Deel 9: De storm breekt los in de kleedkamer
De woede die op het gezicht van mijn vader verscheen was van een soort die ik alleen kende uit verhalen uit zijn jeugd; het was de kalme, dodelijke razernij van een man wiens familie was aangevallen en verraden. Hij legde het document langzaam neer, keerde zich om met een blik die genoeg was om staal te doen smelten, en liep met zware passen recht op mijn verloofde af.
‘Is dit waar?’ vroeg mijn vader, en zijn stem klonk zo laag en dreigend dat zelfs de muziek in de verte leek te verstommen. Mijn verloofdedeed krampachtig een stap achterug tegen de muur, met zijn handen beschermend voor zijn borst alsof hij vreesde dat mijn vader hem fysiek zou aanvallen. ‘Het... het is een misverstand, meneer, het ligt heel erg ingewikkeld,’ stotterde hij, terwijl de angst nu onmiskenbaar van zijn gezicht af te lezen viel.
‘Er is hier geen sprake van een misverstand, jij vuile bedrieger!’ snauwde mijn vader, die hem bij de revers van zijn dure smoking greep en hem met een gemak optilde alsof hij een stuk oud vuil was. Ik moest ingrijpen voordat het echt uit de hand zou lopen; hoewel ik woedend op hem was, wilde ik geen geweld op de dag die eigenlijk de mooiste van ons leven had moeten zijn.
‘Laat hem los, papa,’ zei ik koel, terwijl ik een stap naar voren deed. Mijn vader keek me aan, zag de koude vastberadenheid in mijn ogen, en liet de man toen met een walgende ruk los, zodat hij struikelend op de grond terechtkwam. De man die nog geen tien minuten geleden de man van mijn dromen leek, lag nu als een hoopje ellende op de vloer van de kleedkamer, met zijn dure jasje gekreukt en zijn haar warrig door de paniek.
En alsof dat nog niet genoeg was, hoorden we opeens gestommel in de gang en de stem van de ceremoniemeester die riep dat de bruidegom en de bruid nu echt naar buiten moesten komen omdat de ceremonie anders officieel zou worden afgeblazen wegens het overschrijden van de tijdslimiet.
