Deel 9: Een Nieuwe Dag, Een Nieuwe Fundering
De ochtendzon kroop langzaam over de daken van de stad en wierp een gouden gloed over de steigers van ons nieuwste project aan de rand van het industriegebied. De geur van vers gezaagd hout en nat beton hing in de vroege herfstlucht. Ik stond op de derde verdieping van wat over een half jaar het modernste innovatiecentrum van de provincie zou worden, gewapend met mijn blauwdrukken en een beker zwarte koffie.
De reünie van gisteravond leek alweer eeuwen geleden. Het voelde als een hoofdstuk uit een slecht geschreven boek dat ik eindelijk had dichtslagen. Niemand had me nog gebeld; Tessa was inmiddels definitief van de radar verdwenen, en haar man Mark was vermoedelijk te druk met het redden van de overblijfselen van zijn ingestorte status om nog aan mij te denken. Goed zo. Sommige mensen verdienen het niet om mee te verhuizen naar je toekomst.
Mijn telefoon trilde in mijn borstzak. Een appje van de hoofduitvoerder, Henk, een ruwe bonk van vijftig jaar met een gouden hart en handen van beton. ‘Betonwagen is onderweg, baas. Alles staat klaar voor de stort.’
Ik glimlachte en stuurde een kort duimpje terug. Dit was tenminste een wereld waarin alles te berekenen viel. Als je een fundering legt met de juiste stenen, de juiste druk en het juiste staal, dan stort het niet in. Dan blijft het staan, storm na storm, jaar na jaar.
Om me heen liepen de jongens van het bouwteam te sjouwen met kabels, metalen balken en gereedschap. Jonge gasten die net als ik destijds van onderen moesten beginnen, maar bij mij een eerlijke kans kregen om te leren en door te groeien. Ik had vorige week nog besloten om een nieuw opleidingsfonds binnen mijn eigen bedrijf te starten, speciaal voor jongeren van middelbare scholen die net als ik geen cent te makken hadden, maar wel gouden handjes of een scherpe geest bezaten. Geen anonieme stichtingen meer met moeilijke regeltjes, maar directe steun, open en eerlijk.
Henk liep naar me toe met een grote kop koffie in zijn vuile hand en keek me aan met een grijns op zijn weerbarstige gezicht. "Je ziet er scherp uit vandaag, Eva. Nog wat leuks gedaan gisteravond na het werk? Je zag er nogal... stoffig uit toen je wegging."
Ik nam een slok van mijn koffie en keek over de uitgestrekte skyline van de stad die langzaam ontwaakte in het ochtendlicht. "Niks bijzonders, Henk," antwoordde ik met een mysterieuze glimlach. "Gewoon... wat oude rekeningen vereffend."
Henkhaalde zijn schouders op. "Zolang de stenen maar recht liggen, vind ik alles best."
"De stenen liggen rechter dan ooit, Henk," zei ik, terwijl ik mijn blauwdrukken dichtsloeg en me omdraaide naar de rand van de verdieping. "De stenen liggen rechter dan ooit."
En terwijl de eerste betonmixer de bouwplaats opreed en zijn trommel begon te draaien, wist ik dat dit pas het echte begin was.
