Deel 5: Het Archief van de Waarheid
De spanning in de feestzaal verdween langzaam als sneeuw voor de zon, maar de dynamiek was totaal veranderd. De groepjes die eerder nog luidruchtig stonden te pochen over hun bonussen en leaseauto's, hielden nu angstvallig hun mond als ik langsliep. Mensen die me tien jaar lang niet eens wilden aankijken, bogen nu respectvol hun hoofd of probeerden een glimpen van een glimlach te vangen. Ik negeerde ze allemaal. Voor mij waren ze niet meer dan figuranten in een toneelstuk dat allang voorbij was.
Ik liep naar de oude bibliotheek van de school, een ruimte die tijdens de renovatie door mijn eigen bedrijf prachtig in ere was hersteld. De geur van oud papier vermengde zich met de frisse geur van nieuw houtwerk. Hier had ik vroeger urenlang gezeten, verstopt achter dikke encyclopedieën om te ontkomen aan de pesterijen van Tessa en haar kliek. Nu stond er een moderne laptop op de grote eikenhouten leestafel, verbonden met het beveiligde netwerk van de schooladministratie.
Het was bijna kwart voor twaalf. Nog een kwartier tot middernacht.
De deur zwiepte zachtjes open en meneer Van de Berg trad binnen. Hij sloot de deur zorgvuldig achter zich en leunde er even tegenaan, alsof de avond hem fysiek had uitgeput.
"Je hebt haar flink te pakken, Eva," zei hij zacht, met een vermoeide glimlach op zijn lippen. "Hoewel ik ergens medelijden met haar heb. Ze is geen steek veranderd sinds haar zeventiende."
"Medelijden is verspilde energie, meneer Van de Berg," antwoordde ik, terwijl ik mijn laptop openklapte. "Sommige mensen leren pas als hun hele wereld instort. Ze dacht dat ze onaantouchbaar was omdat ze ooit een papiertje kreeg met haar naam erop, betaald door iemand die ze uitlachte."
De rector liep naar de tafel en trok een stoel naar zich toe. "Wat ga je doen met die alumni-mail die om middernacht automatisch wordt verzonden? Ik hoorde dat het systeem een automatische update stuurt naar alle oud-leerlingen met daarin de volledige lijst van historische donateurs en de echte oprichters van het studiefonds."
Ik keek naar het scherm waar de countdown langzaam terugtelde. 00:12:45.
"Ik doe helemaal niks," zei ik rustig. "Het systeem doet het werk. Al tien jaar lang staat in de openbare statuten van het fonds dat de oorspronkelijke oprichter automatisch een jaarlijkse herdenkingsbrief krijgt waarin de naam wordt genoemd. Alleen heeft niemand daar ooit naar gekeken, omdat iedereen dacht dat het een of andere rijke oude stichting was. Vanaf vannacht weet iedereen wie er werkelijk voor hun studie heeft betaald."
De rector knikte langzaam, zijn blik peinzend. "En Tessa? Wat denk je dat zij nu aan het doen is?"
"Die is waarschijnlijk in paniek haar man aan het bellen om te smeken of ze weg kunnen rijden voordat de waarheid op ieders telefoons verschijnt," antwoordde ik schertsend.
Maar in de verte, buiten de dikke muren van de bibliotheek, hoorde ik plotseling een luid gerinkel van glas en een schreeuw die door het gebouw galmde. Het klonk alsof Tessa’s wereld niet om middernacht zou instorten, maar al veel eerder...
