deel 9: De Vlucht van het Landgoed
De beveiligers kwamen meteen op ons af. Ze waren groot, intimiderend en lieten geen ruimte voor discussie. Thomas zette zich schrap om mij te beschermen, maar ik greep zijn arm. "Niet vechten, Thomas. Dit heeft geen zin." "Je gaat nergens heen zonder mijn dochter," roept Thomas woedend tegen Frederik. Frederik glimlachte minachtend. "Lily heeft in de rechtbank gekozen, en morgen tekent ze de definitieve documenten.
Ze hoort bij ons. Jullie hebben hier niets meer te vertellen." Lily keek ons aan met angst in haar ogen. Ze wilde iets zeggen, maar Clara legde een zware, ijzige hand op haar schouder en trok haar naar achteren. "Kom, Lily. Laat je niet gek maken door hun toneelspel." De beveiligers duwden ons resoluut de gang in en werkte ons letterlijk het landgoed af, de koude regen in.
We konden geen kant op; geweld gebruiken tegen de bewaking zou ons alleen maar in de gevangenis brengen en Lily nog dieper in hun klauwen duwen. Drijfnat en rillend van de kou kwamen we bij onze auto aan. Thomas sloeg zijn stuur met zijn vuist tot zijn knokkels bont en blauw sloegen. "Ze hebben haar gepakt, Elena. We hebben verloren." "Nee, Thomas," zei ik, terwijl ik zijn hand vastnam en hem strak in de ogen keek.
"We hebben niet verloren zolang Lily nog ademt en nadenkt. Ze zag de twijfel in haar ogen net. Ze twijfelt. Ze realiseert zich dat ze wordt gebruikt." "Wat kunnen we nog doen? Morgen is het te laat," zei hij wanhopig. "We gaan niet naar de rechter," antwoordde ik vastberaden. "We gaan naar de pers en naar de echte autoriteiten. Dit is chantage van minderjarigen voor financieel gewin.
Dat is strafbaar, ongeacht hoeveel geld de familie Van Houten heeft." Die nacht hebben we geen oog dichtgedaan. We belden onze advocaat wakker, verzamelden alle bewijzen van de usb-stick, kopieerden de bankafschriften en bereidden een noodactie voor bij de kinderrechter voor de volgende ochtend vroeg, nog vóór de handtekeningen in Wassenaar gezet zouden worden.
