Deel 5: De Eerste Strijdbare Stappen
De volgende ochtend voelde de wereld anders aan. Het lichte, simpele leventje in Groningen leek ineens een verre droom, een dun laagje ijs dat elk moment kon breken. Mijn dochter was naar school, en mr. Hendrikse zat opnieuw aan onze kleine keukentafel, omringd door ordners, aktetassen en stapels papierwerk uit de grote doos.
— "Dit zijn de bankafschriften en de correspondentie tussen Sander en zijn moeder," legde mr. Hendrikse uit terwijl hij een geel document aanreikte. "Hier staat zwart op wit hoe ze hem onder druk zette. En hier... dit is het testament dat drie weken voor zijn dood waterdicht is laten vastleggen door een onafhankelijke notaris in Den Haag."
Ik keek naar de handtekening van Sander. Het zag er vermoeid uit, alsof zijn hand had getrild tijdens het tekenen, maar het was onmiskenbaar van hem.
— "Zijn moeder weet hier zeker nog niets van?" vroeg ik, terwijl ik mijn handen rond een mok warme koffie klemde.
Mr. Hendrikse schudde zijn hoofd.
— "Nog niet. Ze denkt waarschijnlijk dat ze alles onder controle heeft nu Sander er niet meer is. Ze zal ervan uitgaan dat een eenvoudige vrouw uit het noorden stilzwijgend zal verdwijnen als ze haar een kleine afkoopsom aanbiedt. Dat is haar zwakke plek: ze onderschat u."
Een koude vastberateness maakte zich van me meester. Ik dacht aan de jaren van hard werken, aan het poetsen van kantoren in de vroege ochtenduren, aan het kneden van brood in de bakkerij. Ik was niet meer dat bange meisje uit IJmuiden dat zich liet wegsturen met een minachtende blik. Ik was moeder, en ik zou de erfenis van mijn dochter beschermen met alles wat ik had.
— "Wat is onze eerste stap, meester Hendrikse?" vroeg ik vastbesloten.
Hij legde zijn pen neer en keek me indringend aan.
— "We gaan niet wachten tot zij de eerste zet doet. We dienen het testament morgen in bij de rechtbank in Amsterdam. En tegelijkertijd sturen we een formeel bericht naar de directie van de De Jong Groep dat de nieuwe grootaandeelhouder haar rechten komt opeisen."
De woorden klonken als een oorlogsverklaring. Amsterdam. De stad waar de familie de Jong regeerde vanuit glazen kantoorporelen en luxe grachtenpanden. De stad waar ik jaren geleden met een gebroken hart was weggevlucht. Nu keerde ik terug, niet als slachtoffer, maar als de vrouw die de kaarten in handen had.
