deel 8: De Onthulling in de Salon
Ik hield mijn adem in. Thomas greep de deurpost zo hard vast dat zijn knokkels wit wegtrokken. Zonder na te denken duwde hij de deur verder open en stapte de salon binnen. "Nee, Lily. Luister niet naar haar!" roept hij met een stem die door de hele ruimte weerklonk. Lily schrok hevig en sprong achteruit. Clara van Houten verstijfde, maar haar gelaat nam onmiddellijk een ijskoude minachting aan.
"Thomas," zei ze alsof ze naar een ongewenst insect keek. "Wat durf jij hier inbreken? Dit is privéterrein. Beveiliging!" "Houd je mond, Clara!" snauwde Thomas, terwijl hij met grote stappen naar zijn dochter toe liep. Zijn ogen stonden vol tranen van woede en verdriet. "Lily, kijk me aan. Dit is geen erfenis uit liefde. Dit is een val. Ze gebruiken je om de oude contracten open te breken zodat ze mij voor de tweede keer in mijn leven kunnen vernietigen." Lilydeinsde achteruit, haar handen voor haar mond geslagen.
"Nee... dat is niet waar. Ze hebben me verteld dat jij alles hebt afgepakt..." "Ik heb niets afgepakt, schat," zei Thomas zacht terwijl hij zijn hand uitstak. "Ik ben gevlucht omdat ik hier zou stikken. Ze geven niet om jou, en zeker niet om mij. Ze willen alleen de macht terug die ze verloren toen ik wegliep." Clara stond op van haar stoel en lachte schamper.
"Luister niet naar hem, Lily. Hij is altijd al een lafaard geweest die zijn eigen familie in de steek liet voor een eenvoudig leventje met een vreemde vrouw." Ik stapte nu ook de kamer in, mijn blik strak op Clara gericht. "De enige die hier laf is, bent u, mevrouw Van Houten. U gebruikt een twaalfjarig kind omdat u te laf bent om uw eigen problemen met uw neef op te lossen." Lily keek van haar vader naar Clara, en toen naar mij.
De zekerheid die ze de afgelopen dagen had uitgedraaid, leek als sneeuw voor de zon te verdwijnen. In haar ogen verscheen de kwetsbaarheid van het twaalfjarige meisje dat we kenden. "Is dit... is dit waar, papa?" fluisterde ze, terwijl een traan over haar wang rolde. Voordat Thomas kon antwoorden, hoorden we harde voetstappen in de gang. Frederik van Houten stormde de kamer binnen, gevolgd door twee grote beveiligers in zwarte pakken. "Wat is hier in vredesnaam aan de hand?" brulde Frederik, terwijl zijn gezicht paars aanliep van woede. "Jullie hebben hier niets te zoeken! Bewaking, verwijder deze indringers onmiddellijk!"
