl ze met haar rug naar Caleb stond, haar hand achter het apparaat liet glijden en een zwarte knop omdraaide voordat ze de kamer verliet.
"Dit is poging tot doodslag op een pasgeborene," zei rechercheur De Jong strak. Hij sloot het bestand en stond op. "Ik ga persoonlijk naar de VIP-vleugel om mevrouw Brooks aan te houden."
"Wacht," zei ik, terwijl ik de pijnen in mijn buik negeerde en rechtop ging zitten. "Als je haar nu arresteert, gaat Ethan haar verdedigen met de beste advocaten van het bedrijf. Hij denkt nog steeds dat haar kind zijn troonopvolger is. We moeten ervoor zorgen dat Ethan zelf de stekker uit haar verdediging trekt."
Eleanor keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Wat stel je voor, Claire?"
"We laten de politie een officieel bevel uitvaardigen voor een verplichte DNA-vaderschapstest voor het 'Mijlpaal Trustfonds'. Omdat het trustfonds geregistreerd staat onder de wetgeving van de financiële autoriteiten, is een DNA-verificatie wettelijk verplicht als er een strafrechtelijk onderzoek loopt naar de wettigheid van de erfgenaam."
"En zodra het lab de uitslag geeft..." vulde Eleanor aan met een langzame glimlach, "...ontdekt Ethan op het politiebureau dat hij alles heeft geruïneerd voor een kind dat niet van hem is."
"Precies," zei ik. "Maar we moeten snel handelen. Ethan’s moeder, Victoria, is op dit moment bezig om de liquide middelen van onze gezamenlijke bankrekeningen over te hevelen naar een offshore-rekening in Panama. Ik kreeg zojuist een melding van de bank."
"Dat kunnen ze niet zonder jouw handtekening!" riep Caleb uit.
"Ze gebruiken een vervalste volmacht," zei ik, terwijl ik mijn laptop van het nachtkastje pakte. "Ethan dacht dat hij slim was door mijn medische volmacht te gebruiken als basis voor een financiële overdracht. Maar mijn vader heeft twaalf jaar geleden een 'dode-mans-clausule' ingebouwd in het familiearchief van Vance Enterprises."
Mijn vingers vlogen over het toetsenbord. Mijn vader was niet alleen een briljant wetenschapper, maar ook een uiterst voorzichtige zakenman. Toen Ethan’s familie het bedrijf overnam, had mijn vader een gecodeerd systeem achtergelaten op de centrale servers van de holding. Als er ooit een ongeautoriseerde overdracht van aandelen of kapitaal plaatsvond terwijl de rechtmatige erfgenaam (ik) in het ziekenhuis lag, zou het systeem automatisch alle transacties bevriezen en het beheer overdragen aan een onafhankelijke bewindvoerder.
Ik voerde mijn persoonlijke toegangscode in, geflankeerd door het medisch certificaat van mijn spoedkeizersnede dat Marcus digitaal had ondertekend.
ENTER CODE: VANCE-PROTECT-1988.
Op het scherm verscheen een felrode melding:
SYSTEEMBLOKKADE GEACTIVEERD. ALLE FINANCIËLE TRANSACTIES VAN VANCE HOLDINGS ZIJN BEVROREN PER DIRECT. BEHEER OVERGEDRAGEN AAN CLAIRE VANCE.
Minder dan tien minuten later ging de deur van mijn kamer met een harde klap open.
Victoria Vance stormde binnen. Haar chique kleding was lichtelijk verkreukeld en haar ogen stonden wijd van ongeloof en razernij. Achter haar liepen twee bankdirecteuren en de hoofdnotaris van de familie.
"Wat heb je gedaan, vervelend meid?!" schreeuwde Victoria, waarbij ze haar deftige maskers volledig verloor. "Onze creditcards werken niet meer! De salarissen van het personeel kunnen niet worden uitbetaald! De beurskoers van Vance Holdings valt met 8% omdat de handel in aandelen is stilgelegd!"
Ik leunde rustig achterover tegen mijn kussens, terwijl ik mijn dochter beschermend tegen mijn borst hield.
"Goedenmiddag, Victoria," zei ik kalm. "Je ziet er een beetje gestrest uit. Is er een probleem met de bank?"
"Maak het systeem onmiddellijk vrij!" eiste ze, terwijl ze met haar wandelstok naar mijn bed wees. "Ethan is onderweg naar de raad van bestuur! Als jij deze blokkade niet opheft, laten we je failliet verklaren wegens contractbreuk!"
"Ethan kan gaan waar hij wil," zei Eleanor Thorne terwijl ze tussen Victoria en mijn bed ging staan. "Maar ik adviseer u dringend om uw advocaat te bellen, mevrouw Vance. De rechercheur die daar staat heeft zojuist het arrestatiebevel uitgereikt voor uw zoon én voor Serena Brooks."
Victoria staarde naar rechercheur De Jong, die zijn politie-insigne liet zien. "Arrestatie? Van wie? Op basis waarvan?!"
"Op basis van poging tot doodslag op deze baby," zei De Jong strak. "En grootschalige financiële fraude."
Victoria's gezicht werd grauw. Ze keek van de rechercheur naar mij, en voor het eerst zag ik een twijfel in haar ogen. Ze begon te beseffen dat de stilzwijgende, gehoorzame Claire die ze vijf jaar lang hadden gedomineerd, niet meer bestond.
"Je gaat dit berouwen, Claire," fluisterde Victoria met een giftige stem. "Ethan heeft nog één kaart die hij niet heeft gespeeld. De Raad van Bestuur komt nu bijeen. Ze gaan je uit het bedrijf stemmen wegens ge geestelijke onbekwaamheid."
"Laat ze het maar proberen," antwoordde ik. "Want ik kom persoonlijk naar die vergadering."
"In jouw toestand?!" lachte Victoria honend. "Je kunt niet eens lopen!"
"Ik hoef niet te lopen," zei ik terwijl Caleb een rolstoel voor mijn bed zette. "Ik hoef alleen maar de waarheid te spreken."
Maar net toen Caleb me in de rolstoel wilde helpen, ging mijn telefoon over. Het was een videocall van een onbekend nummer. Ik nam op.
Het scherm liet het gezicht van Ethan zien. Hij stond in het penthouse van Vance Enterprises, maar op de achtergrond zag ik niet de bestuurskamer.
Ik zag Serena... en in haar armen hield ze niet haar eigen baby, maar de elektronische medische sleutel van het beveiligingssysteem van mijn dochter’s couveuse!
"Claire," zei Ethan met een duistere, gevaarlijke stem over de video. "Als jij de financiële blokkade niet binnen vijf minuten opheft... zorgt Serena ervoor dat het academisch ziekenhuis de stroomtoevoer naar de NICU-afdeling volledig verliest."
* * *
