deel 7: Door de Achterdeur van het Verleden
De regen was overgegaan in een dichte, klamme mist die over de lanen van Wassenaar kroop. De oude bosrand die Thomas zich herinnerde, was in al die jaren nauwelijks veranderd; de hekwerken waren wat hoger geworden en er hingen moderne bewakingscamera’s, maar met een schaar en een flinke dosis moed wist Thomas een blinde hoek te bereiken. We slopen door het natte kreupelhout, onze adem wolkend in de koude herfstlucht.
Het landgoed van de familie Van Houten lag daar als een donker fort uit een sprookje, met verlichte vensters die een kille, gele gloed wierpen op de gazons. "We moeten naar de oostvleugel," fluisterde Thomas terwijl we ons schuilhielden achter een rij rododendronstruiken. "Daar was vroeger het kantoor van mijn vader. Als Frederik ergens documenten bewaart over dat fonds, dan is het daar." We bereikten een zijdeur die tot onze verbazing niet op slot bleek te zijn.
Misschien voelden de bewoners van het landgoed zich zo veilig dat ze nauwelijks nog de sloten controleerden, of misschien had het lot ons een handje geholpen. We gleden geruisloos naar binnen, de donkere gangen in waar de geur van was en antiek parket ons tegemoet kwam. De stilte in het huis was bijna tastbaar, op het monotone getik van een grote klok in de hal na.
We liepen op onze testen naar de oostvleugel. Toen we de hoek omsteken, hoorden we stemmen uit een kamer met een openstaande deur. Het was Lily’s stem. Ze praatte met iemand. We holden naar de deuropening en keken door de kier naar binnen. Lily stond in het midden van een rijk goudgekleurde salon, tegenover een middelbare vrouw die ik herkende van oude familiefoto's in het dossier – Clara van Houten, de zus van Frederik.
"Je moet begrijpen, lieve schat," zei Clara met een stroperige, vriendelijke stem die vals aanvoelde. "Je vader was altijd de zwarte schaap van de familie. Hij wilde niet luisteren naar onze tradities. Jij brengt de eer terug naar ons huis. Zodra je morgen de handtekening zet onder de overdracht van de aandelenstructuur, ben jij de wettelijke erfgenaam van de volledige familiedynastie." Lily knikte langzaam, maar in haar ogen zag ik voor het eerst een lichte weifeling. "En papa? Wat gebeurt er met hem?" "Die blijft waar hij hoort," antwoordde Clara koel. "In de schaduw, waar hij altijd al thuishoorde."
