DEEL 6 — Het anonieme pakket in de nacht
De rust op het landgoed keerde na het vertrek van de autoriteiten en de arrestatie van Ricardo Delgado maar traag terug. De avond viel als een zware, donkere deken over de heuvels van San Antonio. De wind suisde door de oude eikenbomen in de tuin en liet de ramen van de bibliotheek zachtjes trillen. Ik lag al lang in bed, maar de slaap wilde niet komen. De koperen sleutel lag op mijn nachtkastje, en hoewel de intense gloed van eerder die dag was verdwenen, leefde er nog steeds een zachte, pulserende warmte in het metaal.
Beneden in de grote hal hoorde ik het geluid van zware stappen. Santiago en mijn vader waren nog steeds beneden om de laatste rapporten van het bedrijf door te nemen. Ik kroop uit bed, trok mijn roze vestje over mijn pyjama aan en liep op mijn blote voeten de gang op, stilletjes naar de trap om te luisteren.
In de hal stond Ramiro bij de voordeur met een groot, zwaar kartonnen pakket in zijn handen dat zojuist door een koerier was afgeleverd. Er zat geen afzender op. Alleen een handgeschreven kaartje met mijn naam erop: Voor Valentina. Santiago stond met zijn armen over elkaar naar het pakket te kijken, en zijn gezicht stond onheilspellend strak. ‘Wat zit daarin, Ramiro?’ vroeg hij met een gevaarlijk kalme stem. ‘We hebben het gescand met de mobiele röntgenapparatuur, meneer,’ antwoordde Ramiro serieus. ‘Geen explosieven. Maar er zit wel een oud metalen object in, samen met een brief.’
Mijn vader liep naar de doos toe en sneed met een klein mes het plakband open. Hij tilde de bovenste laag beschermend schuim op en haalde een zwaar, zwart ijzeren voorwerp te voorschijn. Het was een oud, antiek slot, exact dezelfde vorm als het slot van de kist in de bibliotheek, maar dan groter en doorroest. Daarbij lag een ouderwetse brief op perkament.
Mijn vader ontvouwde het papier en begon hardop te lezen: ‘Aan de familie Mendoza en in het bijzonder aan het kleine meisje dat de sleutel draagt. Denk maar niet dat het hiermee voor an is. Ricardo was slechts de pion. De echte eigenaar van de haven eist zijn eigendom terug. Als jullie willen weten wie de ware vijand is, breng dan de koperen sleutel morgen bij middernacht naar het oude pakhuis aan de zuidkade. Alleen dan zul je de waarheid over je familie ontdekken.’
Onderaan de brief stond geen naam, maar een getekend symbool: een cirkel met daarin drie gekruiste zwaarden. Santiago sloot zijn ogen. Ik zag de spieren in zijn kaak strak trekken. ‘De Zwarte Driehoek,’ fluisterde hij alsof hij een oude demon opriep. Mijn vader keek hem geschrokken aan. ‘Dat kan niet. Die organisatie is al twintig jaar geleden opgedoekt nadat opa ze uit de stad had verdreven.’ ‘Niet opgedoekt,’ zei opa Ernesto die op dat moment langzaam de hal binnenkwam, gesteund door zijn wandelstok.
Zijn ogen stonden donker en vol angst. ‘Alleen maar ondergedoken. En nu ze horen dat er na negen generaties weer een meisje is geboren met het bloed van de sleutel... proberen ze ons te vernietigen.’
Ik stond nog steeds bovenaan de trap, verborgen in de schaduw. Ik hoorde elk woord. Ze hadden het over mij. Ik was de reden dat dit gevaar naar ons toe was gekomen. Maar in plaats van bang te worden, voelde ik een vreemde vastberadenheid door mijn kleine lichaam stromen. Ik pakte de koperen sleutel van mijn nachtkastje, stopte hem stevig in mijn zak en liep terug naar mijn kamer. Ik wist één ding zeker: als zij mij wilden hebben, moesten ze eerst door mijn familie heen.
De volgende dag heerste er een gespannen stilte op het landgoed. Santiago en mijn vader lieten niets merken, maar de beveiliging werd verdubbeld. Overal liepen mannen in zwarte pakken met oortjes. Ik speelde met mijn speelgoed in de woonkamer alsof er niets aan de hand was, maar mijn ogen waren voortdurend gericht op de klok aan de muur. De tijd tikte langzaam richting middernacht.
En toen de klok twaalf keer sloeg, gebeurde er iets in de tuin wat niemand had verwacht. Een plotselinge stroomstoring liet alle lichten in het huis in één klap doven, en van buiten klonk het geluid van naderende motoren...
* * *
