Deel 3: De machtsstrijd in de gangen
"Geen hartslag! We hebben een asystolie bij de foetus!" schreeuwde dokter Cole terwijl Marcus Vance het scalpel overnam.
De adrenaline schoot door mijn aderen. Hoewel mijn lichaam verdoofd was vanaf mijn middel, voelde ik de gigantische druk op mijn borst. Ik kon niet bewegen, niet schreeuwen, alleen maar staren naar het witte plafond van de OK, waar de schaduwen van de chirurgen snel en gecoördineerd bewogen.
"Zuiging! Nu!" klink de stem van Marcus. "Haal haar eruit!"
De seconden tikten weg als eeuwen. Eén seconde. Twee seconden. Drie seconden. Geen enkel geluid in de kamer behalve het mechanische gezuis van de beademingsapparatuur en het kletteren van roestvrijstalen instrumenten op de tray.
En toen... een dun, schor, schreeuwend geluid.
Aaaaaahh!
Het was het kleinste, meest kwetsbare geluid dat ik ooit in mijn leven had gehoord, maar voor mij klonk het als een donderde symfonie.
"We hebben een hartslag!" riep de kinderarts van Marcus’ team. "Ze ademt! Het is een meisje!"
Tranen van pure ontlading stroomden over mijn wangen. Ze leefde. Mijn kleine dochter leefde, ondanks alles wat haar vader had geprobeerd te doen om haar uit te wissen.
"Ze is erg klein, Claire," zei Marcus terwijl hij de baby vluchtig aan mij liet zien voordat ze in de mobiele couveuse werd gelegd. "Zuurstofverzadiging is laag vanwege de vertraging, maar ze is een vechter. We overbrengen haar direct naar de intensive care van mijn academische kliniek. Hier is ze niet veilig."
"Dank je... Marcus..." fluisterde ik, doordrenkt van uitputting.
Toen ik een uur later naar de uitslaapkamer werd gereden, uitgerust met een infuus en monitoring, stond de gang vol mensen. Niet alleen Ethan, maar ook zijn moeder, Victoria Vance—de matriarch van de familie, gekleed in haar kenmerkende koudgrijze mantelpak. Naast hen stond Eleanor Thorne, mijn persoonlijke topadvocate die ik jaren geleden in het geheim had ingeschakeld om mijn eigen erfenis en intellectuele eigendommen te beschermen.
Ethan stapte meteen naar voren toen de brancard voorbijkwam. "Claire! Dit is volstrekte waanzin! Je hebt het ziekenhuisprotocol geschonden! Je hebt de beveiliging van het academisch ziekenhuis ingezet om mij buiten te sluiten bij de geboorte van mijn eigen dochter!"
Ik liet de verpleegkundige de brancard stilzetten. Mijn stem was zacht, maar elk woord sneed door de hal alsof het in glas was gegraveerd.
"Je bent haar vader niet meer, Ethan. Een vader laat de artsen van zijn ongeboren kind niet weghalen om de minnares van een VIP-suite te voorzien."
Victoria Vance zette een stap naar voren en tikte met haar dure marmeren wandelstok op de vloer. "Let op je woorden, Claire. Je bent medisch instabiel. De emoties van de bevalling hebben je beoordelingsvermogen aangetast. Ethan handelde op basis van de medische prioriteiten die door het ziekenhuisbestuur waren vastgesteld. Serena’s baby had acute complicaties."
"Serena’s baby had een geplande keizersnede op exact elf uur," zei Eleanor Thorne, die tot nu toe stil naast mij had gestaan. Ze trok een dik dossier uit haar lederen tas. "Mevrouw Vance, ik heb zojuist de digitale logs van het ziekenhoofdsysteem opgevraagd onder het inzagerecht van de patiënt. Ethan Vance heeft vanochtend om acht uur persoonlijk de opdracht ondertekend om de twee dienstdoende anesthesisten over te hevelen van de gynaecologische afdeling naar de privé-vleugel van mevrouw Serena Brooks."
Ethan’s ogen vernauwden zich. Hij keek naar Eleanor met een blik die dodelijk had kunnen zijn. "Eleanor, jij werkt voor de Vance Corporation. Ik adviseer je heel dringend om je juridische stappen te heroverwegen."
"Ik werkte voor je vader, Ethan," antwoordde Eleanor ijskoud. "En de statuten van de oprichting van Vance Enterprises stellen heel duidelijk dat de aandelen van de stichter via de moederlijn overgaan op de eerstgeboren directe nazaat, mits er geen sprake is van ernstig wangedrag van de executeur-testamentair. Wat jij vanochtend hebt gedaan, valt onder strafbare verwaarlozing en poging tot doodslag door onthouding van medische zorg."
De omstanders in de gang—verpleegkundigen, andere artsen, patiënten die uit hun kamer keken—begonnen te fluisteren. Victoria Vance’s strak getrokken gezicht vertoonde voor het eerst een rimpel van nervositeit.
"Dit is belachelijk," beet Ethan toe. "Mijn zoon met Serena is de enige wettige mannelijke erfgenaam volgens de clausule van 2018!"
"Clausule 2018 is door jou en je moeder vervalst," zei een stem achter hem.
Het was Caleb Monroe. Hij hield een zwarte, versleutelde USB-stick omhoog.
"Wat is dat?" vroeg Ethan met ingehouden woede.
"Dat is de backup van de interne communicatie van het bestuur van gisteravond," zei Caleb. "Je bent vergeten dat de servers van de verloskundeafdeling elk uur een automatische schaduw-backup maken van de kamerallocaties. Daarin staat exact beschreven hoe jij en Serena afspraken hebben gemaakt over het achterhouden van het noodteam voor Claire."
Ethan deed een snelle stap naar Caleb toe om de USB-stick uit zijn hand te grissen, maar twee beveiliger van het academisch ziekenhuis stapten meteen tussenbeide en duwden Ethan hard terug.
"Raak hem niet aan, Ethan," waarschuwde Marcus Vance, die net uit de OK kwam gelopen. "De politie is onderweg. Ik heb een officiële melding gemaakt van medische sabotage."
Ethan keek om zich heen. Zijn moeder keek hem met een woedende blik aan—niet omdat hij verschrikkelijk gehandeld had, maar omdat hij zich had laten betrappen. Serena’s broer, die verderop bij de lift stond met de bloemenkar, trok zich langzaam terug in de schaduw van de gang.
"Je denkt dat je gewonnen hebt, Claire?" fluisterde Ethan terwijl de beveiligers hem op afstand hielden. Hij boog zich voorover met een valse glimlach. "Je hebt geen idee wat er in het testament van mijn vader staat. Die baby van jou... die kleine meid in de couveuse... ze heeft geen cent. Serena’s zoon bezit vanaf vandaag 51% van de stemrechten van het imperium."
Ik keek hem strak aan en voelde geen angst meer, alleen maar een vlammende, zuivere haat.
"Dan is het maar goed," zei ik rustig, "dat ik de code van de kluis van je vader bezit. En die USB-stick van Caleb... is pas het begin."
Ethan's glimlach bevroor op slag toen mijn telefoon in mijn hand trilde. Een anoniem bericht plapte open op mijn scherm:
‘Kijk niet alleen naar het testament, Claire. Kijk naar het bloedtype van Serena’s baby. Ethan is niet de vader.’
* * *
