deel 11: De Race tegen de Klok
De rit naar Wassenaar leek een eeuwigheid te duren. Onze auto scheurde over de N44, terwijl de sirenes van de gerechtsdeurwaarders achter ons loeiden als een waarschuwing aan de wereld. De klok op het dashboard versprong: negen uur vijftig. Nog tien minuten tot de geplande ondertekening. Toen we het landgoed naderden, zagen we dat de grote ijzeren poorten openstonden.
Er stond een dure witte limousine geparkeerd voor de hoofdingang. We vlogen het terrein op, renden uit de auto en stormden de trappen op naar de statige voordeur. De deurwaarder en twee agenten sloten zich direct bij ons aan. De butler probeerde de deur voor onze neus dicht te slaan, maar een van de agenten zette zijn laars ertussen. "Politie Den Haag.
Opzij!" We stormden de hal in en liepen direct naar de grote salon. De deur stond op een kier. Binnen zaten Frederik, Clara, een notaris met een dikke aktetas op tafel, en Lily. Ze zat op een stoel met een vulpen in haar hand, haar naam al half op het papier geschreven: Lily van... "Stop!" roept Thomas met een schreeuw die door merg en been ging. Iedereen in de kamer schrok op.
Frederik sprong overeind, zijn gezicht verblekend van woede. "Wat in vredesnaam... Gooi deze mensen eruit! Bewaking!" "Niemand beweegt," zei de deurwaarders streng, terwijl hij een officieel document omhoog hield. "Bij bevel van de rechtbank in Den Haag wordt elke ondertekening van deze akte per direct geschorst wegens verdenking van misleiding en dwang van een minderjarige." De notaris liet zijn pen vallen, de zwarte inkt spetterend over het dure papier. Clara begon te krijsen dat dit illegaal was, maar Frederik bleef als een versteende standbeeld staan, zijn ogen vol haat op ons gericht.
