Deel 10: De juridische tegenaanval
"Ze proberen de DNA-monsters te vernietigen!" riep Caleb Monroe uit. "Als ze het bloedmonster van Serena’s baby en dat van Emma vernietigen voordat het NFI het officiële rapport kan uitbrengen, kunnen hun advocaten de vaderschapstest maandenlang aanvechten in de rechtbank!"
"Dat laten we niet gebeuren," zei ik met een stem van staal.
Ik keek naar Eleanor Thorne. "Eleanor, bel de voorzieningenrechter voor een spoedzitting binnen twee uur. We vragen een onmiddellijke dwangbevel aan om alle medische faciliteiten van de Vance-familie onder curatele te stellen en een arrestatiebevel wegens diefstal van medisch bewijsmateriaal."
"En de publiciteit?" vroeg Marcus Vance. "Als dit op straat komt te liggen, storten de aandelen van het farmaceutische bedrijf volledig in."
"Laat het maar instorten," antwoordde ik. "Want zodra de huls van Vance Holdings failliet gaat, koopt de Emma Vance Foundation de activa op voor één euro. We bouwen het bedrijf vanaf de grond af aan op, maar dit keer op basis van ethiek en echte zorg."
Twee uur later zat ik in de centrale zittingszaal van de Rechtbank van Amsterdam. Vanwege de acute dreiging en het strafrechtelijke verleden van de verdachten had de rechter toegestemd in een besloten spoedzitting.
Aan de verdedigingszijde zat Victoria Vance, die op borgtocht was vrijgelaten onder strikte voorwaarden en gekleed ging in een strak zwart mantelpak. Naast haar zat mr. Van Straten, de duurste en meest meedogenloze topadvocaat van het land, die door Victoria was ingeschakeld. Ethan was niet aanwezig; hij zat vast op de extra beveiligde afdeling van de gevangenis van Vught. Serena was spoorloos.
Mr. Van Straten stond op en keek met een smalende glimlach naar mij in mijn rolstoel.
"Edelachtbare," begon Van Straten met zijn dragende stem. "Mijn cliënte, mevrouw Victoria Vance, en de Raad van Bestuur van Vance Holdings betreuren de gebeurtenissen van de afgelopen 48 uur. Maar we moeten realistisch blijven. Mevrouw Claire Vance bevindt zich in een emotioneel labiele toestand als gevolg van een gecompliceerde keizersnede. Ze probeert een rechtmatig opgebouwd imperium over te nemen op basis van bewijsmateriaal dat afkomstig is uit een verbrande kluis en onbevoegde digitale lekken."
hij legde een stapel papieren voor de rechter.
"Wij verzoeken de rechtbank om alle vorderingen van de eiseres nietig te verklaren, en om mevrouw Claire Vance voorlopig onder medische curatele te plaatsen ter bescherming van haar eigen gezondheid en die van haar kind."
De rechter, een ervaren vrouwelijke magistraat met een scherpe blik, keek over haar bril naar Van Straten. "Is dat alles, meneer Van Straten?"
"Vooralsnog wel, edelachtbare," zei Van Straten zelfverzekerd.
Toen stond Eleanor Thorne op. Ze sprak niet met verheven stem, maar met een rustige, vernietigende precisie.
"Edelachtbare," zei Eleanor. "Mijn collegae aan de overzijde sprak over 'onbevoegde lekken'. Ik presenteer u hiermee het officiële proces-verbaal van de Nederlandsche Bank, ondertekend door de directie en de bewaarder van het staatarchief."
Eleanor legde de authentieke, gouden-gezegelde documenten uit de kluis van mijn vader op de tafel van de rechter.
"Hierin staat onomstotelijk vastgelegd dat Vance Holdings reeds sinds 2012 geen enkel intellectueel eigendom of vastgoed bezit. Alle rechten berusten bij de Emma Vance Foundation, waarvan mevrouw Claire Vance de enige wettelijke bestuurder is. Bovendien..."
Eleanor pakt een videoband en een USB-stick.
"...presenteren wij de verklaring van de overleden notaris én de originele video-opnames waarin Victoria Vance persoonlijk de opdracht geeft om medische documenten te vervalsen en getuigen te steekpennen."
De rechter boog zich voorover en bekeek de documenten uit de bankkluis met grote aandacht. Victoria Vance’s advocaat probeerde snel mee te kijken, maar zijn zelfverzekerde glimlach verdween als sneeuw voor de zon zodra hij de officiële stempels van het Ministerie van Financiën en de Nederlandsche Bank zag.
"Dit... dit kan niet waar zijn," fluisterde Van Straten, terwijl hij met trillende vingers door de pagina's bladerde. "Dit betekent dat de holding... een lege huls is met meer dan 120 miljoen euro aan schulden!"
"Exact," zei Eleanor Thorne. "En mevrouw Victoria Vance is persoonlijk aansprakelijk voor die schulden vanwege bestuurlijke wanprestatie en fraude."
Victoria Vance sprong op uit haar stoel, haar gezicht rood van woede. "Dit is een samenzwering! Claire heeft mijn zoon gek gemaakt! Ze heeft het geld van mijn echtgenoot gestolen!"
"Mevrouw Vance, gaat u zitten of ik laat u uit de zaal verwijderen wegens minachting van het hof!" sprak de rechter met luide, vermanende stem.
Victoria zakte briesend terug in haar stoel, haar handen krampachtig om haar parelketting geklemd.
De rechter keek naar de klok, sloot het dossier en sloeg met haar houten hamer op het blok.
KLAP.
"Het hof doet uitspraak in de spoedvoorziening," zei de rechter strak. "Gelet op de overweldigende authentieke bewijslast geordend door de Nederlandsche Bank, schort het hof per direct alle bevoegdheden van de Raad van Bestuur van Vance Holdings op. Mevrouw Claire Vance wordt benoemd tot tijdelijk bewindvoerder over alle activa van de onderneming."
Victoria liet een schrille kreet van ontzetting horen.
"Voorts," ging de rechter door, "beveelt het hof de onmiddellijke inbeslagneming van alle persoonlijke bankrekeningen van Victoria Vance en Ethan Vance ter dekking van de juridische kosten en de geleden schade aan het ziekenhuis. Rechercheur De Jong wordt gemachtigd om mevrouw Serena Brooks en haar broer Arthur per direct op te sporen en in verzekering te stellen."
Ik haalde voor het eerst in drie dagen diep en bevrijdend adem. De muur van leugens die de familie Vance om mij heen had gebouwd, was definitief ingestort.
Maar toen we de zaal verlieten, stapte rechercheur De Jong gehaast naar mij toe met zijn telefoon aan zijn oor.
"Claire..." zei hij met een ijzige stem. "We hebben Serena’s schuiladres getraceerd in de havens van Rotterdam. Ze probeert op een vrachtschip te vluchten naar Zuid-Amerika... en ze heeft Ethan’s moeder’s privé-kluisjesinhoud bij zich. Maar dat is niet alles."
"Wat nog meer?" vroeg ik.
"Ethan is zojuist overgebracht naar het ziekenhuis van de gevangenis. Hij heeft geweigerd te eten of te spreken, behalve één zin die hij telkens herhaalt..."
"Welke zin?"
"Hij zegt: 'Zeg tegen Claire dat Serena het originele testament van mijn vader in haar tas heeft... en dat er een clausule in staat die ons allemaal vernietigt.'"
* * *
