Deel 14: De onverwachte wending in de deuropening
Het was niet Sophie, en het was ook geen van de genodigden uit de kapel. Het was de grootmoeder van mijn ex-verloofde – dezelfde oude vrouw die me tien minuten geleden in de gang had gewaarschuwd met die mysterieuze woorden. Ze liep traag, ondersteund door een wandelstok, maar haar blikken waren scherper en helderder dan ooit tevoren in dit hele drama.
Ze keek me recht in de ogen en liep met vaste tred op me af, terwijl de agenten haar aanvankelijk wilden tegenhouden maar op een teken van mij bleven staan. Ze pakte opnieuw mijn hand vast – dit keer met beide handen, stevig en warm – en liet een diepe zucht van verlichting horen. ‘Ik ben blij dat je geluisterd hebt,’ fluisterde ze zo zacht dat alleen ik het kon verstaan.
‘Ik wist dat je verstandiger was dan hij.’ Ik keek haar aan met een mengeling van verbazing en dankbaarheid en vroeg haar eindelijk naar hetgeen me de hele tijd dwarszat: ‘Oma... wat is hier in vredesnaam aan de hand? Waarom heeft hij dit gedaan, en wie is die vrouw echt?’ De oude vrouw keek achterom naar haar kleinzoon, die op dat moment met handboeien om de kamer werd uitgeleid door de politie, en schudde langzaam haar hoofd.
‘Het gaat niet alleen om een verzwegen huwelijk, schat,’ antwoordde ze met een siddering in haar stem die me rillingen bezorgde. ‘Wat hij voor je verborgen hield, is vele malen gevaarlijker dan je ooit voor mogelijk had gehouden, en als we nu niet heel goed opletten, ben jij misschien wel de volgende die...’ Plotseling stokte haar adem, haar ogen groot van pure paniek, en voordat ze haar zin kon afmaken, viel het licht in de hele locatie met een enorme knal uit, waardoor we in totale, pikdonkere duisternis werden achtergelaten.
