DEEL 7 — De aanval in het duisternis
Het huis werd gehuld in een totale, verstikkende duisternis. Alleen de noodverlichting flikkerde zwakjes met een griezelig rood schijnsel door de gangen. Buiten loeiden de sirenes van de beveiligingssystemen op, maar ze werden abrupt onderbroken door een luide, mechanische plop: de stroomvoorziening was niet zomaar uitgevallen, die was vakkundig gesaboteerd.
Ik zat op de grond in de grote woonkamer, met mijn houten speelgoedkasteel vlakbij me. De angst in het huis was bijna fysiek voelbaar. Ik hoorde de zware, haastige stappen van Santiago en Ramiro die door de gang renden om de verdediging te organiseren. ‘Ramiro, houd de achteromgang bezet!’ riep Santiago met een stem die geen tegenspraak duldde. ‘Laat niemand binnenkomen!’
Plotseling hoorde ik het geluid van brekend glas bij de serre. De grote glazen pui barstte in هزار stukken uit elkaar, en schaduwachtige gedaantes kropen in het donker naar binnen. Het waren er zeker vier of vijf, gekleed in strakke zwarte gevechtsuitrusting en bivakmutsen, bewapend met zware vuurwapens voorzien van geluiddempers. ‘Ze zijn binnen via de tuindeur!’ schreeuwde een van de beveiligers net voordat een doffe pof en een korte worsteling lieten horen dat hij werd uitgeschakeld.
Ik kroop snel achter de grote bank en drukte mezelf plat tegen de muur. Mijn hart bonsde in mijn keel, maar ik hield mijn hand stijf in mijn zak, waar de koperen sleutel lag. Zodra ik het metaal aanraakte, voelde ik weer diezelfde warme, pulserende energie door mijn vingers trekken, alsof de sleutel me wilde beschermen.
In de deuropening van de woonkamer verscheen een lange, brede gestalte. Het was de leider van de aanvallers. Hij droeg een litteken over zijn linkerwang en hield een pistool met laseroptiek vast. Zijn ogen zochten de ruimte af. ‘Waar is het kind?’ siste hij door zijn tanden. ‘De baas wil de sleutel hebben, levend of dood.’
Mijn adem stokte in mijn keel. Ik hield me zo stil mogelijk, maar mijn roze vestje stak net een stukje onder de bank vandaan. De man liep langzaam dichterbij, zijn zware legerkisten kraakten op het parket. Hij boog zich voorover en tilde met de loop van zijn wapen de rand van de bank op... Op dat exact moment sprong er een woeste schaduw uit de gang naar voren. Het was Santiago. Met een brul die door het hele huis weerkaatste vloog hij de indringer van achteren aan en werkte hem met een harde klap tegen de grond.
‘Blijf van mijn zusje af!’ schreeuwde Santiago vol pure woede. De mannen worstelden op de vloer. Het wapen van de indringer gleed weg en kletterde vlak bij mijn voet. Ik pakte het zware ding, hoewel het amper in mijn kinderhand paste, en schoof het met een ferme trap onder de bank weg. Maar de andere indringers kwamen inmiddels ook de woonkamer binnenrennen en richtten hun wapens op Santiago. ‘Laat hem los, Santiago Mendoza, of we schieten je ter plekke dood,’ zei een van hen met een koude stem.
Santiago moest zijn greep lossen en kwam langzaam overeind, zijn handen omhoog, maar zijn blik bleef dodelijk. De leider van de aanvallers stond op, wiste wat bloed van zijn kin en liep recht op mij af. Hij trok me onder de bank vandaan en tilde me op bij mijn arm. ‘Dus dit is de kleine prinses,’ lachte hij venijnig. ‘Jij hebt onze plannen behoorlijk in de war geschopt. Maar nu is het uitgespeeld.’
Ik keekte hem recht in de ogen en zei niets. Maar op dat moment gebeurde er iets ongelooflijks. De koperen sleutel in mijn zak begon zo fel te schijnen dat het licht door de stof van mijn broek heen straalde. Een scherpe, blauwe lichtflits schoot naar voren en raakte de borst van de man. Hij schreeuwde het uit van de pijn, liet me vallen en greep naar zijn borst alsof hij door bliksem werd getroffen.
‘Wat is dit voor duivelssport?!’ schreeuwde hij terwijl hij achteruit deinsde. Voordat hij kon herstellen, klonk er een zware explosie bij de voordeur. De hoofdingang werd opengeblazen, en daar stonden niet meer alleen onze beveiligers, maar een hele eenheid bewapende politiemannen onder leiding van oom Mateo en mijn vader. ‘Handen omhoog! Politie van San Antonio!’ brulde een agent.
De aanvallers waren ingesloten. Binnen enkele seconden werden ze tegen de grond gewerkt en geboeid. Santiago rende direct naar me toe, pakte me op en drukte me strak tegen zijn borst. ‘Gaat het, Vale?’ vroeg hij hijgend, zijn ogen vol angst en opluchting. ‘Ik ben niet bang, Santi,’ fluisterde ik dapper. Maar opa Ernesto, die langzaam de kamer binnenkwam met zijn stok, keek met een ernstig gezicht naar de gevangen genomen indringers.
Hij wist dat dit pas het begin was. Want op het lichaam van de leider vonden ze een klein, metalen medaillon met het symbool van de Zwarte Driehoek en een coördinaat dat leidde naar een verlaten eiland voor de kust van Mexico. En de volgende ochtend zou de familie besluiten om de strijd naar hen toe te brengen...
* * *
