Deel 4: De Erfenis van het Grote Geld
De brief viel uit mijn trillende vingers op het tafelblad. De woorden dreunden na in mijn hoofd. Sander was niet laf geweest; hij was gevangene gehouden in zijn eigen familie, gechanteerd met ons leven. En nu hij er niet meer was, had hij al zijn hoop op mij gevestigd om gerechtigheid te krijgen.
Ik liep naar het raam en keek naar buiten. De zwarte auto van mr. Hendrikse stond nog steeds langs de stoep geparkeerd, de koplampen zwakjes schijnend door de vallende schemering. Ik wist dat ik naar buiten moest gaan, dat ik de deur niet kon sluiten voor de realiteit die nu op onze drempel lag.
Met een diepe zucht liep ik naar de gang, trok mijn jas aan en liep naar buiten. De regen tikte zachtjes op mijn capuchon toen ik naar de auto liep en op het raam tikte. Het portier ging meteen open en mr. Hendrikse stapte uit, beschermd door een grote zwarte paraplu, die hij direct boven mijn hoofd hield.
— "U heeft het gelezen, mevrouw," zei hij met een zachte, invoelende stem.
Ik knikte, mijn keel te dichtgesnoerd om iets te zeggen. Ik keek hem recht aan.
— "Wat betekent dit nu precies, mr. Hendrikse? Wat zit er in die doos? Mijn leven was hier rustig. Ik wilde geen oorlog met de familie de Jong."
De advocaat keek me ernstig aan.
— "De rust is definitief voorbij, vrees ik. Uw wijlen partner heeft niet alleen bewijzen achtergelaten over de chantage en de intimidatie door zijn moeder; hij heeft ook al zijn persoonlijke aandelen en zijn privévermogen nagelaten aan u en uw dochter. Volgens de wet bent u nu de grootste aandeelhouder van de De Jong Groep. Maar dat betekent ook dat zijn moeder, mevrouw Agatha de Jong, zal proberen alles op alles te zetten om dit testament aan te vechten en u uit te schakelen."
De naam Agatha de Jong klonk als een dreigend vonkenregen in mijn oren. Dezelfde vrouw die me destijds in de visfabriek minachtend een envelop had toegeschoven, stond nu tegenover me in een juridische oorlog om de erfenis en de toekomst van mijn kind.
— "Ze zal niet winnen," zei ik, en plotseling voelde ik dezelfde felle woede en trots opborrelen als op die koude avond in IJmuiden. Dit keer rende ik niet weg. Dit keer vocht ik terug.
Mr. Hendrikse glimlachte flauwtjes, voor het eerst leek er een sprankje bewondering in zijn ogen door te breken.
— "Dat is precies wat mr. Sander hoopte te horen. Laten we naar binnen gaan. We hebben veel werk te verzetten."
